ترامپ عامل آشوب در جهان
جهان بهدلیل تجارب مکرر موشکی و اتمی کرهشمالی عصبانی است. اما همین جهان از خودش نمیپرسد چه کسی کرهشمالی را بر آن داشت تا دوباره آزمایشهای موشکی و اتمی خود را با سرعتی بیشازپیش از سر بگیرد؟ کمااینکه کسی نمیپرسد چرا این روزها دوباره تنشها و بحرانها در چند کشور و منطقه از جهان تشدید شده و ممکن است به جنگهای ویرانگر تازهای منجر شود؟
پاسخ هر دو این سؤالها شخص ترامپ است. رئیسجمهوری که بعد از گذشت هفت ماه از دولتش موفق شد دنیا را در شرایطی بسیار بدتر از دوران باراک اوباما قرار دهد. او موفق شد جهان را به آشوب بکشاند؛ مثل همان آشوبی که درون دولتش مشاهده میشود و در همین مدت از نظر استعفا رکورد زده است.
این فقط جهان خارج نیست که هر از چند گاه ترامپ در جایی از آن آتشی خاموششده را دوباره شعلهور میسازد، بلکه در داخل خود آمریکا نیز وضع از این بهتر نیست. ظهور گروههای افراطی و نازیستهای جدید که حوادث شهر شارلوتزویل را بهوجود آوردند، یک نمونه از همین آتشهای خاموششده و زیر خاکستر بود.
اجازه بدهید نگاهی به جهان انداخته و ببینیم در این مدت کوتاه ترامپ چه کرده است:
بحران کرهشمالی یکی از این موارد است؛. این کشور بهسرعت در حال توسعه و تولید سلاحهای مرگبار و هولناک خود است. اوباما با سیاستهایش موفق شده بود تا حدودی اوضاع را سامان دهد. این برنامه میتوانست همچنان استمرار داشته باشد و حتی در درازمدت صلح را به شبهجزیره کره بیاورد اما ترامپ بهدنبال تشدید اوضاع بود. کسی از نظام حاکم بر کرهشمالی دفاع نمیکند؛ زیرا حکومتی دیکتاتوری است اما استفاده از زور برای عبور از بحران کرهشمالی راهحلی ویرانگر خواهد بود.
اوباما موفق شد مخاطرات برنامه هستهای ایران را با مذاکرات 1+5 برطرف کند. با انجام این مذاکرات روابط عجیبوغریب گذشته سیری عادی پیدا کرد و برنامه هستهای ایران تحت کنترل آژانس بینالمللی اتمی
درآمد. توافقنامهای امضا شد که مطلوب همگان بود اما ترامپ الان تلاش میکند ایران را به جایی برساند که در صف کرهشمالی قرار گیرد. اینها نگرانکننده است و هزینه دفاعی کشورها را بالا میبرد. دوباره کارخانهها مشغول توسعه و تولید سیستمهای موشکی میشوند. رویکردهای اوباما برای جهان بسیار سودمندتر از آشوبآفرینی ترامپ است.
در یک نمونه دیگر، ترامپ سیاست نزدیکی به کوبا را لغو کرد و دوباره روابط با منطقه را به همان حالتی که قبل از گشایش سفارتخانهها بود برگرداند. حتی ونزوئلا را تهدید کرد که دست به اقدام نظامی در این کشور (برای حل یک بحران داخلی بین دولت و مخالفان!) خواهد زد. بهتر است واشنگتن صدایش را در برابر سرکوب نظامهای حاکم و نقض حقوق بشر بلند کند؛ نه برای ایجاد جنگ. اگر آمریکا نسبت به سیاستهای ونزوئلا انتقاد دارد، باید این موضوع را به سایر نظامهای استبدادی متحد با خود نیز تسری دهد. نظامهایی که زیر بار دموکراسی نمیروند و آزادیهای عمومی را سرکوب کرده و مخالفان را شکنجه میکنند. چرا آمریکا معیاری دوگانه داشته و بهخاطر منافع خودش یکبام و دوهوا بازی میکند.
کشورهای حوزه خلیجفارس تا پیش از روی کار آمدن ترامپ اوضاع نسبتا آرامی داشتند. اگرچه اختلافاتی بین آنها وجود داشت اما این اختلافات به سطح کشیده نشده بود. بعد از ورود ترامپ به کاخ سفید بود که بزرگترین بحران بین کشورهای عرب شکل گرفت. بحرانی که هماکنون چهار ماه از آن میگذرد، بدون اینکه راهحلی برای آن یافته شده باشد. در این میان واشنگتن بهجای اینکه نقش آرامکننده و ازبینبرنده تناقضات را داشته باشد، بیشتر نقش اختلافافکن داشته است؛ تاجاییکه بهنظر میرسد هرچه طولانیترشدن این بحران دقیقا در جهت منافع درازمدت آمریکاست.
ترامپ همچنین با مطرحکردن دیوار مکزیک رابطه آمریکا با همسایهاش را برهم زد؛ کما اینکه به اتحادیه اروپا که اولین متحدش بود حمله و سعی کرد دولتهای دیگر را هم به خروج از این اتحادیه تشویق کند. اظهارات او بارها ژاپن، کرهجنوبی و اروپاییها را دچار ترس و وحشت کرده است. ترامپ با وجود شکستهای نظامی در افغانستان، سربازان بیشتری به این کشور فرستاد؛ یعنی بهجای تلاش برای تحقق صلح در افغانستان، همان سیاست کشتار و ویرانی و آتش را از سر گرفت.
یکی دیگر از کارهای عجیب ترامپ بحث تقویت روابط با روسیه بود که به بدترین ناکامیها تبدیل شد. تحقیق دوباره احتمال دخالت روسیه در انتخابات آمریکا به کابوسی برای ترامپ تبدیل شد و در نتیجه او تصمیم گرفت برای نجات خود کاری کند که روابط با روسیه حتی بدتر از آن چیزی شود که در گذشته و در دوران جنگ سرد بود. جهان، اوبامای بیعرضه و مردد را از دست داد اما نمیدانست بعد از او کسی خواهد آمد که جهان را به پرتگاه جهنم میبرد.
*منبع: الرایه
جهان بهدلیل تجارب مکرر موشکی و اتمی کرهشمالی عصبانی است. اما همین جهان از خودش نمیپرسد چه کسی کرهشمالی را بر آن داشت تا دوباره آزمایشهای موشکی و اتمی خود را با سرعتی بیشازپیش از سر بگیرد؟ کمااینکه کسی نمیپرسد چرا این روزها دوباره تنشها و بحرانها در چند کشور و منطقه از جهان تشدید شده و ممکن است به جنگهای ویرانگر تازهای منجر شود؟
پاسخ هر دو این سؤالها شخص ترامپ است. رئیسجمهوری که بعد از گذشت هفت ماه از دولتش موفق شد دنیا را در شرایطی بسیار بدتر از دوران باراک اوباما قرار دهد. او موفق شد جهان را به آشوب بکشاند؛ مثل همان آشوبی که درون دولتش مشاهده میشود و در همین مدت از نظر استعفا رکورد زده است.
این فقط جهان خارج نیست که هر از چند گاه ترامپ در جایی از آن آتشی خاموششده را دوباره شعلهور میسازد، بلکه در داخل خود آمریکا نیز وضع از این بهتر نیست. ظهور گروههای افراطی و نازیستهای جدید که حوادث شهر شارلوتزویل را بهوجود آوردند، یک نمونه از همین آتشهای خاموششده و زیر خاکستر بود.
اجازه بدهید نگاهی به جهان انداخته و ببینیم در این مدت کوتاه ترامپ چه کرده است:
بحران کرهشمالی یکی از این موارد است؛. این کشور بهسرعت در حال توسعه و تولید سلاحهای مرگبار و هولناک خود است. اوباما با سیاستهایش موفق شده بود تا حدودی اوضاع را سامان دهد. این برنامه میتوانست همچنان استمرار داشته باشد و حتی در درازمدت صلح را به شبهجزیره کره بیاورد اما ترامپ بهدنبال تشدید اوضاع بود. کسی از نظام حاکم بر کرهشمالی دفاع نمیکند؛ زیرا حکومتی دیکتاتوری است اما استفاده از زور برای عبور از بحران کرهشمالی راهحلی ویرانگر خواهد بود.
اوباما موفق شد مخاطرات برنامه هستهای ایران را با مذاکرات 1+5 برطرف کند. با انجام این مذاکرات روابط عجیبوغریب گذشته سیری عادی پیدا کرد و برنامه هستهای ایران تحت کنترل آژانس بینالمللی اتمی
درآمد. توافقنامهای امضا شد که مطلوب همگان بود اما ترامپ الان تلاش میکند ایران را به جایی برساند که در صف کرهشمالی قرار گیرد. اینها نگرانکننده است و هزینه دفاعی کشورها را بالا میبرد. دوباره کارخانهها مشغول توسعه و تولید سیستمهای موشکی میشوند. رویکردهای اوباما برای جهان بسیار سودمندتر از آشوبآفرینی ترامپ است.
در یک نمونه دیگر، ترامپ سیاست نزدیکی به کوبا را لغو کرد و دوباره روابط با منطقه را به همان حالتی که قبل از گشایش سفارتخانهها بود برگرداند. حتی ونزوئلا را تهدید کرد که دست به اقدام نظامی در این کشور (برای حل یک بحران داخلی بین دولت و مخالفان!) خواهد زد. بهتر است واشنگتن صدایش را در برابر سرکوب نظامهای حاکم و نقض حقوق بشر بلند کند؛ نه برای ایجاد جنگ. اگر آمریکا نسبت به سیاستهای ونزوئلا انتقاد دارد، باید این موضوع را به سایر نظامهای استبدادی متحد با خود نیز تسری دهد. نظامهایی که زیر بار دموکراسی نمیروند و آزادیهای عمومی را سرکوب کرده و مخالفان را شکنجه میکنند. چرا آمریکا معیاری دوگانه داشته و بهخاطر منافع خودش یکبام و دوهوا بازی میکند.
کشورهای حوزه خلیجفارس تا پیش از روی کار آمدن ترامپ اوضاع نسبتا آرامی داشتند. اگرچه اختلافاتی بین آنها وجود داشت اما این اختلافات به سطح کشیده نشده بود. بعد از ورود ترامپ به کاخ سفید بود که بزرگترین بحران بین کشورهای عرب شکل گرفت. بحرانی که هماکنون چهار ماه از آن میگذرد، بدون اینکه راهحلی برای آن یافته شده باشد. در این میان واشنگتن بهجای اینکه نقش آرامکننده و ازبینبرنده تناقضات را داشته باشد، بیشتر نقش اختلافافکن داشته است؛ تاجاییکه بهنظر میرسد هرچه طولانیترشدن این بحران دقیقا در جهت منافع درازمدت آمریکاست.
ترامپ همچنین با مطرحکردن دیوار مکزیک رابطه آمریکا با همسایهاش را برهم زد؛ کما اینکه به اتحادیه اروپا که اولین متحدش بود حمله و سعی کرد دولتهای دیگر را هم به خروج از این اتحادیه تشویق کند. اظهارات او بارها ژاپن، کرهجنوبی و اروپاییها را دچار ترس و وحشت کرده است. ترامپ با وجود شکستهای نظامی در افغانستان، سربازان بیشتری به این کشور فرستاد؛ یعنی بهجای تلاش برای تحقق صلح در افغانستان، همان سیاست کشتار و ویرانی و آتش را از سر گرفت.
یکی دیگر از کارهای عجیب ترامپ بحث تقویت روابط با روسیه بود که به بدترین ناکامیها تبدیل شد. تحقیق دوباره احتمال دخالت روسیه در انتخابات آمریکا به کابوسی برای ترامپ تبدیل شد و در نتیجه او تصمیم گرفت برای نجات خود کاری کند که روابط با روسیه حتی بدتر از آن چیزی شود که در گذشته و در دوران جنگ سرد بود. جهان، اوبامای بیعرضه و مردد را از دست داد اما نمیدانست بعد از او کسی خواهد آمد که جهان را به پرتگاه جهنم میبرد.
*منبع: الرایه
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.