امنیت سایبری تهدیدی برای ناتو
سورین دوکارو، مشاور و معاون تهدیدات رو به گسترش ناتو، بیان میکند: «یکی از پراهمیتترین چالشهای پیشِروی ناتو، امنیت سایبری است». او در کنفرانس سایبرتک لهستان گفته است: «ما در حالی اینترنت اشیا، یا به عبارتی، «اینترنت ناایمن اشیا» را مورد مطالعه قرار میدهیم که باید متوجه بعضی از مسیرهای نوین تهدیدات امنیتی باشیم که پیشِروی رهبران فناوری رایانهای کشورهای شمال اروپا قرار دارد». به گزارش سایبربان، درحالیکه تهدیدات سایبری از سال 2002 در اولویت ناتو قرار گرفته است، دوکارو بیان میکند: «تنها پس از سال 2007 و حمله سایبری استونی بود که سیاستمداران متوجه اهمیت استراتژیک امنیت سایبری شدند و این چالش از طرف تصمیمگیرندگان سیاسی ناتو، پارلمان آتلانتیک شمالی، موردنظر واقع شد». نیاز ناتو برای توجه به دفاع سایبری در زمینه قانونگذاری، منجر به انتشار سند اول قانونگذاری دفاع سایبری در سال 2008 شد. دوکارو اضافه کرد: «سند منجر به وضع معیارهایی برای دفاع از ناتو و روشهایی برای دفاع از سیستمهای ملی شد» اولین بازنگری در سند دفاع سایبری، در سال 2011، با معرفی ایده دفاع مرکزی شبکههای ناتو در بیش از 50 نقطه مختلف درآنواحد و همچنین معیارهای امنیت سایبری ملی همراه بود. بنابراین توانمندیهای دفاع سایبری، برای اولینبار قسمتی از سند برنامهریزی دفاعی ناتو شد. سپس در سال 2014، سایبر بهعنوان قسمتی از مأموریت دفاع یکپارچه ناتو معرفی شد. در بازنگری سال 2014 سند دفاع سایبری، ناتو بهطور مشخص و واضح، بین حملات سایبری بالاتر از یک محدوده خاص و اعلانجنگ مطرحشده در بند پنج با موضوع دفاع یکپارچه در پیماننامه ناتو ارتباط برقرار کرد. بند پنج پیماننامه، تمام اعضا را ملزم میسازد تا درصورتیکه به یکی از اعضا، حمله صورت گرفت، سایر اعضا برای دفاع از آن عضو متحد شوند. به اعتقاد دوکارو، با وجود شناخت فضای سایبری، دستورات دفاعی ناتو همچنان به همان ترتیب گذشته باقی مانده است و به همان ترتیب مطرحشده در سایر فضاها، همهچیز همانگونه مطابق با قوانین بینالمللی است. او در پایان گفته است: «ما باید بهطور مستمر تواناییهای خود را در ترجمه زبان فناوری به زبان سیاست و زبان دیجیتال به زبان استراتژی توسعه دهیم و بفهمیم که در دنیایی زندگی میکنیم که میدان نبرد، هرروز بیشتر و بیشتر دیجیتالی میشود».
سورین دوکارو، مشاور و معاون تهدیدات رو به گسترش ناتو، بیان میکند: «یکی از پراهمیتترین چالشهای پیشِروی ناتو، امنیت سایبری است». او در کنفرانس سایبرتک لهستان گفته است: «ما در حالی اینترنت اشیا، یا به عبارتی، «اینترنت ناایمن اشیا» را مورد مطالعه قرار میدهیم که باید متوجه بعضی از مسیرهای نوین تهدیدات امنیتی باشیم که پیشِروی رهبران فناوری رایانهای کشورهای شمال اروپا قرار دارد». به گزارش سایبربان، درحالیکه تهدیدات سایبری از سال 2002 در اولویت ناتو قرار گرفته است، دوکارو بیان میکند: «تنها پس از سال 2007 و حمله سایبری استونی بود که سیاستمداران متوجه اهمیت استراتژیک امنیت سایبری شدند و این چالش از طرف تصمیمگیرندگان سیاسی ناتو، پارلمان آتلانتیک شمالی، موردنظر واقع شد». نیاز ناتو برای توجه به دفاع سایبری در زمینه قانونگذاری، منجر به انتشار سند اول قانونگذاری دفاع سایبری در سال 2008 شد. دوکارو اضافه کرد: «سند منجر به وضع معیارهایی برای دفاع از ناتو و روشهایی برای دفاع از سیستمهای ملی شد» اولین بازنگری در سند دفاع سایبری، در سال 2011، با معرفی ایده دفاع مرکزی شبکههای ناتو در بیش از 50 نقطه مختلف درآنواحد و همچنین معیارهای امنیت سایبری ملی همراه بود. بنابراین توانمندیهای دفاع سایبری، برای اولینبار قسمتی از سند برنامهریزی دفاعی ناتو شد. سپس در سال 2014، سایبر بهعنوان قسمتی از مأموریت دفاع یکپارچه ناتو معرفی شد. در بازنگری سال 2014 سند دفاع سایبری، ناتو بهطور مشخص و واضح، بین حملات سایبری بالاتر از یک محدوده خاص و اعلانجنگ مطرحشده در بند پنج با موضوع دفاع یکپارچه در پیماننامه ناتو ارتباط برقرار کرد. بند پنج پیماننامه، تمام اعضا را ملزم میسازد تا درصورتیکه به یکی از اعضا، حمله صورت گرفت، سایر اعضا برای دفاع از آن عضو متحد شوند. به اعتقاد دوکارو، با وجود شناخت فضای سایبری، دستورات دفاعی ناتو همچنان به همان ترتیب گذشته باقی مانده است و به همان ترتیب مطرحشده در سایر فضاها، همهچیز همانگونه مطابق با قوانین بینالمللی است. او در پایان گفته است: «ما باید بهطور مستمر تواناییهای خود را در ترجمه زبان فناوری به زبان سیاست و زبان دیجیتال به زبان استراتژی توسعه دهیم و بفهمیم که در دنیایی زندگی میکنیم که میدان نبرد، هرروز بیشتر و بیشتر دیجیتالی میشود».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.