|

گفت‌وگو با فرشید موسوی استاد معماری دانشگاه هاروارد

از هنرهای دیگر می‌آموزم

فرشید موسوی، معمار ایرانی متولد 1344 شیراز و استاد دانشگاه هاروارد، در خط اول حرفه خود قرار دارد. شهرت او به‌عنوان یک طراح نوآور به فهرست قابل‌توجهی از پروژه‌های موفقیت‌آمیز، از جمله طراحی موزه هنر معاصر در کلیولند و فروشگاه «ویکتوریا بکهام» در لندن منجر شده است. موسوی درحال‌حاضر هم پروژه‌هایی در پاریس و لندن را در دست دارد. این طراح همکاری با گروه‌های مشاوره طراحی و معماری بین‌المللی، از جمله در «گالری وایت‌چپل» لندن را در کارنامه دارد. ساختمان اصلی ناشران در پاجو کره‌جنوبی، مرکز جدید موسیقی BBC در لندن، دانشگاه هنر و طراحی در انگلستان و دفاتر کار مختلف با مقیاس بزرگ در هلند از طرح‌هایی هستند که از سوی دفتر معماری او اجرا شده‌اند. همچنین از جوایزی که این دفتر کسب کرده می‌توان به جایزه معماری میرال 2۰۰۳، جایزه معماری کانگاوا در ژاپن 2003، دو جایزه جهانی RIBA در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، جایزه ویژه نقشه‌برداری عمرانی در نهمین نمایشگاه سالانه معماری ونیز 2004 و جایزه معماری چارلز جنکس ۲۰۰۵ اشاره کرد. فرشید موسوی علاوه بر اینکه عضو ثابت کمیته طراحی بین‌المللی (IDC) در لندن است، یکی از اعضای گروه مشاوران معماری و طراحی پارلمان انگلستان نیز به‌شمار می‌آید. وب‌سایت «somethingcurated» اخیرا مصاحبه‌ای با این طراح موفق بین‌المللی را انتشار داده که برگردان بخش‌هایی از آن را در ادامه می‌خوانید.

چه اتفاقاتی شما را به فعالیت در رشته معماری سوق داد؟
طبیعی است که ابتدا به اندازه حالا از معماری نمی‌دانستم، اما همیشه ترکیبی از یک فعالیت عملی توأم با کارکردهای فرهنگی را برای فعالیت حرفه‌ای‌ام در نظر داشته‌ام. معماری در حقیقت تقاطع بسیاری از عرصه‌ها مانند زیبایی‌شناسی، انسان‌شناسی، اقتصاد، فلسفه، سیاست، جامعه‌شناسی، فناوری و هنر است.
پس از تحصیل در کالج هنر دندی، برای کار به جنوا در ایتالیا رفتم. مدتی بعد تحصیلات خود را در دانشگاه هاروارد ادامه دادم و بعد از آن هم برای سه سال در هلند کار می‌کردم. بالاخره برای تدریس در دانشگاه و ادامه فعالیت حرفه‌ای به انگلستان برگشتم.
در دفتر معماری‌تان؛ یعنی «FMA» چه رویکردی برای فعالیت در عرصه معماری دارید؟
سعی می‌کنیم درباره نحوه کارکرد معماری پرسش‌هایی طرح کنیم؛ برای مثال، این پرسش که چگونه می‌توانیم تجربه زندگی افراد در فضاهای معماری را بهبود ببخشیم یا اینکه چگونه می‌توانیم طراحی یک ساختمان را در عین خصلت‌های کاربردی آنها به نوعی از «تجربه هنر» سوق بدهیم. حالا 23 سال است که من در این عرصه فعالیت دارم. خب، با تجربه درگیرشدن در هر پروژه، بیشتر هم یاد می‌گیرید، اما واقعیت این است که نوآوری و انجام کارهای جدید خیلی دشوار است، به‌خصوص اینکه معماری تنها عرصه سلایق طراح نیست و خواسته‌های کارفرمایان هم در این میان مطرح است.

فرشید موسوی، معمار ایرانی متولد 1344 شیراز و استاد دانشگاه هاروارد، در خط اول حرفه خود قرار دارد. شهرت او به‌عنوان یک طراح نوآور به فهرست قابل‌توجهی از پروژه‌های موفقیت‌آمیز، از جمله طراحی موزه هنر معاصر در کلیولند و فروشگاه «ویکتوریا بکهام» در لندن منجر شده است. موسوی درحال‌حاضر هم پروژه‌هایی در پاریس و لندن را در دست دارد. این طراح همکاری با گروه‌های مشاوره طراحی و معماری بین‌المللی، از جمله در «گالری وایت‌چپل» لندن را در کارنامه دارد. ساختمان اصلی ناشران در پاجو کره‌جنوبی، مرکز جدید موسیقی BBC در لندن، دانشگاه هنر و طراحی در انگلستان و دفاتر کار مختلف با مقیاس بزرگ در هلند از طرح‌هایی هستند که از سوی دفتر معماری او اجرا شده‌اند. همچنین از جوایزی که این دفتر کسب کرده می‌توان به جایزه معماری میرال 2۰۰۳، جایزه معماری کانگاوا در ژاپن 2003، دو جایزه جهانی RIBA در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، جایزه ویژه نقشه‌برداری عمرانی در نهمین نمایشگاه سالانه معماری ونیز 2004 و جایزه معماری چارلز جنکس ۲۰۰۵ اشاره کرد. فرشید موسوی علاوه بر اینکه عضو ثابت کمیته طراحی بین‌المللی (IDC) در لندن است، یکی از اعضای گروه مشاوران معماری و طراحی پارلمان انگلستان نیز به‌شمار می‌آید. وب‌سایت «somethingcurated» اخیرا مصاحبه‌ای با این طراح موفق بین‌المللی را انتشار داده که برگردان بخش‌هایی از آن را در ادامه می‌خوانید.

چه اتفاقاتی شما را به فعالیت در رشته معماری سوق داد؟
طبیعی است که ابتدا به اندازه حالا از معماری نمی‌دانستم، اما همیشه ترکیبی از یک فعالیت عملی توأم با کارکردهای فرهنگی را برای فعالیت حرفه‌ای‌ام در نظر داشته‌ام. معماری در حقیقت تقاطع بسیاری از عرصه‌ها مانند زیبایی‌شناسی، انسان‌شناسی، اقتصاد، فلسفه، سیاست، جامعه‌شناسی، فناوری و هنر است.
پس از تحصیل در کالج هنر دندی، برای کار به جنوا در ایتالیا رفتم. مدتی بعد تحصیلات خود را در دانشگاه هاروارد ادامه دادم و بعد از آن هم برای سه سال در هلند کار می‌کردم. بالاخره برای تدریس در دانشگاه و ادامه فعالیت حرفه‌ای به انگلستان برگشتم.
در دفتر معماری‌تان؛ یعنی «FMA» چه رویکردی برای فعالیت در عرصه معماری دارید؟
سعی می‌کنیم درباره نحوه کارکرد معماری پرسش‌هایی طرح کنیم؛ برای مثال، این پرسش که چگونه می‌توانیم تجربه زندگی افراد در فضاهای معماری را بهبود ببخشیم یا اینکه چگونه می‌توانیم طراحی یک ساختمان را در عین خصلت‌های کاربردی آنها به نوعی از «تجربه هنر» سوق بدهیم. حالا 23 سال است که من در این عرصه فعالیت دارم. خب، با تجربه درگیرشدن در هر پروژه، بیشتر هم یاد می‌گیرید، اما واقعیت این است که نوآوری و انجام کارهای جدید خیلی دشوار است، به‌خصوص اینکه معماری تنها عرصه سلایق طراح نیست و خواسته‌های کارفرمایان هم در این میان مطرح است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.