گفتوگوی کریستین امانپور با «بن ودمن» گزارشگر بینالمللی سیانان در قاهره:
شغل سختی دارید رییسجمهور
امانپور: مردم چه عکسالعملی به ضربالاجل ارتش نشان دادهاند؟
ودمن: عکسالعمل مردم تقریبا مثبت بود. در حقیقت وقتی که بیانیه از تلویزیون دولتی پخش میشد ما صدای تشویق و خوشحالی جمعیت را میشنیدیم. همچنین پس از پایان بیانیه ما شاهد بودیم که تعداد بیشتری از مردم نیز وارد میدان تحریر شدند. هلیکوپترهای ارتش درحالی که پرچم مصر در زیرشان آویخته شده در بالای سر در حال چرخزدن هستند که نشان از همبستگی ارتش با معترضان دارد. حداقل اینجا در میان معترضان اینطور تعبیر میشود. اما برخی نگرانند ما به فوریه 2011 بازمیگردیم هنگامی که ارتش کنترل امور را برای 18 ماه به دست گرفت؛ دورانی که در آن شاهد درگیریهای خونینی بودیم، اما در این لحظه آنان نیز از بیانیه ارتش ابراز خوشحالی میکنند.
چرا آنها فکر میکنند که ارتش در سمت آنها قرار گرفته است؟ ارتش از هر دو سمت رییسجمهور و معترضان خواسته که اختلافاتشان را حل کنند، تو چه برداشتی از بیانیه ارتش داری؟
خب، آنطور که ارتش خود را نشان داده است، مردم به آن به عنوان قویترین نهاد قدرت در مصر نگاه میکنند؛ نهادی که فراتر از جناحهای سیاسی قرار و توانایی اجرای دستور دارد. این توجیهکننده این است که چرا بسیاری از مردم به ارتش خوشبین هستند. اگر به بیانیه ارتش توجه کنی، متوجه میشوی که ارتش در حال از دستدادن اطمینانش به رییسجمهور مرسی است. آنها (ارتش) شاهد این هستند که او جمعیت مخالفان عظیمی دارد و تعداد هواداران سازمانیافته مرسی بسیار محدودتر است. اما آنچه در ادامه میآید، به این روشنی نیست. ارتش نهفقط از رییسجمهور مرسی که از مخالفان خواسته است: «شما باید باهم همکاری کنید.» هم برای رییسجمهور هم برای مخالفان سخت خواهد بود که پایگاههایشان را کنترل کنند و از طرف دیگر دستور کاملا صریح ارتش را اجرا کنند.
مخالفان ولی یکپارچه نیستند و به هیچعنوان متحد نیستند نه در خواستهایشان و نه در اختلافهایشان. ولی ما چه انتظاری از مرسی باید داشته باشیم؟
اخوانالمسلمین اعلام کرده که در حال بررسی بیانیه ارتش است. احتمالا این چیزی نیست که ارتش مایل به شنیدنش از اخوان باشد. ولی خطر برای اخوان در دیدرس است. این را در نظر داشته باشیم که انتخاب مرسی در ژوئن گذشته مرهون پیروزیهای انتخاباتی پیدرپی آنها بوده است. این یک فرصت تاریخی بود که قدیمیترین و سازمانیافتهترین تشکل اسلامی این شانس را داشته باشد که اداره امور را به دست گیرد. اما حالا شاهد این هستند که بخت از میان انگشتانشان در حال جهیدن است. به شهادت میلیونها نفری که در خیابان مهر رد بر برنامههای اخوانالمسلمین زدند. مردم مصر میگویند این ما نیستیم، این هویت ما نیست. این یک هویت وهابی از عربستان سعودی است. تعداد زیادی از مردم در میدان به تو میگویند: «ما مصری هستیم. این هویت ماست. ما مسلمان هستیم، ما مسیحی هستیم. اما پیش از هر چیزی ما مصری هستیم.»
نظر شما درباره شکایت مرسی و هواخواهانش که مخالفان را وزرای رژیم گذشته و وابستگان دوران مبارک میدانند که هنوز از میان نرفتهاند، چیست؟
خب، سوالی در این مساله نیست که شغل ادارهکردن مصر امروز به عنوان رییسجمهور یکی از سختترین شغلها در تمام زمین است. اخوانالمسلمین برای سالها مورد آزار، تعقیب، تهدید، شکنجه، حبس و در نهایت بعضا قتل به دست نیروهای حاکم بر مصر بوده است. آنها در انتخابات به پیروزی رسیدند.
در راس قدرت قرار گرفتند ولی متوجه شدند بسیاری از ساختارهای بوروکراتیک خصوصا نیروهای پلیس به شکل خاص، ارتش، وزارتخانهها و فرمانداریها علیه آنها هستند. این نهادها اکراه دارند که نیروهایشان را در اختیار اخوانالمسلمین قرار دهند. در نتیجه شاهد یک نیروی پسدهنده از این سو خواهید بود. نیروهای پلیس یک نمونه کلاسیک در این مورد است که زمانی نقشی کلیدی در جنگ دولت مصر علیه اخوان بازی میکرد. روز دوشنبه، مقر اخوانالمسلمین مورد حمله قرار گرفت و تماما تخریب شد و در آتش سوخت و تنها در پایان قضایا پلیس برای حفاظت از مخروبه بهجا مانده وارد میدان شد. خب پس اگر شما رییسجمهور مصر باشید و نتوانید به پلیس خود اعتماد کنید و از ارتش هم مطمئن نباشید و بدانید که ساختار اداری کشور هم شما را دوست ندارد در نتیجه شما شغل سختی در اداره کردن این کشور پیچیده خواهید داشت.
ودمن: عکسالعمل مردم تقریبا مثبت بود. در حقیقت وقتی که بیانیه از تلویزیون دولتی پخش میشد ما صدای تشویق و خوشحالی جمعیت را میشنیدیم. همچنین پس از پایان بیانیه ما شاهد بودیم که تعداد بیشتری از مردم نیز وارد میدان تحریر شدند. هلیکوپترهای ارتش درحالی که پرچم مصر در زیرشان آویخته شده در بالای سر در حال چرخزدن هستند که نشان از همبستگی ارتش با معترضان دارد. حداقل اینجا در میان معترضان اینطور تعبیر میشود. اما برخی نگرانند ما به فوریه 2011 بازمیگردیم هنگامی که ارتش کنترل امور را برای 18 ماه به دست گرفت؛ دورانی که در آن شاهد درگیریهای خونینی بودیم، اما در این لحظه آنان نیز از بیانیه ارتش ابراز خوشحالی میکنند.
چرا آنها فکر میکنند که ارتش در سمت آنها قرار گرفته است؟ ارتش از هر دو سمت رییسجمهور و معترضان خواسته که اختلافاتشان را حل کنند، تو چه برداشتی از بیانیه ارتش داری؟
خب، آنطور که ارتش خود را نشان داده است، مردم به آن به عنوان قویترین نهاد قدرت در مصر نگاه میکنند؛ نهادی که فراتر از جناحهای سیاسی قرار و توانایی اجرای دستور دارد. این توجیهکننده این است که چرا بسیاری از مردم به ارتش خوشبین هستند. اگر به بیانیه ارتش توجه کنی، متوجه میشوی که ارتش در حال از دستدادن اطمینانش به رییسجمهور مرسی است. آنها (ارتش) شاهد این هستند که او جمعیت مخالفان عظیمی دارد و تعداد هواداران سازمانیافته مرسی بسیار محدودتر است. اما آنچه در ادامه میآید، به این روشنی نیست. ارتش نهفقط از رییسجمهور مرسی که از مخالفان خواسته است: «شما باید باهم همکاری کنید.» هم برای رییسجمهور هم برای مخالفان سخت خواهد بود که پایگاههایشان را کنترل کنند و از طرف دیگر دستور کاملا صریح ارتش را اجرا کنند.
مخالفان ولی یکپارچه نیستند و به هیچعنوان متحد نیستند نه در خواستهایشان و نه در اختلافهایشان. ولی ما چه انتظاری از مرسی باید داشته باشیم؟
اخوانالمسلمین اعلام کرده که در حال بررسی بیانیه ارتش است. احتمالا این چیزی نیست که ارتش مایل به شنیدنش از اخوان باشد. ولی خطر برای اخوان در دیدرس است. این را در نظر داشته باشیم که انتخاب مرسی در ژوئن گذشته مرهون پیروزیهای انتخاباتی پیدرپی آنها بوده است. این یک فرصت تاریخی بود که قدیمیترین و سازمانیافتهترین تشکل اسلامی این شانس را داشته باشد که اداره امور را به دست گیرد. اما حالا شاهد این هستند که بخت از میان انگشتانشان در حال جهیدن است. به شهادت میلیونها نفری که در خیابان مهر رد بر برنامههای اخوانالمسلمین زدند. مردم مصر میگویند این ما نیستیم، این هویت ما نیست. این یک هویت وهابی از عربستان سعودی است. تعداد زیادی از مردم در میدان به تو میگویند: «ما مصری هستیم. این هویت ماست. ما مسلمان هستیم، ما مسیحی هستیم. اما پیش از هر چیزی ما مصری هستیم.»
نظر شما درباره شکایت مرسی و هواخواهانش که مخالفان را وزرای رژیم گذشته و وابستگان دوران مبارک میدانند که هنوز از میان نرفتهاند، چیست؟
خب، سوالی در این مساله نیست که شغل ادارهکردن مصر امروز به عنوان رییسجمهور یکی از سختترین شغلها در تمام زمین است. اخوانالمسلمین برای سالها مورد آزار، تعقیب، تهدید، شکنجه، حبس و در نهایت بعضا قتل به دست نیروهای حاکم بر مصر بوده است. آنها در انتخابات به پیروزی رسیدند.
در راس قدرت قرار گرفتند ولی متوجه شدند بسیاری از ساختارهای بوروکراتیک خصوصا نیروهای پلیس به شکل خاص، ارتش، وزارتخانهها و فرمانداریها علیه آنها هستند. این نهادها اکراه دارند که نیروهایشان را در اختیار اخوانالمسلمین قرار دهند. در نتیجه شاهد یک نیروی پسدهنده از این سو خواهید بود. نیروهای پلیس یک نمونه کلاسیک در این مورد است که زمانی نقشی کلیدی در جنگ دولت مصر علیه اخوان بازی میکرد. روز دوشنبه، مقر اخوانالمسلمین مورد حمله قرار گرفت و تماما تخریب شد و در آتش سوخت و تنها در پایان قضایا پلیس برای حفاظت از مخروبه بهجا مانده وارد میدان شد. خب پس اگر شما رییسجمهور مصر باشید و نتوانید به پلیس خود اعتماد کنید و از ارتش هم مطمئن نباشید و بدانید که ساختار اداری کشور هم شما را دوست ندارد در نتیجه شما شغل سختی در اداره کردن این کشور پیچیده خواهید داشت.
امانپور: مردم چه عکسالعملی به ضربالاجل ارتش نشان دادهاند؟
ودمن: عکسالعمل مردم تقریبا مثبت بود. در حقیقت وقتی که بیانیه از تلویزیون دولتی پخش میشد ما صدای تشویق و خوشحالی جمعیت را میشنیدیم. همچنین پس از پایان بیانیه ما شاهد بودیم که تعداد بیشتری از مردم نیز وارد میدان تحریر شدند. هلیکوپترهای ارتش درحالی که پرچم مصر در زیرشان آویخته شده در بالای سر در حال چرخزدن هستند که نشان از همبستگی ارتش با معترضان دارد. حداقل اینجا در میان معترضان اینطور تعبیر میشود. اما برخی نگرانند ما به فوریه 2011 بازمیگردیم هنگامی که ارتش کنترل امور را برای 18 ماه به دست گرفت؛ دورانی که در آن شاهد درگیریهای خونینی بودیم، اما در این لحظه آنان نیز از بیانیه ارتش ابراز خوشحالی میکنند.
چرا آنها فکر میکنند که ارتش در سمت آنها قرار گرفته است؟ ارتش از هر دو سمت رییسجمهور و معترضان خواسته که اختلافاتشان را حل کنند، تو چه برداشتی از بیانیه ارتش داری؟
خب، آنطور که ارتش خود را نشان داده است، مردم به آن به عنوان قویترین نهاد قدرت در مصر نگاه میکنند؛ نهادی که فراتر از جناحهای سیاسی قرار و توانایی اجرای دستور دارد. این توجیهکننده این است که چرا بسیاری از مردم به ارتش خوشبین هستند. اگر به بیانیه ارتش توجه کنی، متوجه میشوی که ارتش در حال از دستدادن اطمینانش به رییسجمهور مرسی است. آنها (ارتش) شاهد این هستند که او جمعیت مخالفان عظیمی دارد و تعداد هواداران سازمانیافته مرسی بسیار محدودتر است. اما آنچه در ادامه میآید، به این روشنی نیست. ارتش نهفقط از رییسجمهور مرسی که از مخالفان خواسته است: «شما باید باهم همکاری کنید.» هم برای رییسجمهور هم برای مخالفان سخت خواهد بود که پایگاههایشان را کنترل کنند و از طرف دیگر دستور کاملا صریح ارتش را اجرا کنند.
مخالفان ولی یکپارچه نیستند و به هیچعنوان متحد نیستند نه در خواستهایشان و نه در اختلافهایشان. ولی ما چه انتظاری از مرسی باید داشته باشیم؟
اخوانالمسلمین اعلام کرده که در حال بررسی بیانیه ارتش است. احتمالا این چیزی نیست که ارتش مایل به شنیدنش از اخوان باشد. ولی خطر برای اخوان در دیدرس است. این را در نظر داشته باشیم که انتخاب مرسی در ژوئن گذشته مرهون پیروزیهای انتخاباتی پیدرپی آنها بوده است. این یک فرصت تاریخی بود که قدیمیترین و سازمانیافتهترین تشکل اسلامی این شانس را داشته باشد که اداره امور را به دست گیرد. اما حالا شاهد این هستند که بخت از میان انگشتانشان در حال جهیدن است. به شهادت میلیونها نفری که در خیابان مهر رد بر برنامههای اخوانالمسلمین زدند. مردم مصر میگویند این ما نیستیم، این هویت ما نیست. این یک هویت وهابی از عربستان سعودی است. تعداد زیادی از مردم در میدان به تو میگویند: «ما مصری هستیم. این هویت ماست. ما مسلمان هستیم، ما مسیحی هستیم. اما پیش از هر چیزی ما مصری هستیم.»
نظر شما درباره شکایت مرسی و هواخواهانش که مخالفان را وزرای رژیم گذشته و وابستگان دوران مبارک میدانند که هنوز از میان نرفتهاند، چیست؟
خب، سوالی در این مساله نیست که شغل ادارهکردن مصر امروز به عنوان رییسجمهور یکی از سختترین شغلها در تمام زمین است. اخوانالمسلمین برای سالها مورد آزار، تعقیب، تهدید، شکنجه، حبس و در نهایت بعضا قتل به دست نیروهای حاکم بر مصر بوده است. آنها در انتخابات به پیروزی رسیدند.
در راس قدرت قرار گرفتند ولی متوجه شدند بسیاری از ساختارهای بوروکراتیک خصوصا نیروهای پلیس به شکل خاص، ارتش، وزارتخانهها و فرمانداریها علیه آنها هستند. این نهادها اکراه دارند که نیروهایشان را در اختیار اخوانالمسلمین قرار دهند. در نتیجه شاهد یک نیروی پسدهنده از این سو خواهید بود. نیروهای پلیس یک نمونه کلاسیک در این مورد است که زمانی نقشی کلیدی در جنگ دولت مصر علیه اخوان بازی میکرد. روز دوشنبه، مقر اخوانالمسلمین مورد حمله قرار گرفت و تماما تخریب شد و در آتش سوخت و تنها در پایان قضایا پلیس برای حفاظت از مخروبه بهجا مانده وارد میدان شد. خب پس اگر شما رییسجمهور مصر باشید و نتوانید به پلیس خود اعتماد کنید و از ارتش هم مطمئن نباشید و بدانید که ساختار اداری کشور هم شما را دوست ندارد در نتیجه شما شغل سختی در اداره کردن این کشور پیچیده خواهید داشت.
ودمن: عکسالعمل مردم تقریبا مثبت بود. در حقیقت وقتی که بیانیه از تلویزیون دولتی پخش میشد ما صدای تشویق و خوشحالی جمعیت را میشنیدیم. همچنین پس از پایان بیانیه ما شاهد بودیم که تعداد بیشتری از مردم نیز وارد میدان تحریر شدند. هلیکوپترهای ارتش درحالی که پرچم مصر در زیرشان آویخته شده در بالای سر در حال چرخزدن هستند که نشان از همبستگی ارتش با معترضان دارد. حداقل اینجا در میان معترضان اینطور تعبیر میشود. اما برخی نگرانند ما به فوریه 2011 بازمیگردیم هنگامی که ارتش کنترل امور را برای 18 ماه به دست گرفت؛ دورانی که در آن شاهد درگیریهای خونینی بودیم، اما در این لحظه آنان نیز از بیانیه ارتش ابراز خوشحالی میکنند.
چرا آنها فکر میکنند که ارتش در سمت آنها قرار گرفته است؟ ارتش از هر دو سمت رییسجمهور و معترضان خواسته که اختلافاتشان را حل کنند، تو چه برداشتی از بیانیه ارتش داری؟
خب، آنطور که ارتش خود را نشان داده است، مردم به آن به عنوان قویترین نهاد قدرت در مصر نگاه میکنند؛ نهادی که فراتر از جناحهای سیاسی قرار و توانایی اجرای دستور دارد. این توجیهکننده این است که چرا بسیاری از مردم به ارتش خوشبین هستند. اگر به بیانیه ارتش توجه کنی، متوجه میشوی که ارتش در حال از دستدادن اطمینانش به رییسجمهور مرسی است. آنها (ارتش) شاهد این هستند که او جمعیت مخالفان عظیمی دارد و تعداد هواداران سازمانیافته مرسی بسیار محدودتر است. اما آنچه در ادامه میآید، به این روشنی نیست. ارتش نهفقط از رییسجمهور مرسی که از مخالفان خواسته است: «شما باید باهم همکاری کنید.» هم برای رییسجمهور هم برای مخالفان سخت خواهد بود که پایگاههایشان را کنترل کنند و از طرف دیگر دستور کاملا صریح ارتش را اجرا کنند.
مخالفان ولی یکپارچه نیستند و به هیچعنوان متحد نیستند نه در خواستهایشان و نه در اختلافهایشان. ولی ما چه انتظاری از مرسی باید داشته باشیم؟
اخوانالمسلمین اعلام کرده که در حال بررسی بیانیه ارتش است. احتمالا این چیزی نیست که ارتش مایل به شنیدنش از اخوان باشد. ولی خطر برای اخوان در دیدرس است. این را در نظر داشته باشیم که انتخاب مرسی در ژوئن گذشته مرهون پیروزیهای انتخاباتی پیدرپی آنها بوده است. این یک فرصت تاریخی بود که قدیمیترین و سازمانیافتهترین تشکل اسلامی این شانس را داشته باشد که اداره امور را به دست گیرد. اما حالا شاهد این هستند که بخت از میان انگشتانشان در حال جهیدن است. به شهادت میلیونها نفری که در خیابان مهر رد بر برنامههای اخوانالمسلمین زدند. مردم مصر میگویند این ما نیستیم، این هویت ما نیست. این یک هویت وهابی از عربستان سعودی است. تعداد زیادی از مردم در میدان به تو میگویند: «ما مصری هستیم. این هویت ماست. ما مسلمان هستیم، ما مسیحی هستیم. اما پیش از هر چیزی ما مصری هستیم.»
نظر شما درباره شکایت مرسی و هواخواهانش که مخالفان را وزرای رژیم گذشته و وابستگان دوران مبارک میدانند که هنوز از میان نرفتهاند، چیست؟
خب، سوالی در این مساله نیست که شغل ادارهکردن مصر امروز به عنوان رییسجمهور یکی از سختترین شغلها در تمام زمین است. اخوانالمسلمین برای سالها مورد آزار، تعقیب، تهدید، شکنجه، حبس و در نهایت بعضا قتل به دست نیروهای حاکم بر مصر بوده است. آنها در انتخابات به پیروزی رسیدند.
در راس قدرت قرار گرفتند ولی متوجه شدند بسیاری از ساختارهای بوروکراتیک خصوصا نیروهای پلیس به شکل خاص، ارتش، وزارتخانهها و فرمانداریها علیه آنها هستند. این نهادها اکراه دارند که نیروهایشان را در اختیار اخوانالمسلمین قرار دهند. در نتیجه شاهد یک نیروی پسدهنده از این سو خواهید بود. نیروهای پلیس یک نمونه کلاسیک در این مورد است که زمانی نقشی کلیدی در جنگ دولت مصر علیه اخوان بازی میکرد. روز دوشنبه، مقر اخوانالمسلمین مورد حمله قرار گرفت و تماما تخریب شد و در آتش سوخت و تنها در پایان قضایا پلیس برای حفاظت از مخروبه بهجا مانده وارد میدان شد. خب پس اگر شما رییسجمهور مصر باشید و نتوانید به پلیس خود اعتماد کنید و از ارتش هم مطمئن نباشید و بدانید که ساختار اداری کشور هم شما را دوست ندارد در نتیجه شما شغل سختی در اداره کردن این کشور پیچیده خواهید داشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.