|

امروز برای اولین‌بار

«خانواده‌ام همیشه یا حداقل از زمانی که من یادم می‌آید، خانه‌بدوش بوده‌اند؛ نمی‌گویم که ما را به خاطر ندادن اجاره بیرون می‌کردند، نه، این اسباب‌کشی‌ها دلایل دیگری هم داشت. شاید این دلایل منطقی نباشند ولی مایه آبروریزی هم نبودند. باید اعتراف کنم که من از تقلای بستن و دوباره بازکردن چمدان‌ها و بسته‌ها و کمدهای لباس خیلی کیف می‌کردم. بعد از آن‌همه ریخت‌وپاش، همه‌چیز به حال اولش درمی‌آمد و وسایل توی کمدها، قفسه‌ها و کشوها قرار می‌گرفت. بااین‌حال بیش‌تر وسایل، البته نه همیشه ، بازنکرده در کارتن‌ها باقی می‌ماند. خانه جدید - همیشه خدا مستاجر بودیم- ظرف چند روز شکل‌وشمایل یک خانه واقعی را به خودش می‌گرفت یا حداقل شبیه به سرپناهی امن می‌شد.» «دُرد قهوه» ماریو بندتی این‌طور شروع می‌شود. آن‌طور که از همین چند سطر پیداست، روایت داستانی بندتی در این کتاب طنزی نهفته در خود دارد که بیش‌تر تلخ و کنایه‌آمیز است. او در این کتاب داستان را به سبکی روان و درعین‌حال رمزآلود روایت می‌کند و احساسات و افکار شخصیت‌های داستان روشن و ساده به تصویر درآمده‌اند. «درد قهوه» به‌تازگی با ترجمه عطیه الحسینی توسط نشر فرهنگ‌جاوید به چاپ رسیده است. مترجم کتاب در بخشی از پیشگفتارش درباره این اثر نوشته: «در این کتاب، کلادیو راوی داستان، به کودکی خود بازگشته است؛ دوره‌ای که تقریبا همزمان با دوران کودکی خود نویسنده است. روایت‌های او گزارشی از واقعیت‌های تاریخی، اجتماعی، و سیاسی آن زمان است. بندتی با روایت‌های بازتابی‌اش، پیشنهاد می‌کند که همه می‌توانند لحظات مهم زندگی یک کودک، یک بزرگسال و یک میانسال را بازشناسند. لحظاتی که همه آن‌ها را تجربه کرده‌اند: اندوه در مرگ مادر، کشف عشق، رابطه جنسی، شعور اجتماعی، تجربه لذت و درد. می‌توانیم دوباره از پس رسوبی که گذشت سال‌ها برجا می‌گذارند، آدم‌هایی را به یاد بیاوریم که عاشق‌شان بودیم و خط سیر زندگی‌مان را شکل داده‌اند.»
ماریو بندتی شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و منتقد برجسته‌ اروگوئه‌ای است که در سال 1920 متولد شد. او هم‌دوره خوان کارلوس اونتی، چهره درخشان ادبیات معاصر اروگوئه است و آثارش تاکنون جوایز مختلفی به دست آورده‌اند. از میان این جوایز می‌توان به جایزه شعر رینا سوفیا در سال 1999 و جایزه آمریکای‌لاتین خوسه مارتی در سال 2000 اشاره کرد. بندتی سال‌ها رییس گروه ادبیات آمریکای‌لاتین در دانشکده علوم انسانی و رییس مرکز تحقیقات ادبی هاوانا بود. او تاکنون بیش از پنجاه کتاب منتشر کرده که برخی از آنها به زبان‌های متعددی ترجمه شده‌اند. در بخشی دیگر از «درد قهوه» می‌خوانیم: «چرا این‌قدر ساکت و خاموش؟ اطرافیانم هرقدر پرحرفند، هرقدر بیش‌تر حرافی می‌کنند، دلم بیش‌تر می‌خواهد سکوت کنم. شاید این بهانه خوبی برای دست‌نوشته‌هایم باشد تا بعد از شش سال دوباره آن‌‌ها را به یاد آورم. حرفی باید زد.»

«خانواده‌ام همیشه یا حداقل از زمانی که من یادم می‌آید، خانه‌بدوش بوده‌اند؛ نمی‌گویم که ما را به خاطر ندادن اجاره بیرون می‌کردند، نه، این اسباب‌کشی‌ها دلایل دیگری هم داشت. شاید این دلایل منطقی نباشند ولی مایه آبروریزی هم نبودند. باید اعتراف کنم که من از تقلای بستن و دوباره بازکردن چمدان‌ها و بسته‌ها و کمدهای لباس خیلی کیف می‌کردم. بعد از آن‌همه ریخت‌وپاش، همه‌چیز به حال اولش درمی‌آمد و وسایل توی کمدها، قفسه‌ها و کشوها قرار می‌گرفت. بااین‌حال بیش‌تر وسایل، البته نه همیشه ، بازنکرده در کارتن‌ها باقی می‌ماند. خانه جدید - همیشه خدا مستاجر بودیم- ظرف چند روز شکل‌وشمایل یک خانه واقعی را به خودش می‌گرفت یا حداقل شبیه به سرپناهی امن می‌شد.» «دُرد قهوه» ماریو بندتی این‌طور شروع می‌شود. آن‌طور که از همین چند سطر پیداست، روایت داستانی بندتی در این کتاب طنزی نهفته در خود دارد که بیش‌تر تلخ و کنایه‌آمیز است. او در این کتاب داستان را به سبکی روان و درعین‌حال رمزآلود روایت می‌کند و احساسات و افکار شخصیت‌های داستان روشن و ساده به تصویر درآمده‌اند. «درد قهوه» به‌تازگی با ترجمه عطیه الحسینی توسط نشر فرهنگ‌جاوید به چاپ رسیده است. مترجم کتاب در بخشی از پیشگفتارش درباره این اثر نوشته: «در این کتاب، کلادیو راوی داستان، به کودکی خود بازگشته است؛ دوره‌ای که تقریبا همزمان با دوران کودکی خود نویسنده است. روایت‌های او گزارشی از واقعیت‌های تاریخی، اجتماعی، و سیاسی آن زمان است. بندتی با روایت‌های بازتابی‌اش، پیشنهاد می‌کند که همه می‌توانند لحظات مهم زندگی یک کودک، یک بزرگسال و یک میانسال را بازشناسند. لحظاتی که همه آن‌ها را تجربه کرده‌اند: اندوه در مرگ مادر، کشف عشق، رابطه جنسی، شعور اجتماعی، تجربه لذت و درد. می‌توانیم دوباره از پس رسوبی که گذشت سال‌ها برجا می‌گذارند، آدم‌هایی را به یاد بیاوریم که عاشق‌شان بودیم و خط سیر زندگی‌مان را شکل داده‌اند.»
ماریو بندتی شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و منتقد برجسته‌ اروگوئه‌ای است که در سال 1920 متولد شد. او هم‌دوره خوان کارلوس اونتی، چهره درخشان ادبیات معاصر اروگوئه است و آثارش تاکنون جوایز مختلفی به دست آورده‌اند. از میان این جوایز می‌توان به جایزه شعر رینا سوفیا در سال 1999 و جایزه آمریکای‌لاتین خوسه مارتی در سال 2000 اشاره کرد. بندتی سال‌ها رییس گروه ادبیات آمریکای‌لاتین در دانشکده علوم انسانی و رییس مرکز تحقیقات ادبی هاوانا بود. او تاکنون بیش از پنجاه کتاب منتشر کرده که برخی از آنها به زبان‌های متعددی ترجمه شده‌اند. در بخشی دیگر از «درد قهوه» می‌خوانیم: «چرا این‌قدر ساکت و خاموش؟ اطرافیانم هرقدر پرحرفند، هرقدر بیش‌تر حرافی می‌کنند، دلم بیش‌تر می‌خواهد سکوت کنم. شاید این بهانه خوبی برای دست‌نوشته‌هایم باشد تا بعد از شش سال دوباره آن‌‌ها را به یاد آورم. حرفی باید زد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.