|

منوچهری: حوض آجری

حسین ملکی: سرِ منوچهری. تقاطع فردوسی. حوض آجری. سکوی سنگی و فواره طرح گچی سکه زمان ساسانی. همین‌جا می‌مانی. جلوتر نمی‌روی در خیابان. نمی‌روی سمت لاله‌زار و ارباب‌جمشید و سعدی. نمی‌روی سمت عتیقه‌فروشی‌ها و چمدان‌فروشی‌ها و لوازم آرایشی و بهداشتی‌فروشی‌ها. همین‌جا می‌مانی بین جمعیتی از مردان که تقریبا از 10 صبح دور هم جمع می‌شوند. موتورهایشان را پارک می‌کنند بی‌قفل و زنجیر کنار هم و می‌آیند به پاتوقشان، دور حوض. هرچقدر چشم بچرخانی، در این جمعیت یک زن پیدا نمی‌کنی. اصلا زن‌ها تردد نمی‌کنند و نکرده‌اند از اینجا. محیط کاملا مردانه است. بنابراین کلمات، حرف‌ها و شوخی‌ها در مناسبات میان آدم‌ها بی‌پرواترند. حوالی ظهر قیمت‌ درمی‌آید و تا دربیاید، نان و روزی این آدم‌ها هم درمی‌آید. مردهایی که یک کیف کمری به کمر دارند، یک کاغذ و خودکار و ماشین‌حساب به دست، یک گوشی به گوش و مدام ارتباط دارند با جایی‌ که معلوم نیست کجاست. زندگی می‌کنند این مردها با جاروجنجال تا قیمت دلار را بانک مرکزی اعلام کند. زیر سایه بزرگ‌ترین درخت دور هم جمع می‌شوند و معامله می‌کنند با هم. بدون دادوستد پول البته. اعتبار و آبرو جابه‌جا می‌کنند بین هم فقط با جار. هرکس فروشنده است دستش می‌رود بالا و قیمتش را داد می‌زند؛ همان دستی که کاغذ دارد و خودکار. هرکس خریدار است می‌خرد. خریدوفروش هم فقط روی کاغذ انجام می‌شود. اینجا فقط قیمت دلار اعلام می‌شود، آن‌هم فقط دو رقم آخرش. برای این آدم‌ها بعد از پول و اعتبار، صدا مهم است. صدا هرچه رساتر، بهتر. قیمت باید خوب برسد به گوش مشتری‌ها. بنابراین صدای غالب مردهای اینجا خش‌دار است و خسته از بس داد زده‌اند. : نفروشید بدبخت می‌شید! یکی در بین جمعیت دائم این عبارت را جار می‌زند، اما کسی توجه نمی‌کند. سن‌وسال‌دار است این آقا. موهاش یکدست سفید شده و سبیل‌هاش زرد. صداش هم از باقی صداهایی که جار می‌زنند سنگی‌تر و خشن‌تر است، اما در اوج که می‌رود می‌شکند. این را که می‌گوید، یک لحظه همه سکوت می‌کنند. جاروجنجال قطع می‌شود برای ثانیه‌هایی و همه نگاهشان می‌رود به اینترنت و تلفن‌های همراهشان تا قیمت را بررسی کنند. دوباره خریدوفروش از سر گرفته می‌شود، اما اين‌بار با شور و شدتی کمتر. بعد از اعلام قیمت، رویدادهای دور حوض کم‌کم افت می‌کنند و این بازار نقدی‌فروش‌هاست که رونق می‌گیرد و صراف‌ها. از یکی شرح‌حال آن مرد را می‌پرسم و او توضیح می‌دهد که این مرد سن‌دار از دسته ورشکسته‌هاست؛ از دسته کسانی‌که در نوسانات ارز ‌داروندارشان را باخته‌اند؛ کسانی‌که الکی داد می‌زنند در اینجا تا فقط صدایشان گم شود در میان باقی صداها. می‌گوید مثل او زیادند در اینجا. ساعت سه و چهار که شود، رویداد می‌رود خارج از دایره حوض و معاملات پراکنده می‌شوند

حسین ملکی: سرِ منوچهری. تقاطع فردوسی. حوض آجری. سکوی سنگی و فواره طرح گچی سکه زمان ساسانی. همین‌جا می‌مانی. جلوتر نمی‌روی در خیابان. نمی‌روی سمت لاله‌زار و ارباب‌جمشید و سعدی. نمی‌روی سمت عتیقه‌فروشی‌ها و چمدان‌فروشی‌ها و لوازم آرایشی و بهداشتی‌فروشی‌ها. همین‌جا می‌مانی بین جمعیتی از مردان که تقریبا از 10 صبح دور هم جمع می‌شوند. موتورهایشان را پارک می‌کنند بی‌قفل و زنجیر کنار هم و می‌آیند به پاتوقشان، دور حوض. هرچقدر چشم بچرخانی، در این جمعیت یک زن پیدا نمی‌کنی. اصلا زن‌ها تردد نمی‌کنند و نکرده‌اند از اینجا. محیط کاملا مردانه است. بنابراین کلمات، حرف‌ها و شوخی‌ها در مناسبات میان آدم‌ها بی‌پرواترند. حوالی ظهر قیمت‌ درمی‌آید و تا دربیاید، نان و روزی این آدم‌ها هم درمی‌آید. مردهایی که یک کیف کمری به کمر دارند، یک کاغذ و خودکار و ماشین‌حساب به دست، یک گوشی به گوش و مدام ارتباط دارند با جایی‌ که معلوم نیست کجاست. زندگی می‌کنند این مردها با جاروجنجال تا قیمت دلار را بانک مرکزی اعلام کند. زیر سایه بزرگ‌ترین درخت دور هم جمع می‌شوند و معامله می‌کنند با هم. بدون دادوستد پول البته. اعتبار و آبرو جابه‌جا می‌کنند بین هم فقط با جار. هرکس فروشنده است دستش می‌رود بالا و قیمتش را داد می‌زند؛ همان دستی که کاغذ دارد و خودکار. هرکس خریدار است می‌خرد. خریدوفروش هم فقط روی کاغذ انجام می‌شود. اینجا فقط قیمت دلار اعلام می‌شود، آن‌هم فقط دو رقم آخرش. برای این آدم‌ها بعد از پول و اعتبار، صدا مهم است. صدا هرچه رساتر، بهتر. قیمت باید خوب برسد به گوش مشتری‌ها. بنابراین صدای غالب مردهای اینجا خش‌دار است و خسته از بس داد زده‌اند. : نفروشید بدبخت می‌شید! یکی در بین جمعیت دائم این عبارت را جار می‌زند، اما کسی توجه نمی‌کند. سن‌وسال‌دار است این آقا. موهاش یکدست سفید شده و سبیل‌هاش زرد. صداش هم از باقی صداهایی که جار می‌زنند سنگی‌تر و خشن‌تر است، اما در اوج که می‌رود می‌شکند. این را که می‌گوید، یک لحظه همه سکوت می‌کنند. جاروجنجال قطع می‌شود برای ثانیه‌هایی و همه نگاهشان می‌رود به اینترنت و تلفن‌های همراهشان تا قیمت را بررسی کنند. دوباره خریدوفروش از سر گرفته می‌شود، اما اين‌بار با شور و شدتی کمتر. بعد از اعلام قیمت، رویدادهای دور حوض کم‌کم افت می‌کنند و این بازار نقدی‌فروش‌هاست که رونق می‌گیرد و صراف‌ها. از یکی شرح‌حال آن مرد را می‌پرسم و او توضیح می‌دهد که این مرد سن‌دار از دسته ورشکسته‌هاست؛ از دسته کسانی‌که در نوسانات ارز ‌داروندارشان را باخته‌اند؛ کسانی‌که الکی داد می‌زنند در اینجا تا فقط صدایشان گم شود در میان باقی صداها. می‌گوید مثل او زیادند در اینجا. ساعت سه و چهار که شود، رویداد می‌رود خارج از دایره حوض و معاملات پراکنده می‌شوند

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.