|

درباره اعطای نشان پنجمین جشن آکادمی سمندریان به بهرام بیضایی

در اهمیتِ بیضایی‌بودن

گروه هنر: بهرام بیضایی شنبه، بیست‌وپنجم شهریور 96 در پنجمین جشن آکادمی سمندریان که به یاد پدر تئاتر مدرن ایران، در سالنی که به نام او در تماشاخانه ایرانشهر مزین است برگزار شد، دیگربار مورد ستایش اهالی تئاتر ایران قرار گرفت؛ همان‌طور که چندی پیش هم از سوی دانشگاه اسکاتلند به او دکترای افتخاری اعطا شده بود؛ اما کیست که نمایش‌نامه‌های «آرش» و «کارنامه بندار بیدخش» و «شب هزارویکم» را خوانده و فیلم‌های «رگبار» و «مسافران» و... را دیده باشد و نداند اهمیت بیضایی در زبان فارسی، ادبیات نمایشی و سینمای ایران چنان است که شأنش اجل از هر مدرکی است؟ در تاریخ معاصر ایران کمتر هنرمندی را سراغ داریم که حتی 9 سال پس از مهاجرت از وطن، همچنان تأثیرگذار و جریان‌ساز باشد و وقتی فیلم‌نامه چند دهه درمحاق‌‌مانده‌اش از سوی کارگردانی دیگر روی صحنه می‌رود (اشاره به اجرای اخیر محمد رحمانیان از «آینه‌های روبرو»ی بیضایی) تالار وحدت را در حدود 60 شب اجرای پرشور، از تماشاگر پر و خالی کند. این اعجاز کلمات بیضایی است که همچنان در غیاب او می‌تازند و هستند و خواهند بود تا هر زمان که نمایش باشد و اسطوره باشد و مردمانی همچنان به زبان فارسی سخن بگویند و بنویسند... . در آن شب پراتفاق که اعطای نشان سمندریان به محمد چرمشیر و حمید پورآذری آن را پراتفاق‌تر هم کرد، دکتر حمید امجد به نیابت از بیضایی، نشان او را گرفت و پیامش را برای حاضران خواند: «نمی‌دانم اگر حمید سمندریان بود شما را به‌خاطر لطف به من می‌نواخت یا سرزنش می‌کرد یا اگر هما بود از این مهربانی خوشنود می‌شد یا نه. این انتخاب گردن شما بوده و من بی‌گناهم. راستی اگر سمندریان این روزها بود به چی می‌اندیشید و به فکر کدام نمایش برصحنه‌نیامده بود و آیا می‌شد فیلم دومش را ساخته باشد؟ او با زندگی‌اش به ما گفت اگر جان در این کار نمی‌گذارید، وقت خود را بی‌خود تلف نکنید. من از شما سپاسگزارم که مرا تصادفا یاد کردید. مدیون دوستی و همکاری با حمید سمندریان و سپس هما روستا بوده‌ام و احترام قلبی‌ام نثار یاد هردوشان».
در میان تشویق پرشور حاضران، نشان حمید سمندریان به بهرام بیضایی اعطا شد و حسرت سال‌هایی که بیضایی بود و «افرا»یش بر صحنه تالار وحدت می‌رویید و استاد حمید سمندریان با هما روستا «بازی استدریندبرگ» را در تئاتر شهر روی صحنه می‌بردند در جان اهالی تئاتر زنده شد؛ با این امیدواری که «شاید وقتی دیگر»، همچنان صحنه میزبان جادوی جهان بیضایی باشد و تا سده‌های بعد، با جادوی متن‌های او، کارگردان‌های بزرگی بر صحنه متولد شوند و صدای شخصی‌شان را جست‌وجو کنند.

گروه هنر: بهرام بیضایی شنبه، بیست‌وپنجم شهریور 96 در پنجمین جشن آکادمی سمندریان که به یاد پدر تئاتر مدرن ایران، در سالنی که به نام او در تماشاخانه ایرانشهر مزین است برگزار شد، دیگربار مورد ستایش اهالی تئاتر ایران قرار گرفت؛ همان‌طور که چندی پیش هم از سوی دانشگاه اسکاتلند به او دکترای افتخاری اعطا شده بود؛ اما کیست که نمایش‌نامه‌های «آرش» و «کارنامه بندار بیدخش» و «شب هزارویکم» را خوانده و فیلم‌های «رگبار» و «مسافران» و... را دیده باشد و نداند اهمیت بیضایی در زبان فارسی، ادبیات نمایشی و سینمای ایران چنان است که شأنش اجل از هر مدرکی است؟ در تاریخ معاصر ایران کمتر هنرمندی را سراغ داریم که حتی 9 سال پس از مهاجرت از وطن، همچنان تأثیرگذار و جریان‌ساز باشد و وقتی فیلم‌نامه چند دهه درمحاق‌‌مانده‌اش از سوی کارگردانی دیگر روی صحنه می‌رود (اشاره به اجرای اخیر محمد رحمانیان از «آینه‌های روبرو»ی بیضایی) تالار وحدت را در حدود 60 شب اجرای پرشور، از تماشاگر پر و خالی کند. این اعجاز کلمات بیضایی است که همچنان در غیاب او می‌تازند و هستند و خواهند بود تا هر زمان که نمایش باشد و اسطوره باشد و مردمانی همچنان به زبان فارسی سخن بگویند و بنویسند... . در آن شب پراتفاق که اعطای نشان سمندریان به محمد چرمشیر و حمید پورآذری آن را پراتفاق‌تر هم کرد، دکتر حمید امجد به نیابت از بیضایی، نشان او را گرفت و پیامش را برای حاضران خواند: «نمی‌دانم اگر حمید سمندریان بود شما را به‌خاطر لطف به من می‌نواخت یا سرزنش می‌کرد یا اگر هما بود از این مهربانی خوشنود می‌شد یا نه. این انتخاب گردن شما بوده و من بی‌گناهم. راستی اگر سمندریان این روزها بود به چی می‌اندیشید و به فکر کدام نمایش برصحنه‌نیامده بود و آیا می‌شد فیلم دومش را ساخته باشد؟ او با زندگی‌اش به ما گفت اگر جان در این کار نمی‌گذارید، وقت خود را بی‌خود تلف نکنید. من از شما سپاسگزارم که مرا تصادفا یاد کردید. مدیون دوستی و همکاری با حمید سمندریان و سپس هما روستا بوده‌ام و احترام قلبی‌ام نثار یاد هردوشان».
در میان تشویق پرشور حاضران، نشان حمید سمندریان به بهرام بیضایی اعطا شد و حسرت سال‌هایی که بیضایی بود و «افرا»یش بر صحنه تالار وحدت می‌رویید و استاد حمید سمندریان با هما روستا «بازی استدریندبرگ» را در تئاتر شهر روی صحنه می‌بردند در جان اهالی تئاتر زنده شد؛ با این امیدواری که «شاید وقتی دیگر»، همچنان صحنه میزبان جادوی جهان بیضایی باشد و تا سده‌های بعد، با جادوی متن‌های او، کارگردان‌های بزرگی بر صحنه متولد شوند و صدای شخصی‌شان را جست‌وجو کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.