آمريکاي ترامپ تسليم جهان
يک سؤال هميشه مشغله ذهني آمريکاييها بوده است؛ اينکه آيا واقعا کشورشان لازم است بيش از اين خود را درگير امور جهاني کند يا اينکه شدت اين درگيربودن را کم کند. اين سؤالي است که هميشه مورد اختلاف ميان پيروان نظريه بينالملليبودن آمريکا و طرفداران نظريه منزويشدن آمريکا و بهخصوص دغدغه ذهني جمهوريخواهان ازجمله «تدي روزولت» و «ويليام هاوارد تافت» بوده و اين روند تا آغاز جنگ جهاني دوم ادامه داشته است.
اما جنگ جهاني دوم شروع شد و به پايان رسيد. بعد از پايان اين جنگ، تمام رؤسايجمهوري آمريکا بدون استثنا همگي ترجيح دادند که شق دوم اين قضيه استفهامي را برگزينند؛ يعني اينکه تصميم گرفتند آمريکا همچنان درگير مسائل جهاني باقي بماند، نهآنکه خود را از آن کنار بکشد. اتفاقا اينها گاهي هم به نتايج خيرهکننده و مثبتي نيز دست يافتند. «ريچارد نيکسون» با چين رابطه برقرار کرد. «رونالد ريگان» بر روابط تيره آمريکا با شوروي تلي از خاکستر ريخت تا آنجا که حتي با «ميخائيل گورباچف» در زمينه امضاي پيمان کنترل سلاحهاي هستهاي مذاکره کرد. حتي رؤسايجمهوري نظير «دوايت آيزنهاور» و «باراک اوباما» هم با هدف کاستن از تعهدات برونمرزي آمريکا، دستور کارشان را در عرصه بينالملل بر اين مبنا گذاشتند که نقش رهبري جهاني آمريکا همچنان حفظ شود، اما اين رهبري فقط يکجانبهگرايانه نباشد، بلکه از طريق ساختن و مديريتکردن يک نظام بينالمللي و اصول آن هم اصول دموکراتيک و بازار آزاد باشد. حالا رئيسجمهوري مانند «دونالد ترامپ» در آمريکا روي کار آمده و يک پتک آهنين در دست گرفته است و دارد بر سر اين نظام ضربه وارد ميآورد.
استدلال او اين است که آمريکا ساليان مديدي بسيج شده اوضاع را اصلاح کند، اما «بازنده» است، چون تقاضاهايي غيرقابلمذاکره و معرکههاي نبردي مفت و مجاني پيش پايش چيدهاند. او وعده «اول، آمريکا» را مطرح کرده است، درحاليکه درعينحال آن را محکوم ميکند که در تمام تأملات و سنجشهاي جهاني نقش ثانويه را ايفا کند.
او نهتنها همه شهرت و حسن اعتبار آمريکا را بهعنوان «يک متحد قابل اعتماد» دارد نابود ميکند، بلکه آينده را به دست همان قدرتهاي بسيار مهاجم مانند چين و روسيه ميسپارد؛ همان رژيمهايي که ترامپ مدعي است ميخواهد از جان آمريکاييها در مقابل شر آنها محافظت کند. اين وعدههاي دروغين، روابط مهم جهاني را به نحوي حياتي از بين ميبرد، به حيثيت و اعتبار آمريکا لطمه ميزند، فرصتهاي نفوذ و سرمايهگذاري را براي آمريکا از بين ميبرد و درعوض آن را به کشورهايي مشتاق مانند چين اعطا ميکند. چين هم از بابت اينکه دارد اين خلأ را پر ميکند، فوقالعاده شاد است. آقاي ترامپ، اين «اول، آمريکا» نيست؛ اين «آخر، آمريکا» است.
منبع: نيويورك تايمز
يک سؤال هميشه مشغله ذهني آمريکاييها بوده است؛ اينکه آيا واقعا کشورشان لازم است بيش از اين خود را درگير امور جهاني کند يا اينکه شدت اين درگيربودن را کم کند. اين سؤالي است که هميشه مورد اختلاف ميان پيروان نظريه بينالملليبودن آمريکا و طرفداران نظريه منزويشدن آمريکا و بهخصوص دغدغه ذهني جمهوريخواهان ازجمله «تدي روزولت» و «ويليام هاوارد تافت» بوده و اين روند تا آغاز جنگ جهاني دوم ادامه داشته است.
اما جنگ جهاني دوم شروع شد و به پايان رسيد. بعد از پايان اين جنگ، تمام رؤسايجمهوري آمريکا بدون استثنا همگي ترجيح دادند که شق دوم اين قضيه استفهامي را برگزينند؛ يعني اينکه تصميم گرفتند آمريکا همچنان درگير مسائل جهاني باقي بماند، نهآنکه خود را از آن کنار بکشد. اتفاقا اينها گاهي هم به نتايج خيرهکننده و مثبتي نيز دست يافتند. «ريچارد نيکسون» با چين رابطه برقرار کرد. «رونالد ريگان» بر روابط تيره آمريکا با شوروي تلي از خاکستر ريخت تا آنجا که حتي با «ميخائيل گورباچف» در زمينه امضاي پيمان کنترل سلاحهاي هستهاي مذاکره کرد. حتي رؤسايجمهوري نظير «دوايت آيزنهاور» و «باراک اوباما» هم با هدف کاستن از تعهدات برونمرزي آمريکا، دستور کارشان را در عرصه بينالملل بر اين مبنا گذاشتند که نقش رهبري جهاني آمريکا همچنان حفظ شود، اما اين رهبري فقط يکجانبهگرايانه نباشد، بلکه از طريق ساختن و مديريتکردن يک نظام بينالمللي و اصول آن هم اصول دموکراتيک و بازار آزاد باشد. حالا رئيسجمهوري مانند «دونالد ترامپ» در آمريکا روي کار آمده و يک پتک آهنين در دست گرفته است و دارد بر سر اين نظام ضربه وارد ميآورد.
استدلال او اين است که آمريکا ساليان مديدي بسيج شده اوضاع را اصلاح کند، اما «بازنده» است، چون تقاضاهايي غيرقابلمذاکره و معرکههاي نبردي مفت و مجاني پيش پايش چيدهاند. او وعده «اول، آمريکا» را مطرح کرده است، درحاليکه درعينحال آن را محکوم ميکند که در تمام تأملات و سنجشهاي جهاني نقش ثانويه را ايفا کند.
او نهتنها همه شهرت و حسن اعتبار آمريکا را بهعنوان «يک متحد قابل اعتماد» دارد نابود ميکند، بلکه آينده را به دست همان قدرتهاي بسيار مهاجم مانند چين و روسيه ميسپارد؛ همان رژيمهايي که ترامپ مدعي است ميخواهد از جان آمريکاييها در مقابل شر آنها محافظت کند. اين وعدههاي دروغين، روابط مهم جهاني را به نحوي حياتي از بين ميبرد، به حيثيت و اعتبار آمريکا لطمه ميزند، فرصتهاي نفوذ و سرمايهگذاري را براي آمريکا از بين ميبرد و درعوض آن را به کشورهايي مشتاق مانند چين اعطا ميکند. چين هم از بابت اينکه دارد اين خلأ را پر ميکند، فوقالعاده شاد است. آقاي ترامپ، اين «اول، آمريکا» نيست؛ اين «آخر، آمريکا» است.
منبع: نيويورك تايمز
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.