|

به بهانه تماشای «نمی‌تونیم راجع بهش حرف بزنیم»، به کارگردانی جابر رمضانی

سرمایه‌های ارزشمند تئاتر

اکبر عالمی . دانشیار دانشکده هنر

جابر رمضانی، یک هنرمند آکادمیک، یک کارگردان تئاتر، با نوآوری خیره‌کننده، دانش‌آموخته این رشته در مکتب بهترین استادان دانشگاه‌های ایران در دوره تحصیلات تکمیلی است که تاکنون چهار اثر از او دیده‌ایم، بدون‌شک جابر رمضانی سرمایه تئاتر ایران است. خوشحالم که در تالار نمایش ایرانشهر، در کنار تندیس دوست‌داشتنی حمید سمندریان به تماشای یک اثر به‌یادماندنی و خیره‌کننده رفتم. این نمایش، کاملا با آنچه قبلا دیده‌ایم تفاوت دارد. انسان سرگشته امروز را به تصویر می‌کشاند تا بتواند سرخوردگی‌های پنهان او را در زیر چهره‌ای سرد، در سکوت پنهان کند. همه‌چیز در این نمایشِ سوررئالیستی با دقت طراحی شده است و ایفای نقش‌های به‌ظاهر ایستا، در باطن خود، بسیار پویا یا دینامیک هستند. ایفاکنندگان نقش‌ها با انرژی درونی و تحت کنترل، بازی خیره‌کننده‌ای ارائه می‌دهند. بازیگران در ایفای نقش خود، فشار این نیروی پوینده در سکون را به ثمر می‌رسانند.
در روی صندلی تماشاگران، تمرکز استادانه بازیگران بر نقش‌های خود را در سراسر این نمایش یک‌ساعته تحسین کردم. حتی در سکوت، حس می‌کردم که چه انرژی حیرت‌آوری در معنای لحظات نهفته است...! هیچ‌وقت اغراق در تمرکز را احساس نکردم. در تمام لحظاتِ سکون و سکوت، تمرکز ماهرانه را که اصلِ مسلمِ نمایش است، جانانه ستایش کردم. احساس می‌کردم همه‌چیز در صحنه، حتی موسیقی، ساند افکت و نور، اشیا و عناصرِ صحنه‌آرایی، لباس، خرگوش کوچولو و قفس، گریم خیره‌کننده و به‌طورکلی میزانسن، همه‌وهمه با خط‌کش و پرگار محاسبه شده بود، ولی حس نمی‌شد...! آتیلا پسیانی بیشتر از گذشته خوش درخشید. محمد چرمشیر، نویسنده توانای تئاتر که بدون خستگی می‌نویسد و هرگز در چرخه تکرار و تشابه گرفتار نشده است، همچنان نوآوری می‌کند و آثارش تحسین‌برانگیز است. جابر رمضانی، کارگردان باسوادیست که نوآوری دارد و کاری هنرمندانه و خیره‌کننده را با جرئت در تمام لحظات، هدایت کرده است. او برای تئاتر ایران، یک سرمایه ارزشمند محسوب می‌شود.

جابر رمضانی، یک هنرمند آکادمیک، یک کارگردان تئاتر، با نوآوری خیره‌کننده، دانش‌آموخته این رشته در مکتب بهترین استادان دانشگاه‌های ایران در دوره تحصیلات تکمیلی است که تاکنون چهار اثر از او دیده‌ایم، بدون‌شک جابر رمضانی سرمایه تئاتر ایران است. خوشحالم که در تالار نمایش ایرانشهر، در کنار تندیس دوست‌داشتنی حمید سمندریان به تماشای یک اثر به‌یادماندنی و خیره‌کننده رفتم. این نمایش، کاملا با آنچه قبلا دیده‌ایم تفاوت دارد. انسان سرگشته امروز را به تصویر می‌کشاند تا بتواند سرخوردگی‌های پنهان او را در زیر چهره‌ای سرد، در سکوت پنهان کند. همه‌چیز در این نمایشِ سوررئالیستی با دقت طراحی شده است و ایفای نقش‌های به‌ظاهر ایستا، در باطن خود، بسیار پویا یا دینامیک هستند. ایفاکنندگان نقش‌ها با انرژی درونی و تحت کنترل، بازی خیره‌کننده‌ای ارائه می‌دهند. بازیگران در ایفای نقش خود، فشار این نیروی پوینده در سکون را به ثمر می‌رسانند.
در روی صندلی تماشاگران، تمرکز استادانه بازیگران بر نقش‌های خود را در سراسر این نمایش یک‌ساعته تحسین کردم. حتی در سکوت، حس می‌کردم که چه انرژی حیرت‌آوری در معنای لحظات نهفته است...! هیچ‌وقت اغراق در تمرکز را احساس نکردم. در تمام لحظاتِ سکون و سکوت، تمرکز ماهرانه را که اصلِ مسلمِ نمایش است، جانانه ستایش کردم. احساس می‌کردم همه‌چیز در صحنه، حتی موسیقی، ساند افکت و نور، اشیا و عناصرِ صحنه‌آرایی، لباس، خرگوش کوچولو و قفس، گریم خیره‌کننده و به‌طورکلی میزانسن، همه‌وهمه با خط‌کش و پرگار محاسبه شده بود، ولی حس نمی‌شد...! آتیلا پسیانی بیشتر از گذشته خوش درخشید. محمد چرمشیر، نویسنده توانای تئاتر که بدون خستگی می‌نویسد و هرگز در چرخه تکرار و تشابه گرفتار نشده است، همچنان نوآوری می‌کند و آثارش تحسین‌برانگیز است. جابر رمضانی، کارگردان باسوادیست که نوآوری دارد و کاری هنرمندانه و خیره‌کننده را با جرئت در تمام لحظات، هدایت کرده است. او برای تئاتر ایران، یک سرمایه ارزشمند محسوب می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.