|

در خانه چه می‌کنی آقای کارگردان؟

ناهید کبیری

امروز هم می‌توانست مثل هر یکشنبه دیگری باشد. سنگین و ابری... زنگ کلیسا ساعت‌به‌ساعت در فضا بپیچد، صبح در میان بوی قهوه و ملافه‌های به‌هم‌ریخته فرصت فکرکردن به «تو» را کش بدهد و نت‌های پراکنده «موتزارت» از فاصله نیمه‌باز پنجره تا حجم خاکستری ابرها بالا برود.
ساعت را نگاه می‌کنم و با شمارش انگشت‌ها هشت ساعت و نیم به جلو می‌آیم. حالا باید پنج بعدازظهر تهران باشد. حتما تمام برگ درخت‌های باغچه ریخته‌اند و خرمالوهای رسیده شاخه‌های لخت و بی‌برگ را چراغانی کرده‌اند. باد که می‌آید برگ‌های باقیمانده را در میان قارقار کلاغ‌ها در هوا می‌پراکند و حجم تخیلات تو را در کادر سینمایی پشت پنجره‌ات بارور می‌کند.
تو در خانه چه می‌کنی این وقت روز آقای کارگردان؟ که با شنیدن صدای زنگ تلفن، گوشی را برمی‌داری، می‌گویی «الو؟» و ضربان قلب مرا بالا می‌بری. به خودم می‌گویم «چه می‌کنی احمق!» و گوشی را می‌گذارم. اما چه لایه‌های آشنایی دارد آن آهنگ عاشقانه صدایت... هوایی می‌شوم. دیگر از مغزم فرمان نمی‌برم و انگشت‌هایم بار دیگر شماره تو را می‌گیرند. تلفن زنگ می‌زند. یک بار... دو بار... ضربان قلبم بالاتر می‌رود. می‌گویی «الو؟ الو!» می‌گویی «چرا حرف نمی‌زنی عزیزم؟» و گوشی را می‌گذاری.
از جدایی‌مان سه سال می‌گذرد. باورت می‌شود؟ گفتم می‌خواهم بروم. بروم سفر. گفتی کجا؟ گفتم پیش خواهرم آمریکا. گفتی فکر خوبی‌ست. کمی آب‌وهوا عوض می‌کنی... چقدر دلم خواسته بود بگویی نه! بگویی نرو! اگر پیش‌ترها بود گفته بودی. روی صندلی بالکن مدتی در سکوت نشستی و سرت را به دست‌ها تکیه دادی. کمی بعد کتابی را در دست گرفتی و پیش از آنکه به طرف تختخواب بروی گفتی «شب به خیر نازنینم!»
در آن موقعیت تلخ، نه حوصله سفر داشتم نه تحمل خواهرم را با آن بچه‌های ریز و درشت و پر سروصدایش... در فرودگاه، مهربان‌تر شده بودی. احساس کردم با اینکه تازه عاشق شده‌ای هنوز هم مرا دوست داری. انگار خجالت می‌کشیدی به چشم‌هایم نگاه کنی. کمی نصیحتم کردی که فکرهای کودکانه نکنم و پیش از اجرای نمایشی که دو ماه بعد در صحنه داشتی برگردم. دو ماه جهنمی روی کاناپه خانه خواهرم خوابیدم و فکر کردم برگردم؟ برنگردم؟ برگردم؟ برنگردم؟ چشم‌هایم را می‌بستم و همه لحظه‌ها و روزهای تو را پشت پلک‌هایم می‌دیدم. می‌دیدم با آن شال‌گردن بلند، لیوان چای از دستت نمی‌افتد. پیپ‌ات را هرازگاهی بر لب می‌گذاری و عطر توتونش را به هوا دود می‌کنی. به بازیگران میزانسن می‌دهی. «ستاره» در این میان باید بیشتر از همه دیده شود. باید بدرخشد. گل کند. به شهرت برسد. جایی بایستد، بنشیند، راه برود، گریه کند، بخندد که از هر زاویه زیباتر جلوه کند. نقش او را به هر بهانه‌ای طولانی‌تر می‌کنی و کش می‌دهی. بعد، از میان سلام‌وعلیک‌ها و استاد استاد‌های هوادارانت می‌گذری و خودت را به پارکینگ می‌رسانی. آنقدر منتظر می‌مانی که ستاره با آن عینک پهن و شال سیاه و موهای طلایی، آرام و بی‌سروصدا سوار شود. در صندلی جلو به شدت احساس راحتی کند و به یاد نیاورد که جای همسر کارگردانش را اشغال کرده است. تو هم در آن دود و بوق و ازدحام و هرج‌ومرج خیابان‌ها، از رانندگی لذت ببری. طوری که انگار در خیابان‌های تهران نیستی و در صحرای «نوا د ا» رانندگی می‌کنی.
امروز هم می‌توانست مثل هر یکشنبه دیگری باشد. سنگین و ابری... زنگ کلیسا ساعت‌به‌ساعت در فضا بپیچد، صبح در میان بوی قهوه و ملافه‌های به‌هم‌ریخته فرصت فکرکردن به «تو» را کش بدهد و نت‌های پراکنده «موتزارت» از فاصله نیمه‌باز پنجره تا حجم خاکستری ابرها بالا برود.
ساعت را نگاه می‌کنم و با شمارش انگشت‌ها هشت ساعت و نیم به جلو می‌آیم. حالا باید پنج بعدازظهر تهران باشد. حتما تمام برگ درخت‌های باغچه ریخته‌اند و خرمالوهای رسیده شاخه‌های لخت و بی‌برگ را چراغانی کرده‌اند. باد که می‌آید برگ‌های باقیمانده را در میان قارقار کلاغ‌ها در هوا می‌پراکند و حجم تخیلات تو را در کادر سینمایی پشت پنجره‌ات بارور می‌کند.
تو در خانه چه می‌کنی این وقت روز آقای کارگردان؟ که با شنیدن صدای زنگ تلفن، گوشی را برمی‌داری، می‌گویی «الو؟» و ضربان قلب مرا بالا می‌بری. به خودم می‌گویم «چه می‌کنی احمق!» و گوشی را می‌گذارم. اما چه لایه‌های آشنایی دارد آن آهنگ عاشقانه صدایت... هوایی می‌شوم. دیگر از مغزم فرمان نمی‌برم و انگشت‌هایم بار دیگر شماره تو را می‌گیرند. تلفن زنگ می‌زند. یک بار... دو بار... ضربان قلبم بالاتر می‌رود. می‌گویی «الو؟ الو!» می‌گویی «چرا حرف نمی‌زنی عزیزم؟» و گوشی را می‌گذاری.
از جدایی‌مان سه سال می‌گذرد. باورت می‌شود؟ گفتم می‌خواهم بروم. بروم سفر. گفتی کجا؟ گفتم پیش خواهرم آمریکا. گفتی فکر خوبی‌ست. کمی آب‌وهوا عوض می‌کنی... چقدر دلم خواسته بود بگویی نه! بگویی نرو! اگر پیش‌ترها بود گفته بودی. روی صندلی بالکن مدتی در سکوت نشستی و سرت را به دست‌ها تکیه دادی. کمی بعد کتابی را در دست گرفتی و پیش از آنکه به طرف تختخواب بروی گفتی «شب به خیر نازنینم!»
در آن موقعیت تلخ، نه حوصله سفر داشتم نه تحمل خواهرم را با آن بچه‌های ریز و درشت و پر سروصدایش... در فرودگاه، مهربان‌تر شده بودی. احساس کردم با اینکه تازه عاشق شده‌ای هنوز هم مرا دوست داری. انگار خجالت می‌کشیدی به چشم‌هایم نگاه کنی. کمی نصیحتم کردی که فکرهای کودکانه نکنم و پیش از اجرای نمایشی که دو ماه بعد در صحنه داشتی برگردم. دو ماه جهنمی روی کاناپه خانه خواهرم خوابیدم و فکر کردم برگردم؟ برنگردم؟ برگردم؟ برنگردم؟ چشم‌هایم را می‌بستم و همه لحظه‌ها و روزهای تو را پشت پلک‌هایم می‌دیدم. می‌دیدم با آن شال‌گردن بلند، لیوان چای از دستت نمی‌افتد. پیپ‌ات را هرازگاهی بر لب می‌گذاری و عطر توتونش را به هوا دود می‌کنی. به بازیگران میزانسن می‌دهی. «ستاره» در این میان باید بیشتر از همه دیده شود. باید بدرخشد. گل کند. به شهرت برسد. جایی بایستد، بنشیند، راه برود، گریه کند، بخندد که از هر زاویه زیباتر جلوه کند. نقش او را به هر بهانه‌ای طولانی‌تر می‌کنی و کش می‌دهی. بعد، از میان سلام‌وعلیک‌ها و استاد استاد‌های هوادارانت می‌گذری و خودت را به پارکینگ می‌رسانی. آنقدر منتظر می‌مانی که ستاره با آن عینک پهن و شال سیاه و موهای طلایی، آرام و بی‌سروصدا سوار شود. در صندلی جلو به شدت احساس راحتی کند و به یاد نیاورد که جای همسر کارگردانش را اشغال کرده است. تو هم در آن دود و بوق و ازدحام و هرج‌ومرج خیابان‌ها، از رانندگی لذت ببری. طوری که انگار در خیابان‌های تهران نیستی و در صحرای «نوا د ا» رانندگی می‌کنی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.