پاشنه آشیل اصلاحطلبان
کریم ارغندهپور
امروز دو چیز پاشنه آشیل اصلاحطلبان است: اول کماعتنایی دولتمردان به وعدههای دادهشده و دیگري رفتار غیرمطلوب شوراهای شهری که اصلاحطلبان اداره آنها را در اختیار دارند. اولین علت شاید مستقیما در اختیار اصلاحطلبان نباشد و تا اندازه زیادی به اراده و همت رئیسجمهور روحانی بستگي دارد. در هر صورت ایشان در مرحله تبلیغات انتخاباتی سخنانی گفته که نمونه آنها را حتی رئیسجمهور اصلاحات نگفته بود؛ حالا در وقت عمل انتظار از او این است که در جهت عملیشدن سخنانش بکوشد. اما در اهمیت علت دوم باید گفت اصلاحطلبان نمیتوانند از مسئولیت مستقیم آنها شانه خالی کنند. تجربه تلخ شورای اول تهران پیشروی همه ماست. به همین سبب باید در همین ابتدای کار به اعضای محترم شورا هشدار داد که اولا آنها باید از تکرویهای ویرانگر بپرهیزند و به خرد جمعی احترام بگذارند. ثانیا توجه داشته باشند که کار آنها در شورای شهر به هیچ وجه اجرائی نیست. به میزانی که هر عضو وارد دخالت در حوزههای اجرائی شود، احتمال پراکندگی در شورا بیشتر است. سوم اینکه میثاق عمومی آنها حقوق جامعه و وعدههای جمعی است. هر نوع تکروی و تعصب و جنجال و جدال برخلاف این اهداف است. در شورای اول، اقدامات مخرب یکی، دو فرد ناهمساز باعث دلسردی شدید جامعه از اصلاحطلبان در سطحي وسیع شد بهطوریکه در انتخابات شورای دوم یأس شدید باعث مشارکت بسیار اندک مردم در انتخابات شد و از آن یأس خانمانسوز، شورای دوم یکدست از اصولگرایان انتخاب شدند که احمدینژاد از آن بیرون آمد و بعد چون آواری بر صدر دستگاه اجرائی نشست که تأسفش تاریخی است. اعضای محترم شورا باید بدانند آرا، سخنان و تقابلهایشان در این مسند فردی نیست و به حساب جمعی یک جناح نوشته میشود. این یک ادعا نیست؛ هشداری است که تا چهار سال دیگر همواره باید در گوش همه ما باشد تا رفتارمان را محاسبهشدهتر و محتاطانهتر تنظیم کنیم. اگر مردم از این عملکرد در مجموع راضی باشند، چهبسا پارهای کوتاهیهای دولت را هم در مقایسه با آن بهتر درک خواهند کرد و دور نیست که جامعه در سپردن ریاستجمهوری آینده به اصلاحطلبان مصممتر شود و برعکس! همین نکته درباره شهردار هم هست. نجفی میتواند با رفتار و منش اصلاحطلبانه، تفاوت آن را با سایر دستگاهها نشان دهد؛ هم شهر را کیفیتر و مردمیتر اداره کند، هم پیشرو در مبارزه با فساد باشد و هم صادقانه تا آخر به وعدههای اصلاحطلبانه پایبند باشد. سنجش این معیارها از دو سال بعد کاملا برای عموم ملموس میشود ولی موتور آن از روز اول روشن شده است. افکار عمومی تنها به شعارها و تبلیغات نگاه نمیکند، برای مردم تلاش و فداکاری و گذشت و یافتن راههایی برای عبور از موانع مهمتر از درجازدن یا تعصب و احساس شکست است. مردم تفاوتها را به روشنی درک میکنند. شورای شهر فعلی باید جبران مافات گذشته را بکند و شهردار هم باید رنج ناهمواری راه و نااستواری دیگران را بر دوش کشد.
امروز دو چیز پاشنه آشیل اصلاحطلبان است: اول کماعتنایی دولتمردان به وعدههای دادهشده و دیگري رفتار غیرمطلوب شوراهای شهری که اصلاحطلبان اداره آنها را در اختیار دارند. اولین علت شاید مستقیما در اختیار اصلاحطلبان نباشد و تا اندازه زیادی به اراده و همت رئیسجمهور روحانی بستگي دارد. در هر صورت ایشان در مرحله تبلیغات انتخاباتی سخنانی گفته که نمونه آنها را حتی رئیسجمهور اصلاحات نگفته بود؛ حالا در وقت عمل انتظار از او این است که در جهت عملیشدن سخنانش بکوشد. اما در اهمیت علت دوم باید گفت اصلاحطلبان نمیتوانند از مسئولیت مستقیم آنها شانه خالی کنند. تجربه تلخ شورای اول تهران پیشروی همه ماست. به همین سبب باید در همین ابتدای کار به اعضای محترم شورا هشدار داد که اولا آنها باید از تکرویهای ویرانگر بپرهیزند و به خرد جمعی احترام بگذارند. ثانیا توجه داشته باشند که کار آنها در شورای شهر به هیچ وجه اجرائی نیست. به میزانی که هر عضو وارد دخالت در حوزههای اجرائی شود، احتمال پراکندگی در شورا بیشتر است. سوم اینکه میثاق عمومی آنها حقوق جامعه و وعدههای جمعی است. هر نوع تکروی و تعصب و جنجال و جدال برخلاف این اهداف است. در شورای اول، اقدامات مخرب یکی، دو فرد ناهمساز باعث دلسردی شدید جامعه از اصلاحطلبان در سطحي وسیع شد بهطوریکه در انتخابات شورای دوم یأس شدید باعث مشارکت بسیار اندک مردم در انتخابات شد و از آن یأس خانمانسوز، شورای دوم یکدست از اصولگرایان انتخاب شدند که احمدینژاد از آن بیرون آمد و بعد چون آواری بر صدر دستگاه اجرائی نشست که تأسفش تاریخی است. اعضای محترم شورا باید بدانند آرا، سخنان و تقابلهایشان در این مسند فردی نیست و به حساب جمعی یک جناح نوشته میشود. این یک ادعا نیست؛ هشداری است که تا چهار سال دیگر همواره باید در گوش همه ما باشد تا رفتارمان را محاسبهشدهتر و محتاطانهتر تنظیم کنیم. اگر مردم از این عملکرد در مجموع راضی باشند، چهبسا پارهای کوتاهیهای دولت را هم در مقایسه با آن بهتر درک خواهند کرد و دور نیست که جامعه در سپردن ریاستجمهوری آینده به اصلاحطلبان مصممتر شود و برعکس! همین نکته درباره شهردار هم هست. نجفی میتواند با رفتار و منش اصلاحطلبانه، تفاوت آن را با سایر دستگاهها نشان دهد؛ هم شهر را کیفیتر و مردمیتر اداره کند، هم پیشرو در مبارزه با فساد باشد و هم صادقانه تا آخر به وعدههای اصلاحطلبانه پایبند باشد. سنجش این معیارها از دو سال بعد کاملا برای عموم ملموس میشود ولی موتور آن از روز اول روشن شده است. افکار عمومی تنها به شعارها و تبلیغات نگاه نمیکند، برای مردم تلاش و فداکاری و گذشت و یافتن راههایی برای عبور از موانع مهمتر از درجازدن یا تعصب و احساس شکست است. مردم تفاوتها را به روشنی درک میکنند. شورای شهر فعلی باید جبران مافات گذشته را بکند و شهردار هم باید رنج ناهمواری راه و نااستواری دیگران را بر دوش کشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.