|

نگاهی به بازی مهدی فریضه و نوید محمدزاده در «پچپچه‌های پشت خط نبرد»

خلاقیت و فراحسی‌شدن

رضا آشفته

بازی‌ها در نمایش «پچپچه‌های پشت خط نبرد» به نویسندگی علیرضا نادری و کارگردانی اشکان خیل‌نژاد به‌درستی تعریف شده‌اند و در آن روندی ناتورالیستی حاکم هست که همگی بازیگران به‌درستی آن را رعایت می‌کنند اما نوید محمدزاده و مهدی فریضه انرژی بیشتری را صرف این واقعیت خواهند کرد که همین باعث می‌شود بازی‌شان نمود بیشتری داشته باشد. مهدی فریضه، بازیگر خوش‌ذوق و بااحساسی است و البته از بدن هم غایت استفاده را می‌برد. او تنبل و تن‌پرور نیست و این در میزان انرژی و جنب‌وجوش‌اش دیده می‌شود؛ هرچند در اینجا بیشتر یک بچه‌مذهبی کم‌تحرک و اهل حجب‌وحیا را بازی می‌کند و او آرایشگری را به‌درستی ادا می‌کند و در ابراز روحیه دینی‌اش به‌درستی از بدن و فیگورهای لازم بهره می‌برد؛ اینکه ظاهر و محاسنش بخشی از این مذهبی‌بودن را ابراز می‌کند اما بخش عمده‌اش به طرز بیان و نوع ایستایی و تحرکش برمی‌گردد. به هر تقدیر؛ باید مردی باشد که کمی به لحاظ درونی متفاوت است و درعین‌حال خوش‌قلب و خوش‌برخورد و غیرتی هم هست. فریضه در درون نقش هم زوایای پنهانی را آشکار می‌کند و این همان رمز موفقیت او هست که در هر نمایش، نمودار تازه‌ای را در صحنه با مؤلفه‌های ویژه بازیگری‌اش به خدمت می‌گیرد. نوید محمدزاده اما تلاش‌اش خلاقه هست و نشان می‌دهد که در تئاتر هنوز هم پشتکار دارد و البته در همین نقش‌های واقع‌گرایانه بسیار موفق‌تر از نقش‌ها و پردازش‌های مدرن‌تر و فرم‌گرایانه است. او بازیگری است که بنابر حس‌وحال موجود نقش می‌تواند گستره بازی‌اش را تعریف کند و اگر هم ورجه‌ورجه‌ای دارد، باز هم در اتکای به نقش‌اش هست و در اینجا یک سرباز پرهیاهو و حشیشی را بازی می‌کند. هرچند این حشیش‌کشیدن و نشانه‌هایش از بازی فعلی‌اش برخلاف اجرای قبلی ممیزی و حذف شده و همین باعث می‌شود برخی او را مست بپندارند تا نشئه‌شده و متوهم از حشیش!! به هر روی، او به‌درستی غلیان‌های حسی را بازی می‌کند و حس پیشگویانه‌اش هم مددیارش می‌شود که فراتر از واقع‌گرایی، به یک بازی فراحسی دامن بزند و در دادن ابعاد متافیزیکی به نقش‌آفرینی‌اش، باعث جاذبه جادویی و افسونگری مخاطبانش شود. یکی از لحظات ناب بازی‌اش همانا پایان اجراست که او با دهان نقش چند نفر را بازی می‌کند که می‌خواهند با فوت‌کردن شمعی را خاموش کنند و سرآخر نفر پنجم می‌آید و در سکوت بدون فوت‌کردن و با نرمای دو انگشت این کار ساده را انجام می‌دهد و با گرفتن شعله و فتیله‌اش، شمع را خاموش می‌کند! شمعی که انگار دلالت بر خاموشی همه سربازان در پایان آتش‌بس خواهد کرد.

بازی‌ها در نمایش «پچپچه‌های پشت خط نبرد» به نویسندگی علیرضا نادری و کارگردانی اشکان خیل‌نژاد به‌درستی تعریف شده‌اند و در آن روندی ناتورالیستی حاکم هست که همگی بازیگران به‌درستی آن را رعایت می‌کنند اما نوید محمدزاده و مهدی فریضه انرژی بیشتری را صرف این واقعیت خواهند کرد که همین باعث می‌شود بازی‌شان نمود بیشتری داشته باشد. مهدی فریضه، بازیگر خوش‌ذوق و بااحساسی است و البته از بدن هم غایت استفاده را می‌برد. او تنبل و تن‌پرور نیست و این در میزان انرژی و جنب‌وجوش‌اش دیده می‌شود؛ هرچند در اینجا بیشتر یک بچه‌مذهبی کم‌تحرک و اهل حجب‌وحیا را بازی می‌کند و او آرایشگری را به‌درستی ادا می‌کند و در ابراز روحیه دینی‌اش به‌درستی از بدن و فیگورهای لازم بهره می‌برد؛ اینکه ظاهر و محاسنش بخشی از این مذهبی‌بودن را ابراز می‌کند اما بخش عمده‌اش به طرز بیان و نوع ایستایی و تحرکش برمی‌گردد. به هر تقدیر؛ باید مردی باشد که کمی به لحاظ درونی متفاوت است و درعین‌حال خوش‌قلب و خوش‌برخورد و غیرتی هم هست. فریضه در درون نقش هم زوایای پنهانی را آشکار می‌کند و این همان رمز موفقیت او هست که در هر نمایش، نمودار تازه‌ای را در صحنه با مؤلفه‌های ویژه بازیگری‌اش به خدمت می‌گیرد. نوید محمدزاده اما تلاش‌اش خلاقه هست و نشان می‌دهد که در تئاتر هنوز هم پشتکار دارد و البته در همین نقش‌های واقع‌گرایانه بسیار موفق‌تر از نقش‌ها و پردازش‌های مدرن‌تر و فرم‌گرایانه است. او بازیگری است که بنابر حس‌وحال موجود نقش می‌تواند گستره بازی‌اش را تعریف کند و اگر هم ورجه‌ورجه‌ای دارد، باز هم در اتکای به نقش‌اش هست و در اینجا یک سرباز پرهیاهو و حشیشی را بازی می‌کند. هرچند این حشیش‌کشیدن و نشانه‌هایش از بازی فعلی‌اش برخلاف اجرای قبلی ممیزی و حذف شده و همین باعث می‌شود برخی او را مست بپندارند تا نشئه‌شده و متوهم از حشیش!! به هر روی، او به‌درستی غلیان‌های حسی را بازی می‌کند و حس پیشگویانه‌اش هم مددیارش می‌شود که فراتر از واقع‌گرایی، به یک بازی فراحسی دامن بزند و در دادن ابعاد متافیزیکی به نقش‌آفرینی‌اش، باعث جاذبه جادویی و افسونگری مخاطبانش شود. یکی از لحظات ناب بازی‌اش همانا پایان اجراست که او با دهان نقش چند نفر را بازی می‌کند که می‌خواهند با فوت‌کردن شمعی را خاموش کنند و سرآخر نفر پنجم می‌آید و در سکوت بدون فوت‌کردن و با نرمای دو انگشت این کار ساده را انجام می‌دهد و با گرفتن شعله و فتیله‌اش، شمع را خاموش می‌کند! شمعی که انگار دلالت بر خاموشی همه سربازان در پایان آتش‌بس خواهد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.