خاطرات آدمي ناقابل
«يك هفته است كه من و همسر عزيزم كري به خانه جديدمان لورلر در هالووي، بريكفيلدتراس، آمدهايم. منزلي قشنگ و ششاتاقه، بهاضافه يك زيرزمين و سالني مخصوص صرف صبحانه رو به حياط؛ جلويش باغچه كوچكي دارد و از خيابان تا در ورودي كه معمولا از تو زنجيرش ميكنيم، ده پله ميخورد. كامينگز و گوينگ و بقيه دوستان صميميمان هميشه از ورودي كوچك فرعي وارد ميشوند تا خدمتكار مجبور نشود هي كارش را بگذارد برود در را باز كند. پشت خانه هم باغچه قشنگ كوچكي هست كه تا ريل راهآهن گسترده است. اولش ترسيده بوديم سروصداي قطار اذيتمان كند، اما صاحبخانه گفت يك كم كه بگذرد بهش عادت ميكنيم، و بعد 2 پوند بهخاطرش از اجاره كم كرد...» «روزنامه خاطرات يك آدم ناقابل» با اين سطور شروع ميشود. اين كتاب اثري است از جورج و ويدون گروسميث كه بهتازگي با ترجمه شهلا طهماسبي توسط نشر نو بهچاپ رسيده است. نويسندگان اين كتاب، برادران گروسميث، هر دو در لندن و از خانوادهاي تئاتري به دنيا آمدند و هر دو خيلي زود بهعنوان بازيگر مشغول به كار شدند.
«روزنامه خاطرات يك آدم ناقابل» از سال 1892 تا 1919، پانزدهبار تجديدچاپ شد و همچنين بارها به روي صحنه رفت. در سال 1964، بيبيسي از آن يك فيلم كوتاه چهلدقيقهاي به سبك فيلمهاي صامت باستر كيتون و چارلي چاپلين با صداي يك روايتگر تهيه كرد و در سالهاي 1979 و 2007 از آن سريال تلويزيوني ساخت. سه نمايش راديويي نيز در سالهاي 2004، 2012، 2015 از آن اجرا شده است. «روزنامه خاطرات يك آدم ناقابل»، ماجراهاي زندگي روزمره خانواده پوتر، ساكن عمارت لورلز در هالووي، بريكفيلدتراس را روايت ميكند. رييس خانواده، چارلز پوتر، كارمند شركتي تجارتي در سيتي لندن است و همسر وفاداري به اسم كري و پسر جوان و بيبندوباري به اسم ويلي لوپين دارد. طبق توضيحات مترجم، آقاي پوتر آدم ناقابل حساسي است كه ميكوشد اصالتش با مراودههاي بيحاصل با امثال نقاشهاي ساختمان و شاگرد مغازهها، مستخدمها و دكاندارها و خلاصه آدمهايي كه همهچيز را به دل ميگيرند، خدشهدار نشود. همه فكروذكرش هم اين است كه جوكهاي خوب تعريف كند و به هرقيمتي ميخواهد كه تحويلش بگيرند و فكر ميكند بهترين راه نوشتن يادداشت روزانه يا روزنامه خاطرات است. شخصيت آقاي پوتر، در
عهدي شكل ميگيرد كه كارمندها با قلم پر مينوشتند و روي چهارپايه بلند مينشستند و سلسلهمراتب اجتماعي بهشدت رعايت ميشد. در بخشي ديگر از كتاب ميخوانيم: «كري تا بهحال چندبار به كممويي وسط سرم اشاره كرده و توصيه كرده خودم هم آن را در آينه ببينم. امروز صبح ميخواستم با يك آينه دستي كوچك وسط سرم را ببينم كه آرنجم خورد به لبه كشو دراور و آينه از دستم افتاد زمين و خرد شد. كري خيلي خرافاتي است و بدجوري هول كرد. شب هم قاب بزرگ عكسم كه به ديوار اتاق نشيمن آويزان است، افتاد و شيشهاش ترك خورد و كري بيشتر هول كرد. كري گفت: چارلز، صبر كن تا ببيني، يه اتفاق بدي ميخواد بيفته. گفتم: عزيزم چرند نگو. عصر لوپين زود به خانه رسيد. كمي آشفته به نظر آمد...»
«يك هفته است كه من و همسر عزيزم كري به خانه جديدمان لورلر در هالووي، بريكفيلدتراس، آمدهايم. منزلي قشنگ و ششاتاقه، بهاضافه يك زيرزمين و سالني مخصوص صرف صبحانه رو به حياط؛ جلويش باغچه كوچكي دارد و از خيابان تا در ورودي كه معمولا از تو زنجيرش ميكنيم، ده پله ميخورد. كامينگز و گوينگ و بقيه دوستان صميميمان هميشه از ورودي كوچك فرعي وارد ميشوند تا خدمتكار مجبور نشود هي كارش را بگذارد برود در را باز كند. پشت خانه هم باغچه قشنگ كوچكي هست كه تا ريل راهآهن گسترده است. اولش ترسيده بوديم سروصداي قطار اذيتمان كند، اما صاحبخانه گفت يك كم كه بگذرد بهش عادت ميكنيم، و بعد 2 پوند بهخاطرش از اجاره كم كرد...» «روزنامه خاطرات يك آدم ناقابل» با اين سطور شروع ميشود. اين كتاب اثري است از جورج و ويدون گروسميث كه بهتازگي با ترجمه شهلا طهماسبي توسط نشر نو بهچاپ رسيده است. نويسندگان اين كتاب، برادران گروسميث، هر دو در لندن و از خانوادهاي تئاتري به دنيا آمدند و هر دو خيلي زود بهعنوان بازيگر مشغول به كار شدند.
«روزنامه خاطرات يك آدم ناقابل» از سال 1892 تا 1919، پانزدهبار تجديدچاپ شد و همچنين بارها به روي صحنه رفت. در سال 1964، بيبيسي از آن يك فيلم كوتاه چهلدقيقهاي به سبك فيلمهاي صامت باستر كيتون و چارلي چاپلين با صداي يك روايتگر تهيه كرد و در سالهاي 1979 و 2007 از آن سريال تلويزيوني ساخت. سه نمايش راديويي نيز در سالهاي 2004، 2012، 2015 از آن اجرا شده است. «روزنامه خاطرات يك آدم ناقابل»، ماجراهاي زندگي روزمره خانواده پوتر، ساكن عمارت لورلز در هالووي، بريكفيلدتراس را روايت ميكند. رييس خانواده، چارلز پوتر، كارمند شركتي تجارتي در سيتي لندن است و همسر وفاداري به اسم كري و پسر جوان و بيبندوباري به اسم ويلي لوپين دارد. طبق توضيحات مترجم، آقاي پوتر آدم ناقابل حساسي است كه ميكوشد اصالتش با مراودههاي بيحاصل با امثال نقاشهاي ساختمان و شاگرد مغازهها، مستخدمها و دكاندارها و خلاصه آدمهايي كه همهچيز را به دل ميگيرند، خدشهدار نشود. همه فكروذكرش هم اين است كه جوكهاي خوب تعريف كند و به هرقيمتي ميخواهد كه تحويلش بگيرند و فكر ميكند بهترين راه نوشتن يادداشت روزانه يا روزنامه خاطرات است. شخصيت آقاي پوتر، در
عهدي شكل ميگيرد كه كارمندها با قلم پر مينوشتند و روي چهارپايه بلند مينشستند و سلسلهمراتب اجتماعي بهشدت رعايت ميشد. در بخشي ديگر از كتاب ميخوانيم: «كري تا بهحال چندبار به كممويي وسط سرم اشاره كرده و توصيه كرده خودم هم آن را در آينه ببينم. امروز صبح ميخواستم با يك آينه دستي كوچك وسط سرم را ببينم كه آرنجم خورد به لبه كشو دراور و آينه از دستم افتاد زمين و خرد شد. كري خيلي خرافاتي است و بدجوري هول كرد. شب هم قاب بزرگ عكسم كه به ديوار اتاق نشيمن آويزان است، افتاد و شيشهاش ترك خورد و كري بيشتر هول كرد. كري گفت: چارلز، صبر كن تا ببيني، يه اتفاق بدي ميخواد بيفته. گفتم: عزيزم چرند نگو. عصر لوپين زود به خانه رسيد. كمي آشفته به نظر آمد...»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.