درویشیان آبروی زمانه ما بود
اکبر معصومبیگی
درویشیان سوپراستار هفتهنامهها، ماهنامهها و روزنامههاي رنگین، میهمان این برنامه و آن برنامه رادیو و تلویزیونی نبود. عکس و تفصیلات او را روی کمتر مجلهای میدیدید. چون شیرین نبود. در برابر شرّ و پلیدی و ستم تلخ بود. زَقّوم بود. این بود که نمیتوانست «سلبریتی» رسانههای جریانهای جورواجور باشد. تا خودش را بشناسد سر از زندان و بند و شکنجه درآورد. همه زندگیاش در پهنه فرهنگ و پیکار برای آزادی و برابری گذشت. چنانکه خود در جایی گفته است «چریک مسلّح نبودم، چریک فرهنگی بودم.» سکوت نمیتوانست. با مماشات و پشتهماندازی بیگانه بود. پیوسته در تکاپوی آزادی بود. صراحت لهجهاش گاه تا اعماق میسوزاند. اما فقط تلخ نبود. راستی که مصداق بارز نام مستعاری بود که در دهه پنجاه، پس از یک دوره کوتاه رهایی از بند، برای پرهیز از تیغ سانسور بر خود نهاد: لطیف تلخستانی. «لطیف» و نرم و نازک و خاضع و خاک راه در برابر بیچیزان و بهزمینافتادگان و محرومان، و «تلخ» و گریزان و نفور از قدرت، هر قدرتی. در سلامت که سهل است، حتّی در بستر بیماری در برابر صاحبان قدرت و ثروت تیغ آخته بر کف داشت. از بهرهکشان و مفتخواران و کاخسازان به جان نفرت داشت. چند سال پیش که برای جورکردن حاشیهای فرهنگی برای مناسبتی غیرفرهنگی و چهبسا ضدّفرهنگی از او هم دعوت کردند که به کیش برود، هراسان و آشفته و خشمگین به تهران آمد که: «چطور جرئت کردهاند از همچو منی برای چنان جایی دعوت کنند؟» و چند خطی خطاب به مردم رقم زد که، بیگمان به عنوان سند برائت روشنفکری متعهد و آزادیخواه در تاریخ این سرزمین ماندگار است. علیاشرف درویشیان در روزگار آبروباخته ما آبروی زمانه ما بود.
درویشیان سوپراستار هفتهنامهها، ماهنامهها و روزنامههاي رنگین، میهمان این برنامه و آن برنامه رادیو و تلویزیونی نبود. عکس و تفصیلات او را روی کمتر مجلهای میدیدید. چون شیرین نبود. در برابر شرّ و پلیدی و ستم تلخ بود. زَقّوم بود. این بود که نمیتوانست «سلبریتی» رسانههای جریانهای جورواجور باشد. تا خودش را بشناسد سر از زندان و بند و شکنجه درآورد. همه زندگیاش در پهنه فرهنگ و پیکار برای آزادی و برابری گذشت. چنانکه خود در جایی گفته است «چریک مسلّح نبودم، چریک فرهنگی بودم.» سکوت نمیتوانست. با مماشات و پشتهماندازی بیگانه بود. پیوسته در تکاپوی آزادی بود. صراحت لهجهاش گاه تا اعماق میسوزاند. اما فقط تلخ نبود. راستی که مصداق بارز نام مستعاری بود که در دهه پنجاه، پس از یک دوره کوتاه رهایی از بند، برای پرهیز از تیغ سانسور بر خود نهاد: لطیف تلخستانی. «لطیف» و نرم و نازک و خاضع و خاک راه در برابر بیچیزان و بهزمینافتادگان و محرومان، و «تلخ» و گریزان و نفور از قدرت، هر قدرتی. در سلامت که سهل است، حتّی در بستر بیماری در برابر صاحبان قدرت و ثروت تیغ آخته بر کف داشت. از بهرهکشان و مفتخواران و کاخسازان به جان نفرت داشت. چند سال پیش که برای جورکردن حاشیهای فرهنگی برای مناسبتی غیرفرهنگی و چهبسا ضدّفرهنگی از او هم دعوت کردند که به کیش برود، هراسان و آشفته و خشمگین به تهران آمد که: «چطور جرئت کردهاند از همچو منی برای چنان جایی دعوت کنند؟» و چند خطی خطاب به مردم رقم زد که، بیگمان به عنوان سند برائت روشنفکری متعهد و آزادیخواه در تاریخ این سرزمین ماندگار است. علیاشرف درویشیان در روزگار آبروباخته ما آبروی زمانه ما بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.