|

الان زمانه بحث و جدل است

جمشید ملک‌پور سال‌ها در دانشکده هنرهای دراماتیک و هنرهای زیبا در ایران تدریس کرده است. در استرالیا هم در دانشگاه کرتین استرالیای غربی، دانشگاه کانبرا و دانشگاه ملی استرالیا. او معتقد است نمی‌توان آموزش تئاتر در تهران و کانبرا را با هم مقایسه کرد: «استرالیا به‌عنوان یک کشور انگلیسی‌زبان که اکثریت جمعیت آن هم از انگلیس آمده‌اند و فرهنگ آنجا را با خود آورده‌اند، یک سنت 600 ساله تئاتر را پشت‌سر دارد. شکسپیر و مارلو را دارند. آکسفورد و کمبریج را دارند.
از آکادمی هنرهای دراماتیک استرالیا نیکول کیدمن، مل گیبسون و باز لرمن بیرون آمده‌اند، اما در کشور ما نمایش به شیوه فرنگستان خیلی جوان است و قدمت آموزش آکادمیک تئاتر به 50 سال نمی‌رسد. پس مقایسه نباید کرد، اما می‌توانم بگویم که ما در آموزش آکادمیک تئاتر در ایران خوب شروع نکردیم و خوب هم ادامه ندادیم.
زمانی که من وارد دانشکده هنرهای زیبا شدم، تعدادی استاد داشتیم که هیچ‌کدام از آنها استاد آکادمیک نبودند.
هرکس کارگردان یا نویسنده سرشناسی بود، آنجا تدریس می‌کرد بدون آنکه چیزی از متدولوژی تدریس بداند یا حتی شرح درس داشته باشد یا کتاب درسی. همه اینها در دانشگاه‌های غربی از واجبات است.
این شیوه و اندیشه غلطی است اگر فکر کنیم کارگردان خوب، معلم خوبی هم هست.
برعکس بسیاری از استادان خوب و سرشناس غربی اصلا هنرمند سرشناسی نیستند، اما می‌دانند چطور تدریس کنند، چطور دانشجو را راهنمایی کنند و در مسیر درست قرار دهند. ایستادن یا نشستن پشت میز و خطابه، روش قرن‌نوزدهمی است.
الان کلاس درس جای سؤال و جواب، بحث و جدل است. استاد هم وظیفه راهنمایی و تشویق و ترغیب دارد.
دانشجو می‌داند در هفته هفتم چه را می‌خواند و منابع را دارد و آماده به کلاس می‌آید. مهم‌تر اینکه انتخاب استاد بر اساس رابطه و دوستی و شهرت یا بدتر، آزمون عمومی نیست.
اگر استاد بخواهند، آگهی می‌دهند و کمیته‌ای از استادان و یکی، دو نفر خارج از دپارتمان و دانشگاه درخواست‌ها را بررسی می‌کنند و سه نفر را کاندیدا کرده، مصاحبه می‌کنند و باید با حضور جمعی از دانشجویان، کلاس و کارگاهی برگزار کنند. البته تألیفات هم که نقش مهمی دارد».
او درباره نقش دانشجویان می‌گوید: زمانی که من در ایران دانشجو بودم، بسیاری از استادان (تأکید می‌کنم نه همه آنها، استادان بسیار خوب داشتیم و امروز هم داریم. دارم یک بحث کلی آموزشی می‌کنم) نه مهارت تدریس داشتند و نه عشق به تدریس و نه حوصله و بیشتر سرشان گرم سینما و تلویزیون و کارهای دیگر بود، اما برعکس دانشجویان خوبی داشتیم؛ آرمان‌گرا، کوشا، فداکار، مشتاق یادگیری و تجربه‌کردن که البته بیشتر اینها در رابطه با فضای فرهنگی دهه‌های 40 و 50 بود. شرایط اقتصادی و اجتماعی مناسب کمک می‌کرد تا چنین دانشجویانی داشته باشیم. بسیاری از آنها اکنون از بزرگان تئاتر ایران هستند. تعدادشان آن‌قدر زیاد است که نمی‌توانم اسم ببرم.

جمشید ملک‌پور سال‌ها در دانشکده هنرهای دراماتیک و هنرهای زیبا در ایران تدریس کرده است. در استرالیا هم در دانشگاه کرتین استرالیای غربی، دانشگاه کانبرا و دانشگاه ملی استرالیا. او معتقد است نمی‌توان آموزش تئاتر در تهران و کانبرا را با هم مقایسه کرد: «استرالیا به‌عنوان یک کشور انگلیسی‌زبان که اکثریت جمعیت آن هم از انگلیس آمده‌اند و فرهنگ آنجا را با خود آورده‌اند، یک سنت 600 ساله تئاتر را پشت‌سر دارد. شکسپیر و مارلو را دارند. آکسفورد و کمبریج را دارند.
از آکادمی هنرهای دراماتیک استرالیا نیکول کیدمن، مل گیبسون و باز لرمن بیرون آمده‌اند، اما در کشور ما نمایش به شیوه فرنگستان خیلی جوان است و قدمت آموزش آکادمیک تئاتر به 50 سال نمی‌رسد. پس مقایسه نباید کرد، اما می‌توانم بگویم که ما در آموزش آکادمیک تئاتر در ایران خوب شروع نکردیم و خوب هم ادامه ندادیم.
زمانی که من وارد دانشکده هنرهای زیبا شدم، تعدادی استاد داشتیم که هیچ‌کدام از آنها استاد آکادمیک نبودند.
هرکس کارگردان یا نویسنده سرشناسی بود، آنجا تدریس می‌کرد بدون آنکه چیزی از متدولوژی تدریس بداند یا حتی شرح درس داشته باشد یا کتاب درسی. همه اینها در دانشگاه‌های غربی از واجبات است.
این شیوه و اندیشه غلطی است اگر فکر کنیم کارگردان خوب، معلم خوبی هم هست.
برعکس بسیاری از استادان خوب و سرشناس غربی اصلا هنرمند سرشناسی نیستند، اما می‌دانند چطور تدریس کنند، چطور دانشجو را راهنمایی کنند و در مسیر درست قرار دهند. ایستادن یا نشستن پشت میز و خطابه، روش قرن‌نوزدهمی است.
الان کلاس درس جای سؤال و جواب، بحث و جدل است. استاد هم وظیفه راهنمایی و تشویق و ترغیب دارد.
دانشجو می‌داند در هفته هفتم چه را می‌خواند و منابع را دارد و آماده به کلاس می‌آید. مهم‌تر اینکه انتخاب استاد بر اساس رابطه و دوستی و شهرت یا بدتر، آزمون عمومی نیست.
اگر استاد بخواهند، آگهی می‌دهند و کمیته‌ای از استادان و یکی، دو نفر خارج از دپارتمان و دانشگاه درخواست‌ها را بررسی می‌کنند و سه نفر را کاندیدا کرده، مصاحبه می‌کنند و باید با حضور جمعی از دانشجویان، کلاس و کارگاهی برگزار کنند. البته تألیفات هم که نقش مهمی دارد».
او درباره نقش دانشجویان می‌گوید: زمانی که من در ایران دانشجو بودم، بسیاری از استادان (تأکید می‌کنم نه همه آنها، استادان بسیار خوب داشتیم و امروز هم داریم. دارم یک بحث کلی آموزشی می‌کنم) نه مهارت تدریس داشتند و نه عشق به تدریس و نه حوصله و بیشتر سرشان گرم سینما و تلویزیون و کارهای دیگر بود، اما برعکس دانشجویان خوبی داشتیم؛ آرمان‌گرا، کوشا، فداکار، مشتاق یادگیری و تجربه‌کردن که البته بیشتر اینها در رابطه با فضای فرهنگی دهه‌های 40 و 50 بود. شرایط اقتصادی و اجتماعی مناسب کمک می‌کرد تا چنین دانشجویانی داشته باشیم. بسیاری از آنها اکنون از بزرگان تئاتر ایران هستند. تعدادشان آن‌قدر زیاد است که نمی‌توانم اسم ببرم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.