«بستههاي حمايتي» از معلمان حمايت نميکنند
دانيال قادري. آموزگار
درحدود سه سال پيش يک طرح با عنوان بستههاي حمايتي به منظور کمک و آموزش بهتر در مناطق عشايري و صعبالعبور در سطح آموزشوپرورش به اجرا گذاشته شد. اين طرح در استان خوزستان، در مناطق عشايري و محروم شهرستانهاي انديکا و ايذه اجرا شد. مجري اين طرح يک مؤسسه واسطه است که در ازاي هر دانشآموز يک ميليون تومان، دستمزد ميگيرد و به هر معلم نفري250 هزارتومان حقوق ميدهد. در مدارس عشايري و محروم يک يا دو معلم، تمامي پايهها را که در حدود 40 تا 50 نفر دانشآموز ميشوند، آموزش ميدهند. البته در بعضي مدارس تعداد دانشآموزان از 150 نفر هم تجاوز ميکند؛ بهطورمثال مدرسه «لَلَر بزرگ» 181 دانشآموز با 9 معلم دارد؛ يعني با کسر حقوق و بيمه معلمان که نزديک پنج ميليون تومان ميشود، 176 ميليون تومان نصيب مؤسسه مذکور ميشود. البته اين را هم اضافه کنم که در فروردينماه که هيچ و در ماه دوم هم فقط هفت روز بيمه براي اين عزيزان لحاظ ميشود. تمامي مخارج؛ از خورد و خوراک و هزينه رفتوآمد و همهچيز برعهده خودشان است. گاها در بعضي از مناطق مسير آنقدر صعبالعبور است که با قاطر نيز نميتوان آن مسير را طي کرد. در پارهاي از مناطق در سرما و برف شديد بعضي از معلمان بايد از رودخانههاي پرآب با شنا رد شوند و مسيري يک يا دوساعته و پر از پرتگاههاي کوهستاني را با وجود خطر حمله حيوانات وحشي از قبيل گرگ و خرس و... را طي کنند تا خود را به چادر درس برسانند.وقتي يک مدرسه را يک يا دو معلم اداره کنند مجبورند که وقت و انرژي بسيار زيادي را براي آموزش بگذارند و اين يعني «کار مفيد» (خودتان قضاوت کنيد تدريس شش پايه در روز با دو معلم تا چه اندازه ميتواند کار مفيد تعريف شود وقتي از هفت صبح تا غروب بدون اينکه فرصت غذاخوردن داشته باشند و در سوز و سرماي کوهستانهاي زاگرس، بدونه هيچگونه وسيله گرمايشي و امکانات اوليه روزگار سپري ميکنند). چرا آموزشوپرورش بهجاي هزينههاي هنگفت، به طور ميانگين هر مدرسهاي صد ميليون تومان، اين نيروها را خودش با حداقل حقوق جذب نميکند؟اگر حقوق هر معلم را چهاربرابر هم بدهند، ماهانه با بيمه و مزايا يک ميليون تومان ميشود؛ هر مدرسهاي سه تا چهار ميليون تومان و اين يعني از هر مدرسه ماهي 96 ميليون تومان صرفهجويي که با اين مبالغ ميتوان دهها مدرسه با امکانات عالي ايجاد کرد. به نظر شما پشت مؤسسه مذکور کدام «ژن خوب» ذينفع هست که آموزشوپرورش ماهانه اين مبالغ گزاف و هنگفت را به جيبش واريز ميکند، اما حاضر نيست با هزينهاي بسيار اندک اين قشر واقعا مظلوم را جذب کند؟ آيا اين کار به زيرساختهاي آموزشي کشور آسيب نميزند؟
درحدود سه سال پيش يک طرح با عنوان بستههاي حمايتي به منظور کمک و آموزش بهتر در مناطق عشايري و صعبالعبور در سطح آموزشوپرورش به اجرا گذاشته شد. اين طرح در استان خوزستان، در مناطق عشايري و محروم شهرستانهاي انديکا و ايذه اجرا شد. مجري اين طرح يک مؤسسه واسطه است که در ازاي هر دانشآموز يک ميليون تومان، دستمزد ميگيرد و به هر معلم نفري250 هزارتومان حقوق ميدهد. در مدارس عشايري و محروم يک يا دو معلم، تمامي پايهها را که در حدود 40 تا 50 نفر دانشآموز ميشوند، آموزش ميدهند. البته در بعضي مدارس تعداد دانشآموزان از 150 نفر هم تجاوز ميکند؛ بهطورمثال مدرسه «لَلَر بزرگ» 181 دانشآموز با 9 معلم دارد؛ يعني با کسر حقوق و بيمه معلمان که نزديک پنج ميليون تومان ميشود، 176 ميليون تومان نصيب مؤسسه مذکور ميشود. البته اين را هم اضافه کنم که در فروردينماه که هيچ و در ماه دوم هم فقط هفت روز بيمه براي اين عزيزان لحاظ ميشود. تمامي مخارج؛ از خورد و خوراک و هزينه رفتوآمد و همهچيز برعهده خودشان است. گاها در بعضي از مناطق مسير آنقدر صعبالعبور است که با قاطر نيز نميتوان آن مسير را طي کرد. در پارهاي از مناطق در سرما و برف شديد بعضي از معلمان بايد از رودخانههاي پرآب با شنا رد شوند و مسيري يک يا دوساعته و پر از پرتگاههاي کوهستاني را با وجود خطر حمله حيوانات وحشي از قبيل گرگ و خرس و... را طي کنند تا خود را به چادر درس برسانند.وقتي يک مدرسه را يک يا دو معلم اداره کنند مجبورند که وقت و انرژي بسيار زيادي را براي آموزش بگذارند و اين يعني «کار مفيد» (خودتان قضاوت کنيد تدريس شش پايه در روز با دو معلم تا چه اندازه ميتواند کار مفيد تعريف شود وقتي از هفت صبح تا غروب بدون اينکه فرصت غذاخوردن داشته باشند و در سوز و سرماي کوهستانهاي زاگرس، بدونه هيچگونه وسيله گرمايشي و امکانات اوليه روزگار سپري ميکنند). چرا آموزشوپرورش بهجاي هزينههاي هنگفت، به طور ميانگين هر مدرسهاي صد ميليون تومان، اين نيروها را خودش با حداقل حقوق جذب نميکند؟اگر حقوق هر معلم را چهاربرابر هم بدهند، ماهانه با بيمه و مزايا يک ميليون تومان ميشود؛ هر مدرسهاي سه تا چهار ميليون تومان و اين يعني از هر مدرسه ماهي 96 ميليون تومان صرفهجويي که با اين مبالغ ميتوان دهها مدرسه با امکانات عالي ايجاد کرد. به نظر شما پشت مؤسسه مذکور کدام «ژن خوب» ذينفع هست که آموزشوپرورش ماهانه اين مبالغ گزاف و هنگفت را به جيبش واريز ميکند، اما حاضر نيست با هزينهاي بسيار اندک اين قشر واقعا مظلوم را جذب کند؟ آيا اين کار به زيرساختهاي آموزشي کشور آسيب نميزند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.