|

ماجراهای عادله دواچی در هتل جهان - آخرین قسمت

نامه طلوع

علی خدایی

Positive
آقامهدی طلوع را شناخت. نویسنده‌ای که خیلی سال پیش وقتی آقامهدی تازه داماد شده بود آمده بود هتل. عادله دواچی تازه آمده بود و روزهای شنبه و سه‌شنبه بساط رختشویی را وسط حیاط هتل راه انداخته بود. طلوع با نامه عادله وارد شد. آقامهدی از پشت پیشخوان بیرون آمد دست‌هایش را باز کرد و گفت: «آقای طلوع خوش اومدید.» طلوع هم آقامهدی را بغل کرد و نگاه کرد به دوروبر. تقریبا هیچ چیز تکان نخورده بود. عکس آقاتونی را بغل ساعت شماطه‌دار کنار آشپزخانه زده بودند. آقاجهانگیر سفیدمو می‌رفت و می‌آمد و کله‌اش را از آشپزخانه بیرون می‌آورد و با حوله دست‌هایش را خشک می‌کرد. طلوع چمدان کوچکی داشت. به آقامهدی گفت: «خب حالا کلید کدوم اتاق نصیب ما می‌شه. من اتاق رو به چهارباغ و بالکن‌دار می‌خوام!» مهدی برگشت و کلید اتاق شماره 5 را برداشت. خواست چمدان طلوع را بردارد طلوع گفت: «سبکه خودم میارم.» از راه‌پله‌ها که بالا می‌رفتند طلوع گفت: «فرش پله‌ها عوض شده. نرده راه‌پله‌ها را خراطی کردین. اما هنوز مثل قدیمه. انگار چیزی دست نخورده!» در اتاق پنج را باز کرد. آقامهدی گفت: «این اتاق یک‌تخته، با کولر، پنکه‌سقفی، رادیوتلویزیون مبله، میزتحریر، پرده‌کُرکُر، حمام و تلفن. اتاق عادله دواچیه. همه چیز نونوار شده. غیر اون آینه که دورش سومبات روش نقاشی کرد و اون تشت که توش چندتا گلدون شمعدونیه. اینا یادگارشه! نگهداشتیم. خوب شد اومدید آقاطلوع.» طلوع گفت: «باید میومدم. هم برای عادله خانم هم برای خودم.» چمدانش را باز کرد و نامه عادله را از کیسه بیرون آورد. با خنده گفت: «آقامهدی اگه شما آدرس خونه‌ام را نمی‌دونستید هیچ‌وقت این‌جا نبودم. بعد از این همه سال که عادله رفته یه نامه برسه در خونه بگه من عادله‌ام. اینو پنج‌سال پیش نوشته. معلوم نیست چه روزی بوده...» آقامهدی مدتی ایستاد و به حرفهای طلوع گوش کرد. شاید بغض کرده بود که یکدفعه گفت: «آقاطلوع برم پایین کسی نیست.» طلوع گفت: «قبل رفتن به من بگو از احمدآقاسیبی چه خبر!» آقامهدی گفت: «پیر شده، پیر بود حالا پیرتر شده.» و رفت پایین.
تا عصر طلوع پشت میز نشسته بود و می‌نوشت حتی برای ناهار هم پایین نرفت. دم‌دمای غروب بود که آقامهدی آرام به در اتاق زد. طلوع پرسید: «بله؟ بفرمایید.» آقامهدی وارد شد و کنار در ایستاد. طلوع گفت: «الان کارم تمام می‌شه. بیا بشین.» صندلی را تعارف کرد. آقامهدی آرام و بی‌صدا روی صندلی نشست. طلوع گفت: «حال نوشتن دارم. از قبل ظهر که رسیدم تا حالا گازشو گرفتم و نوشتم. از اصفهان اومدنم و اون قصه تصادف که می‌خواستم بنویسم. اولین تصادف اصفهان. بعد که اومدم این‌جا یکدفعه همه چیز تغییر کرد. چند روز اول برای عادله که این‌جا را دسته‌گل می‌کرد خیلی قیافه گرفتم اما کم‌کم دیدم این عادله خیلی خاکیه. بعدشم که با احمدسیبی آشنام کرد و احمدسیبی منو برد و اصفهان را نشونم داد. خلاصه خیلی هوایی شدم. هوایی اصفهان. این دوتا. وقتی از اصفهان رفتم انگار از خونه خواهر و برادرم برمی‌گشتم نه از هتل. یکی‌دوبار هم که برگشتم خب اومدم استراحت کردم و رفتم. باید یا می‌رفتم شیراز یا یزد. اما براشون سوغاتی می‌آوردم و عادله غذای راه به من می‌داد و احمد چندتا سیب. سیب سبز ترش. سیب قرمز سمیرم. حالا این نامه.» آقامهدی گفت: «صبح بود که اومد به من گفت آقامهدی اینا بسون. کسی نفهمد. کسی ندوند. الا توآ خدای خودد. نامس. پنج‌سال دیگه میرفسی برای طلوع که اصوانا دوس می‌دارد. ما را دوس می‌دارد.» طلوع گفت: «نامه عجیب و غریب نبود. اینکه برای من نامه فرستاده بود. اینکه بعد پنج‌سال که رفته بود نامه را برام فرستادی عجیب بود.» آقامهدی گفت: «باید به وعده وفا می‌کردم! شوما را خواسته بود بکشونه این‌جا اما چرا آیا؟» طلوع گفت: «اتاق شش همین اتاق پهلویی ماست. مسافر داره؟ اگه نه بریم ببینیم اتاق را.» رفتند به اتاق شش. شبیه اتاق پنج بود. همان‌طور با آینه، پنکه‌سقفی، تختخواب مرتب، پرده‌ها، یک میز گرد کوچک. طلوع گفت: «شبیه همند. من این اتاق را می‌خوام!» آقامهدی گفت: «دوتا اتاق می‌گیرید، شما که یک‌نفرید؟» طلوع گفت: «کار دارم با این اتاق.» آقامهدی گفت: «نکنه مهمون دارید آقاطلوع!» حرفی نزد طلوع. آقامهدی رفت تا اتاق شش را برای طلوع ثبت کند. با خودش می‌گفت این عادله هم طلوع را هوایی کرد و رفت. وقتی آقامهدی در دفتر اتاق شش را می‌نوشت طلوع روبه‌رویش ایستاده بود. پرسید: «احمدسیبی را کجا پیدا کنم؟» آقامهدی گفته بود: «چهارباغ» و طلوع یک‌دور چهارباغ را رفته بود و آمده بود و احمدسیبی را پیدا نکرده بود. فکر کرد شاید وقتی مغازه‌ها را نگاه می‌کرده احمد از آن‌طرف خیابان یا همین پشت سرش گذشته باشد. از چند مغازه سراغش را گرفت. وقتی سراغش را می‌گرفت سعی می‌کرد با دست‌هایش گاری احمد را هم نشان بدهد. مغازه‌دارهای خوش‌مشرب می‌گفتند: «رفتس تو گاریش!» طلوع می‌گفت: «کجا رفته؟ توی گاری؟» می‌گفتند: «خلقش که تنگ باشد می‌رد تو گاریش می‌خوابد.» طلوع گفت: «کجا؟» می‌گفتند: «کوجاش را خدا عالمه. همین پشت و پسله‌ها.» طلوع دنبال چند مادی هم رفت. مادی نیاصرم را تا چرخاب رفت. مادی فرشادی را رفت تا مدرسه چهارباغ تا هتل. تا کوچه محمدآباد. و بعد دوباره در چهارباغ، تا دروازه‌دولت رفت و آخر سر جوینده که یابنده باشد شد. احمدسیبی نحیف کنار سینما مایاک به گاری‌اش تکیه داده بود. طلوع کنارش رفت و ایستاد. احمد متوجه نشد. طلوع به او تنه زد. احمدسیبی برگشت و به او نگاه کرد. چیزی نگفت. طلوع دوباره به او تنه زد. این‌بار احمدسیبی گفت: «اومدی که چه آقاطلوع. بعد این همه سال اومدی که چه. عادله‌خانوم رفت. عادله خانوم رفتس!» طلوع جریان نامه را برای احمدسیبی گفت. به او گفت که دعوت شده است به اتاق شش می‌خواهد با او تا صبح از عادله حرف بزنند. به او گفت داستان‌های عادله با زبان احمدسیبی بیشتر به دل می‌نشیند. طلوع نفهمید که چگونه راه افتادند از کنار سینما مایاک. از صدای فیلم که از همان اول در ورودی سینما می‌آمد.
: وقتی تو نباشی من بیهوده زنده‌ام آشیوا
: تو هم نباشی همه جا پر از تاریکی و مرگه راما
صدای احمدسیبی می‌آمد که آرام‌آرام زیر لب می‌گفت: «عادله‌خانوم، عادله‌خانوم.» احمدسیبی بین راه دست طلوع را گرفت. طلوع ایستاد. احمدسیبی به ویترین مغازه اشاره کرد. مغازه‌ای پر از تابلوهای نقاشی و ویترین که چند تابلو آبرنگ داشت. طلوع جلوتر رفت و به تابلوی زنی نگاه کرد که لباس محلی پوشیده بود و روی یک صندلی وسط راهرو چهارباغ نشسته بود. زنی با سربند سکه‌ای، لباس توردار، دامن بلند و یک شاخه گل، پشت به هتل جهان با بالکن و شیروانی و درختان چنار. یک پنجره در پایین هتل، پنجره‌ای بزرگ و شیشه‌ای. پشت پنجره میزهایی که با نورهای کوچکِ روی میز روشن شده‌اند و عابران از کنار هتل می‌گذرند. غروب است. طلوع به نقاشی نگاه می‌کند. احمد می‌گوید: «عینک‌سازی ژاک بودم وقتی تابلو را می‌کشید. همین آقاسومبات.» طلوع خواست با سومبات صحبت کند. احمد گفت: «نیمی‌خواد بپرسی. فروشی نیست.»
Negative
احمدسیبی و طلوع شام خوشمزه‌ای در رستوران هتل خوردند. احمدسیبی دوروبر را نگاه می‌کرد و می‌گفت: «آیا عادله‌خانوم کوجاست حالا، آیا از در میاندشون، آیا از اون گوشه؟»در اتاق شش بودند. طلوع به احمد گفت: «عادله نوشته بود پنج‌سال بعد از رفتنش وقتی نامه به دستم می‌رسه بیام اصفهان تا...» بقیه را آرام خواند. احمدسیبی گفت: «عادله‌خانوم ما را مهمان کرده‌س امشب. ای عادله‌خانوم.»طلوع گفت: «کفشاتو بکن و بپر روی تخت.» احمدسیبی گفت: «عیب کرده‌س؟» طلوع گفت: «مگه نمی‌خوای عادله را ببینی؟» احمد گفت: «چرا.»«پس بپر. دوباره بپر.» احمد پرید. آمد پایین و دوباره پرید. پرید. سقف باز شد و احمد بالا رفت.طلوع در بالکن ایستاده بود. رفت توی اتاقش. دفتر را باز کرد و نوشت: طلوع به احمد گفت عادله نوشته بود پنج‌سال بعد از رفتنش وقتی نامه به دستم می‌رسه بیام اصفهان تا... بقیه را آرام خواند. احمد سیبی گفت عادله‌خانوم ما را مهمان کرده‌س امشب...
تمام شد
طلوع

Positive
آقامهدی طلوع را شناخت. نویسنده‌ای که خیلی سال پیش وقتی آقامهدی تازه داماد شده بود آمده بود هتل. عادله دواچی تازه آمده بود و روزهای شنبه و سه‌شنبه بساط رختشویی را وسط حیاط هتل راه انداخته بود. طلوع با نامه عادله وارد شد. آقامهدی از پشت پیشخوان بیرون آمد دست‌هایش را باز کرد و گفت: «آقای طلوع خوش اومدید.» طلوع هم آقامهدی را بغل کرد و نگاه کرد به دوروبر. تقریبا هیچ چیز تکان نخورده بود. عکس آقاتونی را بغل ساعت شماطه‌دار کنار آشپزخانه زده بودند. آقاجهانگیر سفیدمو می‌رفت و می‌آمد و کله‌اش را از آشپزخانه بیرون می‌آورد و با حوله دست‌هایش را خشک می‌کرد. طلوع چمدان کوچکی داشت. به آقامهدی گفت: «خب حالا کلید کدوم اتاق نصیب ما می‌شه. من اتاق رو به چهارباغ و بالکن‌دار می‌خوام!» مهدی برگشت و کلید اتاق شماره 5 را برداشت. خواست چمدان طلوع را بردارد طلوع گفت: «سبکه خودم میارم.» از راه‌پله‌ها که بالا می‌رفتند طلوع گفت: «فرش پله‌ها عوض شده. نرده راه‌پله‌ها را خراطی کردین. اما هنوز مثل قدیمه. انگار چیزی دست نخورده!» در اتاق پنج را باز کرد. آقامهدی گفت: «این اتاق یک‌تخته، با کولر، پنکه‌سقفی، رادیوتلویزیون مبله، میزتحریر، پرده‌کُرکُر، حمام و تلفن. اتاق عادله دواچیه. همه چیز نونوار شده. غیر اون آینه که دورش سومبات روش نقاشی کرد و اون تشت که توش چندتا گلدون شمعدونیه. اینا یادگارشه! نگهداشتیم. خوب شد اومدید آقاطلوع.» طلوع گفت: «باید میومدم. هم برای عادله خانم هم برای خودم.» چمدانش را باز کرد و نامه عادله را از کیسه بیرون آورد. با خنده گفت: «آقامهدی اگه شما آدرس خونه‌ام را نمی‌دونستید هیچ‌وقت این‌جا نبودم. بعد از این همه سال که عادله رفته یه نامه برسه در خونه بگه من عادله‌ام. اینو پنج‌سال پیش نوشته. معلوم نیست چه روزی بوده...» آقامهدی مدتی ایستاد و به حرفهای طلوع گوش کرد. شاید بغض کرده بود که یکدفعه گفت: «آقاطلوع برم پایین کسی نیست.» طلوع گفت: «قبل رفتن به من بگو از احمدآقاسیبی چه خبر!» آقامهدی گفت: «پیر شده، پیر بود حالا پیرتر شده.» و رفت پایین.
تا عصر طلوع پشت میز نشسته بود و می‌نوشت حتی برای ناهار هم پایین نرفت. دم‌دمای غروب بود که آقامهدی آرام به در اتاق زد. طلوع پرسید: «بله؟ بفرمایید.» آقامهدی وارد شد و کنار در ایستاد. طلوع گفت: «الان کارم تمام می‌شه. بیا بشین.» صندلی را تعارف کرد. آقامهدی آرام و بی‌صدا روی صندلی نشست. طلوع گفت: «حال نوشتن دارم. از قبل ظهر که رسیدم تا حالا گازشو گرفتم و نوشتم. از اصفهان اومدنم و اون قصه تصادف که می‌خواستم بنویسم. اولین تصادف اصفهان. بعد که اومدم این‌جا یکدفعه همه چیز تغییر کرد. چند روز اول برای عادله که این‌جا را دسته‌گل می‌کرد خیلی قیافه گرفتم اما کم‌کم دیدم این عادله خیلی خاکیه. بعدشم که با احمدسیبی آشنام کرد و احمدسیبی منو برد و اصفهان را نشونم داد. خلاصه خیلی هوایی شدم. هوایی اصفهان. این دوتا. وقتی از اصفهان رفتم انگار از خونه خواهر و برادرم برمی‌گشتم نه از هتل. یکی‌دوبار هم که برگشتم خب اومدم استراحت کردم و رفتم. باید یا می‌رفتم شیراز یا یزد. اما براشون سوغاتی می‌آوردم و عادله غذای راه به من می‌داد و احمد چندتا سیب. سیب سبز ترش. سیب قرمز سمیرم. حالا این نامه.» آقامهدی گفت: «صبح بود که اومد به من گفت آقامهدی اینا بسون. کسی نفهمد. کسی ندوند. الا توآ خدای خودد. نامس. پنج‌سال دیگه میرفسی برای طلوع که اصوانا دوس می‌دارد. ما را دوس می‌دارد.» طلوع گفت: «نامه عجیب و غریب نبود. اینکه برای من نامه فرستاده بود. اینکه بعد پنج‌سال که رفته بود نامه را برام فرستادی عجیب بود.» آقامهدی گفت: «باید به وعده وفا می‌کردم! شوما را خواسته بود بکشونه این‌جا اما چرا آیا؟» طلوع گفت: «اتاق شش همین اتاق پهلویی ماست. مسافر داره؟ اگه نه بریم ببینیم اتاق را.» رفتند به اتاق شش. شبیه اتاق پنج بود. همان‌طور با آینه، پنکه‌سقفی، تختخواب مرتب، پرده‌ها، یک میز گرد کوچک. طلوع گفت: «شبیه همند. من این اتاق را می‌خوام!» آقامهدی گفت: «دوتا اتاق می‌گیرید، شما که یک‌نفرید؟» طلوع گفت: «کار دارم با این اتاق.» آقامهدی گفت: «نکنه مهمون دارید آقاطلوع!» حرفی نزد طلوع. آقامهدی رفت تا اتاق شش را برای طلوع ثبت کند. با خودش می‌گفت این عادله هم طلوع را هوایی کرد و رفت. وقتی آقامهدی در دفتر اتاق شش را می‌نوشت طلوع روبه‌رویش ایستاده بود. پرسید: «احمدسیبی را کجا پیدا کنم؟» آقامهدی گفته بود: «چهارباغ» و طلوع یک‌دور چهارباغ را رفته بود و آمده بود و احمدسیبی را پیدا نکرده بود. فکر کرد شاید وقتی مغازه‌ها را نگاه می‌کرده احمد از آن‌طرف خیابان یا همین پشت سرش گذشته باشد. از چند مغازه سراغش را گرفت. وقتی سراغش را می‌گرفت سعی می‌کرد با دست‌هایش گاری احمد را هم نشان بدهد. مغازه‌دارهای خوش‌مشرب می‌گفتند: «رفتس تو گاریش!» طلوع می‌گفت: «کجا رفته؟ توی گاری؟» می‌گفتند: «خلقش که تنگ باشد می‌رد تو گاریش می‌خوابد.» طلوع گفت: «کجا؟» می‌گفتند: «کوجاش را خدا عالمه. همین پشت و پسله‌ها.» طلوع دنبال چند مادی هم رفت. مادی نیاصرم را تا چرخاب رفت. مادی فرشادی را رفت تا مدرسه چهارباغ تا هتل. تا کوچه محمدآباد. و بعد دوباره در چهارباغ، تا دروازه‌دولت رفت و آخر سر جوینده که یابنده باشد شد. احمدسیبی نحیف کنار سینما مایاک به گاری‌اش تکیه داده بود. طلوع کنارش رفت و ایستاد. احمد متوجه نشد. طلوع به او تنه زد. احمدسیبی برگشت و به او نگاه کرد. چیزی نگفت. طلوع دوباره به او تنه زد. این‌بار احمدسیبی گفت: «اومدی که چه آقاطلوع. بعد این همه سال اومدی که چه. عادله‌خانوم رفت. عادله خانوم رفتس!» طلوع جریان نامه را برای احمدسیبی گفت. به او گفت که دعوت شده است به اتاق شش می‌خواهد با او تا صبح از عادله حرف بزنند. به او گفت داستان‌های عادله با زبان احمدسیبی بیشتر به دل می‌نشیند. طلوع نفهمید که چگونه راه افتادند از کنار سینما مایاک. از صدای فیلم که از همان اول در ورودی سینما می‌آمد.
: وقتی تو نباشی من بیهوده زنده‌ام آشیوا
: تو هم نباشی همه جا پر از تاریکی و مرگه راما
صدای احمدسیبی می‌آمد که آرام‌آرام زیر لب می‌گفت: «عادله‌خانوم، عادله‌خانوم.» احمدسیبی بین راه دست طلوع را گرفت. طلوع ایستاد. احمدسیبی به ویترین مغازه اشاره کرد. مغازه‌ای پر از تابلوهای نقاشی و ویترین که چند تابلو آبرنگ داشت. طلوع جلوتر رفت و به تابلوی زنی نگاه کرد که لباس محلی پوشیده بود و روی یک صندلی وسط راهرو چهارباغ نشسته بود. زنی با سربند سکه‌ای، لباس توردار، دامن بلند و یک شاخه گل، پشت به هتل جهان با بالکن و شیروانی و درختان چنار. یک پنجره در پایین هتل، پنجره‌ای بزرگ و شیشه‌ای. پشت پنجره میزهایی که با نورهای کوچکِ روی میز روشن شده‌اند و عابران از کنار هتل می‌گذرند. غروب است. طلوع به نقاشی نگاه می‌کند. احمد می‌گوید: «عینک‌سازی ژاک بودم وقتی تابلو را می‌کشید. همین آقاسومبات.» طلوع خواست با سومبات صحبت کند. احمد گفت: «نیمی‌خواد بپرسی. فروشی نیست.»
Negative
احمدسیبی و طلوع شام خوشمزه‌ای در رستوران هتل خوردند. احمدسیبی دوروبر را نگاه می‌کرد و می‌گفت: «آیا عادله‌خانوم کوجاست حالا، آیا از در میاندشون، آیا از اون گوشه؟»در اتاق شش بودند. طلوع به احمد گفت: «عادله نوشته بود پنج‌سال بعد از رفتنش وقتی نامه به دستم می‌رسه بیام اصفهان تا...» بقیه را آرام خواند. احمدسیبی گفت: «عادله‌خانوم ما را مهمان کرده‌س امشب. ای عادله‌خانوم.»طلوع گفت: «کفشاتو بکن و بپر روی تخت.» احمدسیبی گفت: «عیب کرده‌س؟» طلوع گفت: «مگه نمی‌خوای عادله را ببینی؟» احمد گفت: «چرا.»«پس بپر. دوباره بپر.» احمد پرید. آمد پایین و دوباره پرید. پرید. سقف باز شد و احمد بالا رفت.طلوع در بالکن ایستاده بود. رفت توی اتاقش. دفتر را باز کرد و نوشت: طلوع به احمد گفت عادله نوشته بود پنج‌سال بعد از رفتنش وقتی نامه به دستم می‌رسه بیام اصفهان تا... بقیه را آرام خواند. احمد سیبی گفت عادله‌خانوم ما را مهمان کرده‌س امشب...
تمام شد
طلوع

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.