آینده اسرائیل و نگرانی نتانیاهو
از زمان تأسیس رژیم صهیونیستی، یهودیان اسرائیل و پیش از آنها، مسیحیان و مسلمانان عرب، آینده این رژیم برایشان مهم بود. گرچه موضوع پایان این رژيم در اصل یک اندیشه تاریخی بوده است، اما هیچکس در اسرائیل دوست ندارد دراینباره، بهویژه در مواقع بحرانی، بحث کند؛ مثل اتفاقی که بعد از شکست سال 1967 افتاد و یشیعاهو لیپوفیچ، پروفسور یهودی مخالف، گفت: «روز هفتم جنگهای ششروزه، اگر بیدار نشوید، پایان اسرائیل شروع شده است». بعد از جنگ جولای 2006، بنیامین نتانیاهو، رئیس اپوزیسیون آن زمان و نخستوزیر کنونی اسرائیل، اعتراف کرد که «این جنگ یکبار دیگر پرسش درباره موجودیت اسرائیل را مطرح کرد، حال آنکه این پرسش بعد از جنگ جولای از بین رفته بود». بهنظر نتانیاهو «پرسش از امکان بقای اسرائیل فقط محدود به دشمنانش نمیشود بلکه دوستانش را هم دربر میگیرد». امروزه، این همان نتانیاهوست که دوباره تحت فشار همین سؤال سرنوشتساز درباره آینده اسرائیل قرار گرفته است و نگرانیها و دغدغههایش را برملا میکند. او در جریان یک دیدار «دینی» در خانهاش بهطورویژه به مسئله آینده اسرائیل و شروط بقای آن پرداخت. گویی مسئله زوال اسرائیل به مسئلهای
مهم تبدیل شده است که باید در دستور کار مقامات این رژیم قرار گیرد. اینبار دقیقا نخستوزیر بود که رژیم صهیونیستی را با کشور حشمونائیم (یعنی دولت دینی یهود که سال 63 قبل از میلاد بهدست امپراتوری روم منقرض شد) مقایسه میکرد و میگفت: «طی 80 سال حشمونائیم موفق شد خود را از یک وضعیت بسیار سخت نجات دهد... ما نیز باید متعهد شویم صدسالگی اسرائیل را جشن بگیریم». اما درواقع تهدید موجودیت اسرائیل در کجا نهفته است؟ در شرایط منطقهای یا شرایط داخلی یا هر دو؟ شاید چنین تهدیدی قریبالوقوع نباشد؛ شاید هم کمی بعد اتفاق بیفتد. بهویژه اگر گزارش اخیر سازمان اطلاعات اسرائیل (موساد) را در نظر داشته باشیم که میگوید: «منطقه خاورمیانه به ضرر ما درحال تغییر است، خطر ایران روزبهروز دارد بزرگتر میشود». دراینباره سخنان گادی ایزنکوت، رئیس ستاد ارتش اسرائیل، نیز شایان توجه بود که گفت: «تحولات سوریه بسیار خطرناک شده است». یا اظهارات آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع اسرائیل، که ميگفت: «ما با یک خاورمیانه بسیار بدتر از خاورمیانه قدیم مواجهیم». از سوی دیگر، دولت صهیونیستی بهصورت ضمنی به شکست طرحهایش برای جمعکردن یهودیان جهان اعتراف
میکند. میدانیم که این مهاجرت تضمین مهمی برای استمرار حیات این رژیم بود. برای نخستینبار «مرکز آمار اسرائیل» اعلام کرد، از سال 2009 تاکنون تعداد کسانی که سرزمینهای اشغالی را ترک کردهاند، بیش از کسانی است که به این سرزمینها آمدهاند. بدون اینکه نسل کنونی اسرائیل را فراموش کنیم که دروغبودن اسطورههایی مانند «سرزمین موعود» و «قوم برگزیده» را درک کرده است، باید گفت که اظهارات امثال نتانیاهو بیانگر بخشی از یک حالت روحی و روانی است که جامعه اسرائیلی بهدنبال تحولات منطقه در آن زندگی میکند. این در کنار وضعیت اقتصادی نسبتا بدی است که در آن بهسر میبرد. بگذریم که خود بنیامین نتانیاهو نیز درگیر مسائل مربوط به فساد بوده و حتی اگر به زندان نیفتد، ممکن است آینده سیاسیاش را تباه کند. شاید بیان اینگونه اظهارات و ایجاد نگرانی، به منظور استفاده از آن در خدمت منافع شخصیاش بوده باشد. شاید نتانیاهو دارد خودش را در قالب کسی معرفی میکند که قادر است امنیت اسرائیل را تضمین کند. بسیاری از تحلیلگران نیز میگویند که اینگونه اظهارات بخشی از استراتژی اسرائیل است، زیرا خود را رژیمی معرفی میکند که محاط در دایرهای
جغرافیایی بوده و از هر سو در معرض تهدید قرار دارد تا از این طریق همدردی و حمایت جهانی را جلب کند. اما در همین زمینه روزنامه «هاآرتص» در سرمقاله خود، به اظهارات نتانیاهو پرداخت و نوشت: «حرفهای نتانیاهو بهگونهای بود که او را یک پیشوا نشان میداد. این حرفها آشکار میکرد که او چه تفکرات بدبینانهای دارد؛ تفکراتی که در سالهای گذشته سیاست ویرانگر اسرائیل را رقم زده است. کسی که وقتی پیشنهاد صلح منطقهای مطرح شد آن را کنار زد؛ کسی که به توافقات بینالمللی اعتماد ندارد و خود را در ارتباط با نیروهای واپسگرا قرار داده است». این روزنامه اضافه کرد: «نتانیاهو در سالهای حکومتش، هرگز به سمت ائتلافهای نظامی فوقالعاده برای تضمین امنیت اسرائیل نرفت. او از اساس فقط سعی کرد در همین وضعیت باقی بماند و بیشتر ترجیح داد به جای حل منازعات، آنها را مدیریت کند. میراث نتانیاهو میراث بدی است. او هرکاری میکند تا کابینهاش را حفظ کند. حتی اگر شده با ایجاد هراس در دل اسرائیلیها». با وجود نبودِ یک جریان فلسطینی یا عربی قوی، اسرائیل به صورت واقعی دارد همه زمینههای زوال خود را بهعنوان یک مجموعه شهرکنشین نژادپرست منافی اخلاق و
انسانیت تدارک میبیند. امروزه رهبران اسرائیل دریافتهاند که در تشکیل یک کابینه غیرنظامی متمدن شکست خورده و به جای آن رژیمی نژادپرست و سراسر نظامی را تشکیل دادهاند و همین اثری منفی بر امکان بقای آن میگذارد. اما درباره نتانیاهو باید گفت صرف طرح سؤال درباره موجودیت اسرائیل، یعنی شک و عدم یقین، یعنی یک نگرانی واقعی از زوال رژیمی جعلی!
منبع: الاتحاد
از زمان تأسیس رژیم صهیونیستی، یهودیان اسرائیل و پیش از آنها، مسیحیان و مسلمانان عرب، آینده این رژیم برایشان مهم بود. گرچه موضوع پایان این رژيم در اصل یک اندیشه تاریخی بوده است، اما هیچکس در اسرائیل دوست ندارد دراینباره، بهویژه در مواقع بحرانی، بحث کند؛ مثل اتفاقی که بعد از شکست سال 1967 افتاد و یشیعاهو لیپوفیچ، پروفسور یهودی مخالف، گفت: «روز هفتم جنگهای ششروزه، اگر بیدار نشوید، پایان اسرائیل شروع شده است». بعد از جنگ جولای 2006، بنیامین نتانیاهو، رئیس اپوزیسیون آن زمان و نخستوزیر کنونی اسرائیل، اعتراف کرد که «این جنگ یکبار دیگر پرسش درباره موجودیت اسرائیل را مطرح کرد، حال آنکه این پرسش بعد از جنگ جولای از بین رفته بود». بهنظر نتانیاهو «پرسش از امکان بقای اسرائیل فقط محدود به دشمنانش نمیشود بلکه دوستانش را هم دربر میگیرد». امروزه، این همان نتانیاهوست که دوباره تحت فشار همین سؤال سرنوشتساز درباره آینده اسرائیل قرار گرفته است و نگرانیها و دغدغههایش را برملا میکند. او در جریان یک دیدار «دینی» در خانهاش بهطورویژه به مسئله آینده اسرائیل و شروط بقای آن پرداخت. گویی مسئله زوال اسرائیل به مسئلهای
مهم تبدیل شده است که باید در دستور کار مقامات این رژیم قرار گیرد. اینبار دقیقا نخستوزیر بود که رژیم صهیونیستی را با کشور حشمونائیم (یعنی دولت دینی یهود که سال 63 قبل از میلاد بهدست امپراتوری روم منقرض شد) مقایسه میکرد و میگفت: «طی 80 سال حشمونائیم موفق شد خود را از یک وضعیت بسیار سخت نجات دهد... ما نیز باید متعهد شویم صدسالگی اسرائیل را جشن بگیریم». اما درواقع تهدید موجودیت اسرائیل در کجا نهفته است؟ در شرایط منطقهای یا شرایط داخلی یا هر دو؟ شاید چنین تهدیدی قریبالوقوع نباشد؛ شاید هم کمی بعد اتفاق بیفتد. بهویژه اگر گزارش اخیر سازمان اطلاعات اسرائیل (موساد) را در نظر داشته باشیم که میگوید: «منطقه خاورمیانه به ضرر ما درحال تغییر است، خطر ایران روزبهروز دارد بزرگتر میشود». دراینباره سخنان گادی ایزنکوت، رئیس ستاد ارتش اسرائیل، نیز شایان توجه بود که گفت: «تحولات سوریه بسیار خطرناک شده است». یا اظهارات آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع اسرائیل، که ميگفت: «ما با یک خاورمیانه بسیار بدتر از خاورمیانه قدیم مواجهیم». از سوی دیگر، دولت صهیونیستی بهصورت ضمنی به شکست طرحهایش برای جمعکردن یهودیان جهان اعتراف
میکند. میدانیم که این مهاجرت تضمین مهمی برای استمرار حیات این رژیم بود. برای نخستینبار «مرکز آمار اسرائیل» اعلام کرد، از سال 2009 تاکنون تعداد کسانی که سرزمینهای اشغالی را ترک کردهاند، بیش از کسانی است که به این سرزمینها آمدهاند. بدون اینکه نسل کنونی اسرائیل را فراموش کنیم که دروغبودن اسطورههایی مانند «سرزمین موعود» و «قوم برگزیده» را درک کرده است، باید گفت که اظهارات امثال نتانیاهو بیانگر بخشی از یک حالت روحی و روانی است که جامعه اسرائیلی بهدنبال تحولات منطقه در آن زندگی میکند. این در کنار وضعیت اقتصادی نسبتا بدی است که در آن بهسر میبرد. بگذریم که خود بنیامین نتانیاهو نیز درگیر مسائل مربوط به فساد بوده و حتی اگر به زندان نیفتد، ممکن است آینده سیاسیاش را تباه کند. شاید بیان اینگونه اظهارات و ایجاد نگرانی، به منظور استفاده از آن در خدمت منافع شخصیاش بوده باشد. شاید نتانیاهو دارد خودش را در قالب کسی معرفی میکند که قادر است امنیت اسرائیل را تضمین کند. بسیاری از تحلیلگران نیز میگویند که اینگونه اظهارات بخشی از استراتژی اسرائیل است، زیرا خود را رژیمی معرفی میکند که محاط در دایرهای
جغرافیایی بوده و از هر سو در معرض تهدید قرار دارد تا از این طریق همدردی و حمایت جهانی را جلب کند. اما در همین زمینه روزنامه «هاآرتص» در سرمقاله خود، به اظهارات نتانیاهو پرداخت و نوشت: «حرفهای نتانیاهو بهگونهای بود که او را یک پیشوا نشان میداد. این حرفها آشکار میکرد که او چه تفکرات بدبینانهای دارد؛ تفکراتی که در سالهای گذشته سیاست ویرانگر اسرائیل را رقم زده است. کسی که وقتی پیشنهاد صلح منطقهای مطرح شد آن را کنار زد؛ کسی که به توافقات بینالمللی اعتماد ندارد و خود را در ارتباط با نیروهای واپسگرا قرار داده است». این روزنامه اضافه کرد: «نتانیاهو در سالهای حکومتش، هرگز به سمت ائتلافهای نظامی فوقالعاده برای تضمین امنیت اسرائیل نرفت. او از اساس فقط سعی کرد در همین وضعیت باقی بماند و بیشتر ترجیح داد به جای حل منازعات، آنها را مدیریت کند. میراث نتانیاهو میراث بدی است. او هرکاری میکند تا کابینهاش را حفظ کند. حتی اگر شده با ایجاد هراس در دل اسرائیلیها». با وجود نبودِ یک جریان فلسطینی یا عربی قوی، اسرائیل به صورت واقعی دارد همه زمینههای زوال خود را بهعنوان یک مجموعه شهرکنشین نژادپرست منافی اخلاق و
انسانیت تدارک میبیند. امروزه رهبران اسرائیل دریافتهاند که در تشکیل یک کابینه غیرنظامی متمدن شکست خورده و به جای آن رژیمی نژادپرست و سراسر نظامی را تشکیل دادهاند و همین اثری منفی بر امکان بقای آن میگذارد. اما درباره نتانیاهو باید گفت صرف طرح سؤال درباره موجودیت اسرائیل، یعنی شک و عدم یقین، یعنی یک نگرانی واقعی از زوال رژیمی جعلی!
منبع: الاتحاد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.