آیا شما مشکل مغز دارید؟
پوریا عالمی
روز جهانی سکته مغزی، هفتم آبان است و خوشبختانه جای نگرانی ندارد و برخی از مدیران تصمیمگیری که ما میشناسیم اصلا در معرض خطر نیستند. بههمیندلیل است که وقتی ما از بعضی تصمیمها مغزمان سوت میکشد و میرویم به طرف میگوییم آقاجان! این چه تصمیمی بود گرفتی؟ چی توی مغزت میگذرد؟ طرف به ما نگاه میکند. راستش را بخواهید در بزنگاههایی از تاریخ، من خیلی که عصبانی میشوم، میخواهم بروم مخ طرف را بریزم توی دهانش. شوخی نمیکنم. یکبار هم پا شدم و رفتم که مخ طرف را پیاده کنم، منتها مسئله این بود که همین که من چنین فکری کرده بودم، خودش ثابت میکرد مغز من مشکل دارد و دکتر ششماه بستریام کرد.
در جستوجوی مغز: یکبار هم میگویند در خارج میخواستند یک نفر را ترور کنند. تیر مستقیم هم به مغز طرف شلیک میکنند. منتها طرف هیچیاش نمیشود. میدانید چرا؟ چون گلوله هرچی گشته نتوانسته مغز طرف را پیدا کند. مسئله بعدی هم که ذهن ما را درگیر میکند این است که هی میگویند فرار مغزها... فرار مغزها. الان این فرار مغزها یعنی چی؟ یعنی اینها مغز داشتند فرار کردند؟ یا چون مغز بودند فرار کردند؟ و یعنی ما که فرار نکردیم مغز نداریم؟ حسن فرار مغزها این است که ربطی به کار روشنفکری ندارد! چون هرچی مغزها بیشتر فرار میکنند، افراد بیشتری اعلام روشنفکری میکنند که این موضوع ثابت میکند فکرکردن ربطی به مغز ندارد و یک عمل دلی است. خوشبختانه سکته مغزی در چند ساعت اول قابل درمان است. البته به شرطی که وقتی سکته مغزی کردید، توی آمبولانس و وسط ترافیک بیانتها از دست نروید.
مغز پسته: حسن دیگر ما ایرانیها این است که همیشه طالب مغز ماجرا هستیم و از طرفی مغز ماجراها همیشه یا گران یا برای ما ممنوع است (از لحاظ پزشکی)؛ مثلا مغز پسته،گردو و مغز اصلاحات یا در دسترس نیستند یا برای ما معذوریت دارند.
حکایت مغزی: یک حکایت قدیمی هم بود که دونفر به هم میرسند و اولی میگوید شما برای چه میجنگید؟ نفر دوم میگوید برای پول. شما برای چه میجنگید؟ نفر اول هم یک چیزی میگوید که ما کاری نداریم چی گفته. نفر دوم جواب میدهد: دقیقا! هرکدام از ما برای چیزی که نداریم میجنگیم! حالا حکایت ماست که ما هر روز میرویم کلهپاچهای و مغز میزنیم و با دوستانمان قرار میگذاریم و میرویم کلهپاچهای و مغز میزنیم و صبحهای زود از خواب بیدار میشویم و میرویم کلهپاچهای مغز میزنیم. شما را نمیدانیم، اما حتما نشانه یا حکمتی توی این مصرف زیاد مغز هست.
مغز کاربردی: خود ما وقتی بچه بودیم، اهل مغزبهمغز بودیم؛ یعنی قبل از امتحان میگفتیم یکی دیگر از مغزش کار میکشید، ما هم سر امتحان مغزبهمغز میکردیم و جوابها را از مغز او بیرون میکشیدیم و توی برگه خودمان مینوشتیم.
معاینه مغزی: یکبار هم ما رفتیم دکتر تا نوار مغز بگیریم، نیمساعت اولش خالی بود و بعد، فقط یک آهنگ ناجور روش ضبط شده بود.
حرف درشت: توصیه ما هم این است که زندگی واقعا ارزشش را ندارد و نباید خیلی به مغزمان فشار بیاوریم و همین که لایک کنیم کافی است.
روز جهانی سکته مغزی، هفتم آبان است و خوشبختانه جای نگرانی ندارد و برخی از مدیران تصمیمگیری که ما میشناسیم اصلا در معرض خطر نیستند. بههمیندلیل است که وقتی ما از بعضی تصمیمها مغزمان سوت میکشد و میرویم به طرف میگوییم آقاجان! این چه تصمیمی بود گرفتی؟ چی توی مغزت میگذرد؟ طرف به ما نگاه میکند. راستش را بخواهید در بزنگاههایی از تاریخ، من خیلی که عصبانی میشوم، میخواهم بروم مخ طرف را بریزم توی دهانش. شوخی نمیکنم. یکبار هم پا شدم و رفتم که مخ طرف را پیاده کنم، منتها مسئله این بود که همین که من چنین فکری کرده بودم، خودش ثابت میکرد مغز من مشکل دارد و دکتر ششماه بستریام کرد.
در جستوجوی مغز: یکبار هم میگویند در خارج میخواستند یک نفر را ترور کنند. تیر مستقیم هم به مغز طرف شلیک میکنند. منتها طرف هیچیاش نمیشود. میدانید چرا؟ چون گلوله هرچی گشته نتوانسته مغز طرف را پیدا کند. مسئله بعدی هم که ذهن ما را درگیر میکند این است که هی میگویند فرار مغزها... فرار مغزها. الان این فرار مغزها یعنی چی؟ یعنی اینها مغز داشتند فرار کردند؟ یا چون مغز بودند فرار کردند؟ و یعنی ما که فرار نکردیم مغز نداریم؟ حسن فرار مغزها این است که ربطی به کار روشنفکری ندارد! چون هرچی مغزها بیشتر فرار میکنند، افراد بیشتری اعلام روشنفکری میکنند که این موضوع ثابت میکند فکرکردن ربطی به مغز ندارد و یک عمل دلی است. خوشبختانه سکته مغزی در چند ساعت اول قابل درمان است. البته به شرطی که وقتی سکته مغزی کردید، توی آمبولانس و وسط ترافیک بیانتها از دست نروید.
مغز پسته: حسن دیگر ما ایرانیها این است که همیشه طالب مغز ماجرا هستیم و از طرفی مغز ماجراها همیشه یا گران یا برای ما ممنوع است (از لحاظ پزشکی)؛ مثلا مغز پسته،گردو و مغز اصلاحات یا در دسترس نیستند یا برای ما معذوریت دارند.
حکایت مغزی: یک حکایت قدیمی هم بود که دونفر به هم میرسند و اولی میگوید شما برای چه میجنگید؟ نفر دوم میگوید برای پول. شما برای چه میجنگید؟ نفر اول هم یک چیزی میگوید که ما کاری نداریم چی گفته. نفر دوم جواب میدهد: دقیقا! هرکدام از ما برای چیزی که نداریم میجنگیم! حالا حکایت ماست که ما هر روز میرویم کلهپاچهای و مغز میزنیم و با دوستانمان قرار میگذاریم و میرویم کلهپاچهای و مغز میزنیم و صبحهای زود از خواب بیدار میشویم و میرویم کلهپاچهای مغز میزنیم. شما را نمیدانیم، اما حتما نشانه یا حکمتی توی این مصرف زیاد مغز هست.
مغز کاربردی: خود ما وقتی بچه بودیم، اهل مغزبهمغز بودیم؛ یعنی قبل از امتحان میگفتیم یکی دیگر از مغزش کار میکشید، ما هم سر امتحان مغزبهمغز میکردیم و جوابها را از مغز او بیرون میکشیدیم و توی برگه خودمان مینوشتیم.
معاینه مغزی: یکبار هم ما رفتیم دکتر تا نوار مغز بگیریم، نیمساعت اولش خالی بود و بعد، فقط یک آهنگ ناجور روش ضبط شده بود.
حرف درشت: توصیه ما هم این است که زندگی واقعا ارزشش را ندارد و نباید خیلی به مغزمان فشار بیاوریم و همین که لایک کنیم کافی است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.