|

عاقبت جنایت

«در ستاد کل جشن کمی طولانی شده بود و وقتی به خانه رسیدم، سالی و بچه‌ها رفته بودند به منزل فرگوسن. از وقتی که در فرانسه و در این خانه حاشیه جنگل زندگی می‌کردیم، زنم شب‌ها می‌ترسید. به محض این‌که آفتاب غروب می‌کرد، چراغ همه اتاق‌ها را روشن می‌گذاشت، به‌نحوی که همسایه‌هایمان تصور می‌کردند که همه‌شب مهمان داریم. هنگامی که سالی از خانه خارج می‌شد، کافی بود کلید کنتر برق را خاموش کند؛ کار راحتی بود، به‌خصوص چون کنتر درست در کنار در ورودی قرار داشت. کورمال‌کورمال پرده کوچکی را که جلوی محفظه کنتر بود کنار کشیدم و کلید را بالا زدم. نور زرد قشنگی موجب شد پلک‌ها را به هم بزنم. در اتاق نشیمن باز بود و در انتهای اتاق‌ چراغ‌های کوچک و رنگی کاج عید نوئل‌مان را دیدم که مثل بعضی از تابلوهای تبلیغاتی نورانی، چشمک می‌زدند.» «مرد خیابان» فردریک دار این‌طور شروع می‌شود، رمانی که به تازگی با ترجمه عباس آگاهی توسط نشر جهان‌کتاب به‌چاپ رسیده است. فردریک دار این اثر را به دوست صمیمی‌اش ژرار اوری، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر مشهور فرانسوی تقدیم کرده است. وی در سال 1962 از این اثر در فیلمی پنج قسمتی با عنوان «جنایت عاقبت ندارد» بهره گرفت. قهرمان داستان فردریک دار یک افسر آمریکایی است. ولی ژرار اوری، در فیلمش به او ملیتی انگلیسی داده و بازیگر معروف ریچارد تاد، نقش این افسر را بازی کرده است.
فردریک دار برای آنها که رمان‌های پلیسی مجموعه نقاب انتشارات جهان‌کتاب را دنبال می‌کنند نامی آشنا است. از او تاکنون رمان‌های زیادی با ترجمه عباس آگاهی در این مجموعه منتشر شده است که از جمله آن‌ها می‌توان به رمان‌های «آسانسور»، «مرگی که حرفش را می‌زدی»، «بچه‌پُرروها»، «قاتل غمگین»، «بزهکاران»، «تصادف» و «دژخیم می‌گرید» اشاره کرد. در «مرد خیابان»، ماجرای افسری امریکایی که عضو نیروهای ناتو است روایت می‌شود. شب سال نو است و او برای پیوستن به همسر و فرزندانش عازم خانه یکی از دوستانش در حومه پاریس است. در آنجا جشنی برپاست. در شب مه‌آلود، در خیابانی طولانی و دلگیر، پشت چراغ راهنمایی متوقف می‌شود. با سبزشدن چراغ، در کمتر از ده ثانیه، او قدم به عجیب‌ترین ماجرایی می‌گذارد که ممکن است برای کسی روی دهد. به این ترتیب او در شب سال نو وارد ماجرایی می‌شود که پیش‌بینی‌اش نمی‌کرد. در بخشی دیگر از رمان می‌خوانیم: «لوسین از جا بلند شده بود و وقتی ما وارد اتاق شدیم، ظاهرا داشت در کشوی کمدی ظریف دنبال چیزی می‌گشت. نور از جا تکانش داد. او ساعدش را جلوی چشم‌هایش برد. چند لحظه‌ای صبر کرد و به‌تدریج آن را پایین آورد. نگاه وحشت‌زده‌اش از بالای حصار ظریف ساعد ما را زیر نظر گرفته بود. آن‌گاه دیدم که او تپانچه‌ای با قبضه صدفی در دست دارد و ترسیدم که مبادا آن را به کار گیرد. لوسین ماسه حالتی غیرطبیعی داشت. پیراهن چروک‌شده‌اش از ریخت افتاده بود. گیسوان آشفته‌اش به دور صورتش توده انبوهی از مو ایجاد کرده بودند که نه تنها خنده‌دار نبود، بلکه جلوه دیوانه‌واری به او می‌داد. من به‌آرامی گفتم: ببینم، لوسین، چه اتفاقی افتاده؟ به نظر رسید صدایم او را از کابوس بدی بیرون کشید. او به روی تخت نشست. بدنش در وسط تخت، گودی‌ای ترسیم کرده بود...».

«در ستاد کل جشن کمی طولانی شده بود و وقتی به خانه رسیدم، سالی و بچه‌ها رفته بودند به منزل فرگوسن. از وقتی که در فرانسه و در این خانه حاشیه جنگل زندگی می‌کردیم، زنم شب‌ها می‌ترسید. به محض این‌که آفتاب غروب می‌کرد، چراغ همه اتاق‌ها را روشن می‌گذاشت، به‌نحوی که همسایه‌هایمان تصور می‌کردند که همه‌شب مهمان داریم. هنگامی که سالی از خانه خارج می‌شد، کافی بود کلید کنتر برق را خاموش کند؛ کار راحتی بود، به‌خصوص چون کنتر درست در کنار در ورودی قرار داشت. کورمال‌کورمال پرده کوچکی را که جلوی محفظه کنتر بود کنار کشیدم و کلید را بالا زدم. نور زرد قشنگی موجب شد پلک‌ها را به هم بزنم. در اتاق نشیمن باز بود و در انتهای اتاق‌ چراغ‌های کوچک و رنگی کاج عید نوئل‌مان را دیدم که مثل بعضی از تابلوهای تبلیغاتی نورانی، چشمک می‌زدند.» «مرد خیابان» فردریک دار این‌طور شروع می‌شود، رمانی که به تازگی با ترجمه عباس آگاهی توسط نشر جهان‌کتاب به‌چاپ رسیده است. فردریک دار این اثر را به دوست صمیمی‌اش ژرار اوری، کارگردان، فیلمنامه‌نویس و بازیگر مشهور فرانسوی تقدیم کرده است. وی در سال 1962 از این اثر در فیلمی پنج قسمتی با عنوان «جنایت عاقبت ندارد» بهره گرفت. قهرمان داستان فردریک دار یک افسر آمریکایی است. ولی ژرار اوری، در فیلمش به او ملیتی انگلیسی داده و بازیگر معروف ریچارد تاد، نقش این افسر را بازی کرده است.
فردریک دار برای آنها که رمان‌های پلیسی مجموعه نقاب انتشارات جهان‌کتاب را دنبال می‌کنند نامی آشنا است. از او تاکنون رمان‌های زیادی با ترجمه عباس آگاهی در این مجموعه منتشر شده است که از جمله آن‌ها می‌توان به رمان‌های «آسانسور»، «مرگی که حرفش را می‌زدی»، «بچه‌پُرروها»، «قاتل غمگین»، «بزهکاران»، «تصادف» و «دژخیم می‌گرید» اشاره کرد. در «مرد خیابان»، ماجرای افسری امریکایی که عضو نیروهای ناتو است روایت می‌شود. شب سال نو است و او برای پیوستن به همسر و فرزندانش عازم خانه یکی از دوستانش در حومه پاریس است. در آنجا جشنی برپاست. در شب مه‌آلود، در خیابانی طولانی و دلگیر، پشت چراغ راهنمایی متوقف می‌شود. با سبزشدن چراغ، در کمتر از ده ثانیه، او قدم به عجیب‌ترین ماجرایی می‌گذارد که ممکن است برای کسی روی دهد. به این ترتیب او در شب سال نو وارد ماجرایی می‌شود که پیش‌بینی‌اش نمی‌کرد. در بخشی دیگر از رمان می‌خوانیم: «لوسین از جا بلند شده بود و وقتی ما وارد اتاق شدیم، ظاهرا داشت در کشوی کمدی ظریف دنبال چیزی می‌گشت. نور از جا تکانش داد. او ساعدش را جلوی چشم‌هایش برد. چند لحظه‌ای صبر کرد و به‌تدریج آن را پایین آورد. نگاه وحشت‌زده‌اش از بالای حصار ظریف ساعد ما را زیر نظر گرفته بود. آن‌گاه دیدم که او تپانچه‌ای با قبضه صدفی در دست دارد و ترسیدم که مبادا آن را به کار گیرد. لوسین ماسه حالتی غیرطبیعی داشت. پیراهن چروک‌شده‌اش از ریخت افتاده بود. گیسوان آشفته‌اش به دور صورتش توده انبوهی از مو ایجاد کرده بودند که نه تنها خنده‌دار نبود، بلکه جلوه دیوانه‌واری به او می‌داد. من به‌آرامی گفتم: ببینم، لوسین، چه اتفاقی افتاده؟ به نظر رسید صدایم او را از کابوس بدی بیرون کشید. او به روی تخت نشست. بدنش در وسط تخت، گودی‌ای ترسیم کرده بود...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.