|

روز جهانی احمدرضا احمدی

مردی لبالب از کلمه و شعر

پوریا عالمی

امروز و هرروز، روز جهانی احمدرضا احمدی است که عمری است جهان ما را زیبا کرده است. اولین‌بار 18 سال پیش در دفتر مجله گل‌آقا دیدمش. شلوارش را طوری کشیده بود بالا و بسته بود بالای نافش که فکر کردم لابد ما شلوارمان را خیلی پایین می‌بندیم. من شیفته‌اش بودم. اینکه شعرش دنیای خودش را داشت، همیشه برایم جذاب بود. شبیه کسی نبود. نه کتاب‌هاش و نه وقتی اولین‌بار روی پله‌های دفتر مجله دیدمش. گفتم: سلام آقای احمدی و باسرعت رد شدم و رفتم، چون بلد نبودم کنار آدمی که شبیه شعرهاش بود و شعرهاش شبیه کسی نبود چطور بایستم، چطور حرف بزنم و چطور دنیا را نگاه کنم. شانس ما بچه‌های بی‌سروزبان تحریریه بود که آقای کیومرث صابری‌فومنی آن روز سفره دیزی گسترده بود به افتخار حضور احمدرضا احمدی که ناهار میهمان تحریریه بماند و شانس دوباره من بود که من دیر برسم سر میز ناهار و جز صندلی کنار احمدرضا احمدی جایی خالی نباشد. من کنار شاعر نشستم و با حجب بسیار در حجب عجیب او گم شدم که سرش را می‌برد سمت گوش صابری و چون کودک بازیگوش شوخی‌ای دست‌اولی به زبان می‌آورد که به گوش من می‌رسید و بعد قاه‌قاه می‌خندید و وقتی سر بلند می‌کرد و به جلو نگاه می‌کرد، باز چشم‌هاش همان حیرانی همیشگی را داشت. انگار نه انگار که همین چند لحظه پیش این چشم‌ها بازیگوش و جسور و پرهیجان بوده است. آن روز من از خجالت و شعفی که وجودم را پر کرده بود و کنجکاوی اینکه الان احمدی در گوش صابری باز چه خواهد گفت، نتوانستم چیزی بخورم! من شیفته دنیای احمدرضا احمدی بودم و دنیای احمدرضا احمدی مگر چیزی جز کلماتی بود که دنیا را از اول می‌ساخت؟ دنیایی بهتر را که انگار در دسترس ما نبود. داستان‌های کودکانش ناب و بی‌همتا بودند و هستند. انگار هیچ‌گاه او نیاز نداشته خودش را شبیه کسی کند. حتی کارهاش - شعرها و داستان‌های کودکانش - تلاشی نمی‌کنند که شما را شبیه خودشان درآورند. همه کلمات او، مانند خودش که جمله‌ای است با هزاران کلمه بکر، فقط‌وفقط می‌خواهند تو شبیه خودت باشی. برای همین جریان شعری که او ساخت، شاعرانی به وجود آورد که

به هم شبیه نبودند.
با آن صدای گرم و دهان گرمی که دارد برای قصه تعریف‌کردن تو را وامی‌دارد که بین هر مکثی که در حرف‌زدن می‌کند، کیفور و محظوظ بگویی دمت گرم. دمش هم گرم واقعا که سر ما را یک عمر به عشق و تماشا گرم کرد. بلد است و بلد بوده با دو کلمه کاری کند که تو غم عمیقت را هم دوست داشته باشی و دست از دشمنی با دنیا و خودت و غم‌ها برداری. بلد بوده تراژدی عظیم زندگی را طوری کوتاه برایت تعریف کند که خیال کنی می‌توانی از پس دنیا بربیایی. احمدرضا احمدی ۳۰ اردیبهشت ۱۳۱۹ به دنیا آمده و وقتی هرروز شاعر بوده است، پس امروز مثل هرروز می‌تواند روز او باشد؛ روز احمدرضا احمدی.
(توضیح: من دیگر دوست ندارم دست روی دست بگذارم تا دولت‌ها به داد ادبیات برسند. خودمان دست‌به‌کار شویم و روزها را به نام آنان که روزهای ما را می‌سازند بنامیم و ناگفته نماند که این ایده زیبا را که روزها را به نام کسانی که دوست داریم بنامیم صابر ابر چندسال پیش و برای اولین‌بار به کار برده است).

امروز و هرروز، روز جهانی احمدرضا احمدی است که عمری است جهان ما را زیبا کرده است. اولین‌بار 18 سال پیش در دفتر مجله گل‌آقا دیدمش. شلوارش را طوری کشیده بود بالا و بسته بود بالای نافش که فکر کردم لابد ما شلوارمان را خیلی پایین می‌بندیم. من شیفته‌اش بودم. اینکه شعرش دنیای خودش را داشت، همیشه برایم جذاب بود. شبیه کسی نبود. نه کتاب‌هاش و نه وقتی اولین‌بار روی پله‌های دفتر مجله دیدمش. گفتم: سلام آقای احمدی و باسرعت رد شدم و رفتم، چون بلد نبودم کنار آدمی که شبیه شعرهاش بود و شعرهاش شبیه کسی نبود چطور بایستم، چطور حرف بزنم و چطور دنیا را نگاه کنم. شانس ما بچه‌های بی‌سروزبان تحریریه بود که آقای کیومرث صابری‌فومنی آن روز سفره دیزی گسترده بود به افتخار حضور احمدرضا احمدی که ناهار میهمان تحریریه بماند و شانس دوباره من بود که من دیر برسم سر میز ناهار و جز صندلی کنار احمدرضا احمدی جایی خالی نباشد. من کنار شاعر نشستم و با حجب بسیار در حجب عجیب او گم شدم که سرش را می‌برد سمت گوش صابری و چون کودک بازیگوش شوخی‌ای دست‌اولی به زبان می‌آورد که به گوش من می‌رسید و بعد قاه‌قاه می‌خندید و وقتی سر بلند می‌کرد و به جلو نگاه می‌کرد، باز چشم‌هاش همان حیرانی همیشگی را داشت. انگار نه انگار که همین چند لحظه پیش این چشم‌ها بازیگوش و جسور و پرهیجان بوده است. آن روز من از خجالت و شعفی که وجودم را پر کرده بود و کنجکاوی اینکه الان احمدی در گوش صابری باز چه خواهد گفت، نتوانستم چیزی بخورم! من شیفته دنیای احمدرضا احمدی بودم و دنیای احمدرضا احمدی مگر چیزی جز کلماتی بود که دنیا را از اول می‌ساخت؟ دنیایی بهتر را که انگار در دسترس ما نبود. داستان‌های کودکانش ناب و بی‌همتا بودند و هستند. انگار هیچ‌گاه او نیاز نداشته خودش را شبیه کسی کند. حتی کارهاش - شعرها و داستان‌های کودکانش - تلاشی نمی‌کنند که شما را شبیه خودشان درآورند. همه کلمات او، مانند خودش که جمله‌ای است با هزاران کلمه بکر، فقط‌وفقط می‌خواهند تو شبیه خودت باشی. برای همین جریان شعری که او ساخت، شاعرانی به وجود آورد که

به هم شبیه نبودند.
با آن صدای گرم و دهان گرمی که دارد برای قصه تعریف‌کردن تو را وامی‌دارد که بین هر مکثی که در حرف‌زدن می‌کند، کیفور و محظوظ بگویی دمت گرم. دمش هم گرم واقعا که سر ما را یک عمر به عشق و تماشا گرم کرد. بلد است و بلد بوده با دو کلمه کاری کند که تو غم عمیقت را هم دوست داشته باشی و دست از دشمنی با دنیا و خودت و غم‌ها برداری. بلد بوده تراژدی عظیم زندگی را طوری کوتاه برایت تعریف کند که خیال کنی می‌توانی از پس دنیا بربیایی. احمدرضا احمدی ۳۰ اردیبهشت ۱۳۱۹ به دنیا آمده و وقتی هرروز شاعر بوده است، پس امروز مثل هرروز می‌تواند روز او باشد؛ روز احمدرضا احمدی.
(توضیح: من دیگر دوست ندارم دست روی دست بگذارم تا دولت‌ها به داد ادبیات برسند. خودمان دست‌به‌کار شویم و روزها را به نام آنان که روزهای ما را می‌سازند بنامیم و ناگفته نماند که این ایده زیبا را که روزها را به نام کسانی که دوست داریم بنامیم صابر ابر چندسال پیش و برای اولین‌بار به کار برده است).

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.