|

نگاهی به جشنواره «نمایش دست‌ها»

جمع جادوگران در تهران

سمیه قاضی‌زاده

اگر نخواهیم اسم از معتبرترین بیاوریم قطعا کمپانی «ای‌سی‌ام» (ECM) یکی از حسابی‌ترین ناشران موسیقی در دنیاست؛ سال‌هاست که از این کمپانی حتی یک آلبوم هم بیرون نیامده که جریان‌ساز نبوده باشد یا چهره جدیدی را به موسیقی جهان معرفی نکرده باشد. حالا رامین صدیقی که خودش جریاناتی مشابه را در نشر هرمس همیشه در موسیقی ایران رقم زده و عنوان «پیشرو» برای او عنوان گزافی نیست، جمعی از پیانیست‌های برتر‌ ای‌سی‌ام را دور هم جمع کرده و آنها را به ایران آورده است تا چندروزی تهرانی‌ها را در نیاوران میهمان دیدن و شنیدن جادوی دست‌هایشان کنند.
رامین صدیقی، مدیر نشر موسیقی هرمس و برگزارکننده فستیوال «نمایش دست‌ها» خرداد سال گذشته در لهستان این ایده به ذهنش می‌رسد. او در حال نوشیدن یک فنجان قهوه با مارژین واژیدوسکی است که ایده دعوت از بداهه‌نوازان اروپایی به ذهنش می‌رسد. همان‌جا به این پیانیست برجسته پیشنهاد اجرای کنسرت در تهران را می‌دهد و او هم درجا از این پیشنهاد استقبال می‌کند و آن را می‌پذیرد. خرداد که می‌گذرد، این ایده در ذهن صدیقی جلو می‌رود. برای فکرش اسم انتخاب می‌کند و از خودش می‌پرسد چرا اصلا جشنواره کوچکی راه نیندازد؟ جشنواره‌ای که بداهه‌نوازی پایه اصلی آن است و سبک آخرین دغدغه آن. از آنجا که ساز پیانو پیوسته در بداهه‌نوازی‌ها جایگاهی ویژه دارد، تصمیم می‌گیرد اولین میهمانان ایران نوازندگان حرفه‌ای پیانو باشند. یک ماه طول می‌کشد تا با هنرمندان محبوبش صحبت کند و در مجموع به 16 اسم می‌رسد که با آنها ایده اصلی را مطرح می‌کند. اواسط مردادماه 95 فهرستش را قطعی می‌کند و در پی آن با فرهنگ‌سرای نیاوران مذاکره می‌کند و به نتیجه پنج، شش روز در روزهای پایانی شهریورماه امسال می‌رسد. چون یک سال وقت دارد، برنامه‌ریزی‌های دقیقش را در آرامش انجام می‌دهد. راضی‌کردن موسیقی‌دان‌ها کمتر از یک هفته طول می‌کشد و همه از اجرای این ایده در تهران استقبال می‌کنند. به‌ویژه اینکه صدیقی نه‌تنها با اکثر آنها در زمان ضبط آثار هرمس در اروپا آشنا بوده بلکه برای برخی‌شان حتی آلبوم هم منتشر کرده. ضمن اینکه خیلی از آنها تا پیش از برگزاری این جشنواره، بیش از یک‌ بار به ایران سفر کرده بودند و اکثرشان تجربه مخاطب ایرانی را داشتند که اتفاقا این مسئله به تسریع روند برگزاری این جشنواره کوچک اما مهم کمک کرد. در جشنواره شش‌روزه «نمایش دست‌ها» (Show of Hands) دیوید سیکس، کالین والون، بندیکت ژانل، ولفرت بردرود، ترد گوستاوسن، استفانو باتالیا، نیک بارتش، مارژین واشدوفسکی، فرانسوا کوتوخیه، پیمان یزدانیان و مازیار یونسی روی صحنه رفتند.
بداهه‌نوازی نکته اصلی تمامی اجراهای این شش شب بود و مخاطبان ایرانی شاهد موسیقی‌دانانی بودند که روی صحنه در عین بداهه‌نوازی لحظات ویژه‌ای را تجربه می‌کردند و می‌شد ساعت‌ها به ساززدن آنها درحالی‌که انگار در جهان دیگری بودند، گوش جان سپرد. در کنار کنسرت‌ها، پنج ورک‌شاپ تخصصی برگزار و چهار فیلم هم نمایش داده شد.
بی‌شک اگر قرار باشد از مهم‌ترین اتفاقات موسیقی ایران در سال‌های اخیر یاد کرد، باید از این جشنواره کوچک چندروزه اما تأثیرگذار که خوشبختانه در پي استقبال هواداران این نوع موسیقی‌ها برگزار شد، یاد کرد.

اگر نخواهیم اسم از معتبرترین بیاوریم قطعا کمپانی «ای‌سی‌ام» (ECM) یکی از حسابی‌ترین ناشران موسیقی در دنیاست؛ سال‌هاست که از این کمپانی حتی یک آلبوم هم بیرون نیامده که جریان‌ساز نبوده باشد یا چهره جدیدی را به موسیقی جهان معرفی نکرده باشد. حالا رامین صدیقی که خودش جریاناتی مشابه را در نشر هرمس همیشه در موسیقی ایران رقم زده و عنوان «پیشرو» برای او عنوان گزافی نیست، جمعی از پیانیست‌های برتر‌ ای‌سی‌ام را دور هم جمع کرده و آنها را به ایران آورده است تا چندروزی تهرانی‌ها را در نیاوران میهمان دیدن و شنیدن جادوی دست‌هایشان کنند.
رامین صدیقی، مدیر نشر موسیقی هرمس و برگزارکننده فستیوال «نمایش دست‌ها» خرداد سال گذشته در لهستان این ایده به ذهنش می‌رسد. او در حال نوشیدن یک فنجان قهوه با مارژین واژیدوسکی است که ایده دعوت از بداهه‌نوازان اروپایی به ذهنش می‌رسد. همان‌جا به این پیانیست برجسته پیشنهاد اجرای کنسرت در تهران را می‌دهد و او هم درجا از این پیشنهاد استقبال می‌کند و آن را می‌پذیرد. خرداد که می‌گذرد، این ایده در ذهن صدیقی جلو می‌رود. برای فکرش اسم انتخاب می‌کند و از خودش می‌پرسد چرا اصلا جشنواره کوچکی راه نیندازد؟ جشنواره‌ای که بداهه‌نوازی پایه اصلی آن است و سبک آخرین دغدغه آن. از آنجا که ساز پیانو پیوسته در بداهه‌نوازی‌ها جایگاهی ویژه دارد، تصمیم می‌گیرد اولین میهمانان ایران نوازندگان حرفه‌ای پیانو باشند. یک ماه طول می‌کشد تا با هنرمندان محبوبش صحبت کند و در مجموع به 16 اسم می‌رسد که با آنها ایده اصلی را مطرح می‌کند. اواسط مردادماه 95 فهرستش را قطعی می‌کند و در پی آن با فرهنگ‌سرای نیاوران مذاکره می‌کند و به نتیجه پنج، شش روز در روزهای پایانی شهریورماه امسال می‌رسد. چون یک سال وقت دارد، برنامه‌ریزی‌های دقیقش را در آرامش انجام می‌دهد. راضی‌کردن موسیقی‌دان‌ها کمتر از یک هفته طول می‌کشد و همه از اجرای این ایده در تهران استقبال می‌کنند. به‌ویژه اینکه صدیقی نه‌تنها با اکثر آنها در زمان ضبط آثار هرمس در اروپا آشنا بوده بلکه برای برخی‌شان حتی آلبوم هم منتشر کرده. ضمن اینکه خیلی از آنها تا پیش از برگزاری این جشنواره، بیش از یک‌ بار به ایران سفر کرده بودند و اکثرشان تجربه مخاطب ایرانی را داشتند که اتفاقا این مسئله به تسریع روند برگزاری این جشنواره کوچک اما مهم کمک کرد. در جشنواره شش‌روزه «نمایش دست‌ها» (Show of Hands) دیوید سیکس، کالین والون، بندیکت ژانل، ولفرت بردرود، ترد گوستاوسن، استفانو باتالیا، نیک بارتش، مارژین واشدوفسکی، فرانسوا کوتوخیه، پیمان یزدانیان و مازیار یونسی روی صحنه رفتند.
بداهه‌نوازی نکته اصلی تمامی اجراهای این شش شب بود و مخاطبان ایرانی شاهد موسیقی‌دانانی بودند که روی صحنه در عین بداهه‌نوازی لحظات ویژه‌ای را تجربه می‌کردند و می‌شد ساعت‌ها به ساززدن آنها درحالی‌که انگار در جهان دیگری بودند، گوش جان سپرد. در کنار کنسرت‌ها، پنج ورک‌شاپ تخصصی برگزار و چهار فیلم هم نمایش داده شد.
بی‌شک اگر قرار باشد از مهم‌ترین اتفاقات موسیقی ایران در سال‌های اخیر یاد کرد، باید از این جشنواره کوچک چندروزه اما تأثیرگذار که خوشبختانه در پي استقبال هواداران این نوع موسیقی‌ها برگزار شد، یاد کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.