|

باکره سرخ

سیمون وی (1943-1909) فیلسوف، چپ انقلابی، آنارشیست، شاعر، کارگر کارخانه، مبارز و کنشگر اجتماعی و سیاسی فرانسوی بود که در 34 سالگی در انگلستان در اثر اعتصاب غذا در اعتراض به اشغال فرانسه به دست نازی‌ها درگذشت.
وی در خانواده‌ای یهودی، فرهیخته، اهل دانش و از طبقه متوسط فرانسه بزرگ شد. در کودکی و نوجوانی با شیوه تربیتی‌ خاص خانواده درباره‌ هنر، فرهنگ و ادب یونان و روم باستان و همچنین درباره‌ اندیشه‌های اخلاقی بسیار آموخت. از شاگردان محبوب آلن و مستمع آزاد کلاس‌های ریاضی برادر بزرگترش آندره وی، یکی از ریاضیدانان بنام قرن بیستم، بود. در سال ۱۹۲۸ در آزمون ورودی «دانشسرای عالی پاریس» نفر اول شد و همتای مشهورش سیمون دوبوار در آن آزمون دوم شد. در سال‌های تحصیل در «دانشسرای عالی پاریس» به او لقب «باکره سرخ» داده بودند. در 22 سالگی دانشیار فلسفه شد. از آن پس به تدریس فلسفه برای دانش‌آموزان پرداخت و تا آخر عمر کوتاهش نیز در این کار ‌ماند. زبان‌های یونانی، لاتین، سانسکریت و چند زبان جدید را به‌خوبی آموخت و مطالعات و تحقیقات بسیاری در زمینه اخلاق، فلسفه، ادیان غربی و شرقی، علوم تجربی، ریاضیات، ادبیات و تاریخ کرد. در اواخر نوجوانی به جنبش‌های کارگری پیوست و پلاکاردهایی می‌نوشت که در تظاهرات دفاع از حقوق کارگران حمل می‌شد. در این دوران خود را یک مارکسیست، صلح‌طلب و عضو سندیکا می‌دانست. در زمانی که مشغول تدریس بود، مقالاتی درباره مسایل اجتماعی و اقتصادی در نشریه سندیکا می‌نوشت. همچنین در مقالات دیگری افکار رایج مارکسیستی را نقد و بدبینی‌اش را نسبت به محدودیت‌های مارکسیسم و سرمایه‌داری بیان کرد. تا اینکه از ژانویه 1933 به صف اول مبارزه با نازی‌ها پیوست. در همان سال در اعتصاب سراسری فرانسه در اعتراض به بیکاری و کاهش دستمزدها شرکت کرد. سال بعد مرخصی یک‌ساله‌ای گرفت تا به‌طور ناشناس و به‌عنوان کارگر در دو کارخانه کار کند. گمان می‌کرد با این ‌کار بیشتر به طبقه کارگر نزدیک می‌شود، اما ضعف جسمانی‌اش اجازه ادامه کار نداد و مجبور شد پس از چند ماه از این کار انصراف دهد. در ۱۹۳۵ به تدریس فلسفه بازگشت و عمده درآمدش را صرف فعالیت‌های سیاسی کرد. برخلاف اینکه در دورانی خود را صلح‌طلب معرفی کرده بود، در سال ۱۹۳۶ در جنگ داخلی اسپانیا به نفع جمهوری‌خواهان شرکت کرد. در آن زمان او خود را یک آنارشیست معرفی کرد و به گروهان سباستین فور (شاخه فرانسوی‌زبان جنگجویان آنارشیست) پیوست و علیه فاشیست‌ها جنگید.
در سال 1942 خانواده‌اش را به آمریکا منتقل کرد اما خودش از پذیرفتن ملیت آمریکایی سر باز زد. نمی‌توانست با آسایش آمریکا در بحبوحه طوفانی کنار بیاید که فرانسه را فراگرفته بود. ازاین‌رو، تصمیم گرفت به‌عنوان «پرستار خط مقدم» به فرانسه اعزام شود و به جنبش مقاومت فرانسه بپیوندد. به همین دلیل به لندن رفت. در دسامبر همان سال آندره فیلیپ از او به‌عنوان ویراستار در جنبش مقاومت بهره برد. یک سال بعد، در ۱۹۴۳، پزشکان تشخیص دادند که مبتلا به سل است و باید استراحت کند و غذای کافی بخورد. اما نه‌تنها استراحت نکرد، بلکه غذایش را نیز تا حد جیره هم‌وطنانش که در فرانسه تحت اشغال آلمان نازی بودند کم کرد. غذایش کم‌ و کمتر شد تا اینکه به اعتصاب غذا دست زد. دیری نگذشت که در ۲۴ آگوست ۱۹۴۳ بر اثر عارضه قلبی از دنیا رفت. در گزارش پزشکی‌قانونی آمده بود: «متوفی با نخوردن غذا خودکشی کرد درحالی‌که اختلال حواس داشت».

سیمون وی (1943-1909) فیلسوف، چپ انقلابی، آنارشیست، شاعر، کارگر کارخانه، مبارز و کنشگر اجتماعی و سیاسی فرانسوی بود که در 34 سالگی در انگلستان در اثر اعتصاب غذا در اعتراض به اشغال فرانسه به دست نازی‌ها درگذشت.
وی در خانواده‌ای یهودی، فرهیخته، اهل دانش و از طبقه متوسط فرانسه بزرگ شد. در کودکی و نوجوانی با شیوه تربیتی‌ خاص خانواده درباره‌ هنر، فرهنگ و ادب یونان و روم باستان و همچنین درباره‌ اندیشه‌های اخلاقی بسیار آموخت. از شاگردان محبوب آلن و مستمع آزاد کلاس‌های ریاضی برادر بزرگترش آندره وی، یکی از ریاضیدانان بنام قرن بیستم، بود. در سال ۱۹۲۸ در آزمون ورودی «دانشسرای عالی پاریس» نفر اول شد و همتای مشهورش سیمون دوبوار در آن آزمون دوم شد. در سال‌های تحصیل در «دانشسرای عالی پاریس» به او لقب «باکره سرخ» داده بودند. در 22 سالگی دانشیار فلسفه شد. از آن پس به تدریس فلسفه برای دانش‌آموزان پرداخت و تا آخر عمر کوتاهش نیز در این کار ‌ماند. زبان‌های یونانی، لاتین، سانسکریت و چند زبان جدید را به‌خوبی آموخت و مطالعات و تحقیقات بسیاری در زمینه اخلاق، فلسفه، ادیان غربی و شرقی، علوم تجربی، ریاضیات، ادبیات و تاریخ کرد. در اواخر نوجوانی به جنبش‌های کارگری پیوست و پلاکاردهایی می‌نوشت که در تظاهرات دفاع از حقوق کارگران حمل می‌شد. در این دوران خود را یک مارکسیست، صلح‌طلب و عضو سندیکا می‌دانست. در زمانی که مشغول تدریس بود، مقالاتی درباره مسایل اجتماعی و اقتصادی در نشریه سندیکا می‌نوشت. همچنین در مقالات دیگری افکار رایج مارکسیستی را نقد و بدبینی‌اش را نسبت به محدودیت‌های مارکسیسم و سرمایه‌داری بیان کرد. تا اینکه از ژانویه 1933 به صف اول مبارزه با نازی‌ها پیوست. در همان سال در اعتصاب سراسری فرانسه در اعتراض به بیکاری و کاهش دستمزدها شرکت کرد. سال بعد مرخصی یک‌ساله‌ای گرفت تا به‌طور ناشناس و به‌عنوان کارگر در دو کارخانه کار کند. گمان می‌کرد با این ‌کار بیشتر به طبقه کارگر نزدیک می‌شود، اما ضعف جسمانی‌اش اجازه ادامه کار نداد و مجبور شد پس از چند ماه از این کار انصراف دهد. در ۱۹۳۵ به تدریس فلسفه بازگشت و عمده درآمدش را صرف فعالیت‌های سیاسی کرد. برخلاف اینکه در دورانی خود را صلح‌طلب معرفی کرده بود، در سال ۱۹۳۶ در جنگ داخلی اسپانیا به نفع جمهوری‌خواهان شرکت کرد. در آن زمان او خود را یک آنارشیست معرفی کرد و به گروهان سباستین فور (شاخه فرانسوی‌زبان جنگجویان آنارشیست) پیوست و علیه فاشیست‌ها جنگید.
در سال 1942 خانواده‌اش را به آمریکا منتقل کرد اما خودش از پذیرفتن ملیت آمریکایی سر باز زد. نمی‌توانست با آسایش آمریکا در بحبوحه طوفانی کنار بیاید که فرانسه را فراگرفته بود. ازاین‌رو، تصمیم گرفت به‌عنوان «پرستار خط مقدم» به فرانسه اعزام شود و به جنبش مقاومت فرانسه بپیوندد. به همین دلیل به لندن رفت. در دسامبر همان سال آندره فیلیپ از او به‌عنوان ویراستار در جنبش مقاومت بهره برد. یک سال بعد، در ۱۹۴۳، پزشکان تشخیص دادند که مبتلا به سل است و باید استراحت کند و غذای کافی بخورد. اما نه‌تنها استراحت نکرد، بلکه غذایش را نیز تا حد جیره هم‌وطنانش که در فرانسه تحت اشغال آلمان نازی بودند کم کرد. غذایش کم‌ و کمتر شد تا اینکه به اعتصاب غذا دست زد. دیری نگذشت که در ۲۴ آگوست ۱۹۴۳ بر اثر عارضه قلبی از دنیا رفت. در گزارش پزشکی‌قانونی آمده بود: «متوفی با نخوردن غذا خودکشی کرد درحالی‌که اختلال حواس داشت».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.