|

دوازدهمين جشنواره تئاتر خياباني مريوان پایان یافت

همدلی با كولبرها

رضا آشفته، خبرنگار «شرق»، مریوان: گويا همه آمده بودند براي اينكه با كولبرهاي مناطق كُردنشين همدلي كنند و يك‌صدا درباره بي‌كاري كه عمده‌ترين مسئله روز اين مناطق است، صداي معترض خود را به گوش مسئولان مربوطه برسانند و الحق كه موفق هم بودند، چون بي‌آنكه اختلالي باشد و مقاومتي، اين گروه‌هاي تئاتري در خيابان صداي انتقادي خود را اعلام كردند و اميدوارانه مي‌خواستند كه بازتابش در ميان مسئولان منجر به كار و كارآفريني شود كه اين روزها بسياري از نداشتن كار رنج مي‌برند و پيامدش فقط مادي و فرهنگي است.
در دوازدهمين جشنواره بين‌المللي تئاتر خياباني مريوان كه از شنبه، 18شهريور تا چهارشنبه، 22 شهريور، در فضاهاي باز شهر مريوان برگزار شد، علاوه بر آثار برجسته ايراني، نمايش‌هايي نيز از كردستان عراق، جمهوری آذربايجان، اوكراين، فرانسه و اسپانيا به نمايش گذاشته شدند که در آن بخش‌هايي تحت عنوان مسابقه، مرور، آييني و سنتي و كودك و نوجوان تعريف شده بود. استقبال عموم مردم مريوان و استان كردستان و همچنين ديگر مسافراني كه از شهرهاي دور و نزديك به شهر زيباي مريوان آمده بودند، باعث رونق اين جشنواره شده بود و به همين دليل اكثر آثار در سه نوبت در اطراف درياچه زريوار و پارك‌هاي درون شهر اجرا مي‌شدند. شايد به اين دليل مسئله كولبرها به امري اعتراضي در جشنواره دوازدهم تبدیل شده بود كه هم مردم و هم مسئولان مي‌دانستند همدردي با اين قضيه، آن هم به انگيزه برگزاري و اجراي جشنواره و تئاتر خياباني منجر به يك همگرايي ملي خواهد شد تا با تدابير درست و به‌موقع بشود جلو اين آسيب را گرفت و با ساماندهي‌کردن پيله‌وران در مناطق كردنشين بتوان اقدامي مؤثر در جهت كارآفريني و برون‌رفت از بي‌كاري بيش از حد جوانان و مردم منطقه انجام داد. در اين رابطه حتي كارگردانان تهران و ديگر نقاط كشور نيز در همراهي با كارگردانان مناطق كردنشين بسيار عامدانه و به‌درستي بخشي از آثارشان را به شكل بداهه معطوف به اين قضيه كرده بودند و البته هيچ‌يك به دنبال سوءاستفاده از موضوع نبودند. نمايش «آخرین مرزهای اشتغال»، كار سوران حسینی درباره يك كولبر است كه با يك فيلم تبليغي براي ايجاد اشتغال در استان كردستان درگير است و مدام اين تصاوير قطع‌ووصل مي‌شوند و او درباره خودش و نامزدش و ديگر مردمي مي‌گويد كه به‌ناچار و از سر نبودن كار به كولبري مي‌پردازند و بعد با يك كارگر ديگر كه فيلم را قطع كرده گلاويز مي‌شود تا اينكه در فضايي غريب او در ميان كولبران نامزدش را مي‌بيند كه يك نان بزرگ به نشانه همان غم نان بر دوش گرفته است و اين همدردی با آواز مردمي درباره نان هم‌آوايي خواهد شد؛ نمايشي كه تأثير حسي و عاطفي بر جماعت مي‌گذارد و سوز و ناله همگاني در هماهنگي با درد اين روزهاي كولبران است. «تندیسی برای شهر»، كار مختار محمدي هم دقيقا يك خطابه سياسي است كه او با آوردن يك تنديس بدون سر بر آن است كه يك سر براي آن بيابد و در نهايت دختربچه‌اي پيشنهاد مي‌دهد كه سر پدر كولبرش را بر اين تنديس بگذارند و آن را در اين پارك عمومي بگذارند! اين نمايش هم بسيار خلاقه و معترض مي‌نمايد، چون خيلي هماهنگ با مردم منطقه يكي از دردهاي بزرگ بخشي از جامعه ايراني را فرياد مي‌زند كه همه نسبت به آن حس همدردانه يافته‌اند كه معضل بي‌كاري مناطق كردنشين با دقت و سرعت‌عمل بسيار حل شود. «مؤسسه کاریابی»، كار الهه جمشيدپور هم با آنكه از تهران به مريوان آورده شده بود، اما خوشبختانه به موضوعي مي‌پرداخت كه بيشتر از هرجايي در سرزمين كهن ايران مسئله روز مريوان و شهرهاي كردنشين است و اين همگرايي با جماعت كه با زبان طنز و بسيار آيرونيك بيان مي‌شد، ارزشمندي يك اثر درخشان را برايمان مطرح مي‌كرد.
«درددل روی خط حامل»، كار مصطفي كوليوند از دهلران نيز به رابطه عاطفي دو هنرمند و نوازنده و مطرب خياباني مي‌پرداخت كه براي اجراي هنرشان و درآمد و تهيه قوت روزانه گاه‌به‌گاه دچار مشكلات و اختلالاتي مي‌شوند و برادر بزرگ‌تر همه اين كارها را براي درمان برادر كوچك‌تر مي‌كند كه بتواند هزينه درمانش را پس از يك تصادف همچنان تهيه كند.
نمایش تولیدی «لیلی و مجنون»، كار پژمان شاهوردی از بروجرد، درباره جوانان نخبه‌اي است كه حتي موفق به كسب جايزه علمي خوارزمي شده‌اند و با آنكه‌‌ ايده‌هاي خلاقه صنعتي دارند، اما به دليل ناديده انگاشته‌شدن، تن به كارهايي مي‌دهند كه در آنها نوعي استثمارگري موج مي‌زند و سرآخر نيز موفق به توليد خيارشور در زيرزمين خانه‌شان مي‌شوند كه بتوانند با انجام كاري، مقدمات ازدواجشان را فرهم كنند و درواقع اين نمايش با رويكردي به قصه ليلي و مجنون و در وضعيتي پاروديك بر آن است كه مشكلات جوانان در يافتن كار و سرانجام‌گرفتن رابطه عاشقانه‌شان سر از چه جاهايي كه درنخواهند آورد. «فرار از زندان»، به کارگردانی فرامرز قلیچ‌خانی از تهران از جمله آثاري بود كه به دليل پرداختن به موضوع ممنوعيت اجراي موسيقي در برخي از نقاط كشور با توجه مخاطبان همراه شد و در آن درباره رفتار وارونه براي بيرون‌رفت از زندان كه طرحي نو بود، بحث مي‌شد و در شكل اجرائي نيز خلاقيت ويژه‌اي آن را به نتيجه مي‌رسانيد.
مردم از نمايش‌هاي «درخت زندگي»، نوشته محسن اردشیر و کارگردانی غنچه شکوهيان از آمل نيز به گرمي و با مشاركت در اجراي آن استقبال كردند. درخت زندگی یک نمایش اجتماعی است و ماحصل ارتباط گروه نمایش «سونر» با بهزیستی است. این نمایش با هدف آگاه‌سازی و آشنایی مردم با بیماری ایدز و وضعیت این بیماران تهیه شده است و سعی در تغییر و اصلاح رفتار مردم با این بیماران دارد و درواقع با طرح پرسش و ايجاد مشاركت عمومي در ايجاد درخت زندگي براي حمايت از همه آسيب‌ديدگان جامعه و به‌ويژه افراد ايدزي كه اين روزها نيازمند توجه عمومي هستند، گامي اساسي شكل خواهد گرفت.
«بوکس» از مشهد درباره مبارزه كالاهاي ايراني و چيني بود كه آن هم مي‌توانست در يك بازنگري اصولي تبديل به اثري بسيار درخشان شود كه حتما گروه در اجراهاي بعدي چنين روالي را در پيش خواهند گرفت.

رضا آشفته، خبرنگار «شرق»، مریوان: گويا همه آمده بودند براي اينكه با كولبرهاي مناطق كُردنشين همدلي كنند و يك‌صدا درباره بي‌كاري كه عمده‌ترين مسئله روز اين مناطق است، صداي معترض خود را به گوش مسئولان مربوطه برسانند و الحق كه موفق هم بودند، چون بي‌آنكه اختلالي باشد و مقاومتي، اين گروه‌هاي تئاتري در خيابان صداي انتقادي خود را اعلام كردند و اميدوارانه مي‌خواستند كه بازتابش در ميان مسئولان منجر به كار و كارآفريني شود كه اين روزها بسياري از نداشتن كار رنج مي‌برند و پيامدش فقط مادي و فرهنگي است.
در دوازدهمين جشنواره بين‌المللي تئاتر خياباني مريوان كه از شنبه، 18شهريور تا چهارشنبه، 22 شهريور، در فضاهاي باز شهر مريوان برگزار شد، علاوه بر آثار برجسته ايراني، نمايش‌هايي نيز از كردستان عراق، جمهوری آذربايجان، اوكراين، فرانسه و اسپانيا به نمايش گذاشته شدند که در آن بخش‌هايي تحت عنوان مسابقه، مرور، آييني و سنتي و كودك و نوجوان تعريف شده بود. استقبال عموم مردم مريوان و استان كردستان و همچنين ديگر مسافراني كه از شهرهاي دور و نزديك به شهر زيباي مريوان آمده بودند، باعث رونق اين جشنواره شده بود و به همين دليل اكثر آثار در سه نوبت در اطراف درياچه زريوار و پارك‌هاي درون شهر اجرا مي‌شدند. شايد به اين دليل مسئله كولبرها به امري اعتراضي در جشنواره دوازدهم تبدیل شده بود كه هم مردم و هم مسئولان مي‌دانستند همدردي با اين قضيه، آن هم به انگيزه برگزاري و اجراي جشنواره و تئاتر خياباني منجر به يك همگرايي ملي خواهد شد تا با تدابير درست و به‌موقع بشود جلو اين آسيب را گرفت و با ساماندهي‌کردن پيله‌وران در مناطق كردنشين بتوان اقدامي مؤثر در جهت كارآفريني و برون‌رفت از بي‌كاري بيش از حد جوانان و مردم منطقه انجام داد. در اين رابطه حتي كارگردانان تهران و ديگر نقاط كشور نيز در همراهي با كارگردانان مناطق كردنشين بسيار عامدانه و به‌درستي بخشي از آثارشان را به شكل بداهه معطوف به اين قضيه كرده بودند و البته هيچ‌يك به دنبال سوءاستفاده از موضوع نبودند. نمايش «آخرین مرزهای اشتغال»، كار سوران حسینی درباره يك كولبر است كه با يك فيلم تبليغي براي ايجاد اشتغال در استان كردستان درگير است و مدام اين تصاوير قطع‌ووصل مي‌شوند و او درباره خودش و نامزدش و ديگر مردمي مي‌گويد كه به‌ناچار و از سر نبودن كار به كولبري مي‌پردازند و بعد با يك كارگر ديگر كه فيلم را قطع كرده گلاويز مي‌شود تا اينكه در فضايي غريب او در ميان كولبران نامزدش را مي‌بيند كه يك نان بزرگ به نشانه همان غم نان بر دوش گرفته است و اين همدردی با آواز مردمي درباره نان هم‌آوايي خواهد شد؛ نمايشي كه تأثير حسي و عاطفي بر جماعت مي‌گذارد و سوز و ناله همگاني در هماهنگي با درد اين روزهاي كولبران است. «تندیسی برای شهر»، كار مختار محمدي هم دقيقا يك خطابه سياسي است كه او با آوردن يك تنديس بدون سر بر آن است كه يك سر براي آن بيابد و در نهايت دختربچه‌اي پيشنهاد مي‌دهد كه سر پدر كولبرش را بر اين تنديس بگذارند و آن را در اين پارك عمومي بگذارند! اين نمايش هم بسيار خلاقه و معترض مي‌نمايد، چون خيلي هماهنگ با مردم منطقه يكي از دردهاي بزرگ بخشي از جامعه ايراني را فرياد مي‌زند كه همه نسبت به آن حس همدردانه يافته‌اند كه معضل بي‌كاري مناطق كردنشين با دقت و سرعت‌عمل بسيار حل شود. «مؤسسه کاریابی»، كار الهه جمشيدپور هم با آنكه از تهران به مريوان آورده شده بود، اما خوشبختانه به موضوعي مي‌پرداخت كه بيشتر از هرجايي در سرزمين كهن ايران مسئله روز مريوان و شهرهاي كردنشين است و اين همگرايي با جماعت كه با زبان طنز و بسيار آيرونيك بيان مي‌شد، ارزشمندي يك اثر درخشان را برايمان مطرح مي‌كرد.
«درددل روی خط حامل»، كار مصطفي كوليوند از دهلران نيز به رابطه عاطفي دو هنرمند و نوازنده و مطرب خياباني مي‌پرداخت كه براي اجراي هنرشان و درآمد و تهيه قوت روزانه گاه‌به‌گاه دچار مشكلات و اختلالاتي مي‌شوند و برادر بزرگ‌تر همه اين كارها را براي درمان برادر كوچك‌تر مي‌كند كه بتواند هزينه درمانش را پس از يك تصادف همچنان تهيه كند.
نمایش تولیدی «لیلی و مجنون»، كار پژمان شاهوردی از بروجرد، درباره جوانان نخبه‌اي است كه حتي موفق به كسب جايزه علمي خوارزمي شده‌اند و با آنكه‌‌ ايده‌هاي خلاقه صنعتي دارند، اما به دليل ناديده انگاشته‌شدن، تن به كارهايي مي‌دهند كه در آنها نوعي استثمارگري موج مي‌زند و سرآخر نيز موفق به توليد خيارشور در زيرزمين خانه‌شان مي‌شوند كه بتوانند با انجام كاري، مقدمات ازدواجشان را فرهم كنند و درواقع اين نمايش با رويكردي به قصه ليلي و مجنون و در وضعيتي پاروديك بر آن است كه مشكلات جوانان در يافتن كار و سرانجام‌گرفتن رابطه عاشقانه‌شان سر از چه جاهايي كه درنخواهند آورد. «فرار از زندان»، به کارگردانی فرامرز قلیچ‌خانی از تهران از جمله آثاري بود كه به دليل پرداختن به موضوع ممنوعيت اجراي موسيقي در برخي از نقاط كشور با توجه مخاطبان همراه شد و در آن درباره رفتار وارونه براي بيرون‌رفت از زندان كه طرحي نو بود، بحث مي‌شد و در شكل اجرائي نيز خلاقيت ويژه‌اي آن را به نتيجه مي‌رسانيد.
مردم از نمايش‌هاي «درخت زندگي»، نوشته محسن اردشیر و کارگردانی غنچه شکوهيان از آمل نيز به گرمي و با مشاركت در اجراي آن استقبال كردند. درخت زندگی یک نمایش اجتماعی است و ماحصل ارتباط گروه نمایش «سونر» با بهزیستی است. این نمایش با هدف آگاه‌سازی و آشنایی مردم با بیماری ایدز و وضعیت این بیماران تهیه شده است و سعی در تغییر و اصلاح رفتار مردم با این بیماران دارد و درواقع با طرح پرسش و ايجاد مشاركت عمومي در ايجاد درخت زندگي براي حمايت از همه آسيب‌ديدگان جامعه و به‌ويژه افراد ايدزي كه اين روزها نيازمند توجه عمومي هستند، گامي اساسي شكل خواهد گرفت.
«بوکس» از مشهد درباره مبارزه كالاهاي ايراني و چيني بود كه آن هم مي‌توانست در يك بازنگري اصولي تبديل به اثري بسيار درخشان شود كه حتما گروه در اجراهاي بعدي چنين روالي را در پيش خواهند گرفت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.