|

تولدتان مبارک آقای رییس‌جمهور

سیاوش رزمند:رهبر ترکمن «قربان‌قلی بردی محمد‌اف» جشن تولد 56سالگی خود را در حالی در سواحل دریای‌خزر جشن گرفت که «جنیفر لوپز» خواننده آمریکایی در لباس سنتی ترکمنی سرود تولد برایش خواند و آتش‌بازی بزرگی در انتها بر پا شد؛ در کشوری با مرزهای بسته به دنیا، منابع سرشار گاز طبیعی و کارنامه‌ای تاریک در زمینه حقوق بشر با مردمی مسلمان و شدیدا سنتی. ترکمنستان یکی از ناشناخته‌ترین بازماندگان اتحاد شوروی است که برای سال‌ها تحت حکومت «صفر مراد نیازوف» رهبر خودکامه بود که با قوانین عجیب و کیش شخصیت جنون‌آمیزش ترکمنستان را به کشوری جدا از مجامع بین‌المللی تبدیل کرده بود. جمهوری‌های تازه استقلال‌یافته کم و بیش همگی تبدیل به املاک شخصی حاکمان جدیدی شدند که با فروریختن آخرین دژ سوسیالیسم از درون ناگهان پرچم ملی‌گرایی برافراشتند و با تکیه بر عواطف ناسیونالیستی مردم و همچنین منابع سرشار انرژی در برخی از این سرزمین‌ها رخت حاکمیتی مادام‌العمر را بر تن کردند. در آذربایجان «حیدر علی‌اف» و پس از او فرزند‌ش الهام با تکیه بر ذخایر سرشار نفتی و ترانزیتی دریای‌خزر ریاستی موروثی را پایه‌گذاری کردند و با توجه به مناقشه قره‌باغ برای نزدیک به دو دهه کشور را در شرایط اضطراری اداره و با افزایش سرمایه‌گذاری غرب و ترکیه صدای هرگونه مخالفتی را در نطفه خفه کرده‌اند. «نورسلطان نظربایف» که بیش از 23 سال است حاکم مطلق امور و رییس‌جمهور قزاقستان بزرگ‌ترین سرزمین محاط به خشکی در جهان با منابع سرشار انرژی است نیز با خودکامگی رژیم خود را اداره می‌کند. به این اسامی می‌توان: «اسلام کریم‌اف» از ازبکستان و «امامعلی رحمان» از تاجیکستان را نیز اضافه کرد. در این میان «ادوارد شوارنادزه» که روزگاری معروف‌ترین گرجی روی کره خاکی و آخرین وزیر خارجه اتحاد شوروی بود، قدرت مطلق خود در گرجستان را پس از انقلاب بدون خشونت گل رز در سال 2003 از دست داد و «عسگر آقایف» رییس‌جمهور قرقیزستان نیز در پی انقلاب لاله 2005 از قدرت برکنار و مجبور به ترک کشور شد. جدای از این دو نمونه، ارمنستان نیز به واسطه ساختار حاکم بر آن کشور همچنان به شکلی نسبتا دموکراتیک و نزدیک به استاندارد‌های اروپایی (همانند گرجستان) اداره می‌شود. اما باید این نکته را نیز در نظر گرفت که ارمنستان کشوری فاقد منابع زیرزمینی و با اقتصادی شدیدا تحت فشار ناشی از تحریم‌های ترکیه و مسایل بحران قره‌باغ است. پایتخت‌های آسیای میانه و قفقاز امروز کاملا چهره عوض کرده‌اند و کمتر نشانی از دوران کمونیسم را در پیشانی خود دارند. اما مفاهیمی همچون دموکراسی یا حقوق بشر در این میانه به مفاهیمی مخدوش تبدیل شده‌اند که کشور‌های غربی ترجیح می‌دهند در مقابل آن سکوت کنند و تنها به تجارت با رهبرانی مادام‌العمر بپردازند و جشن تولدشان را به ایشان تبریک بگویند.
سیاوش رزمند:رهبر ترکمن «قربان‌قلی بردی محمد‌اف» جشن تولد 56سالگی خود را در حالی در سواحل دریای‌خزر جشن گرفت که «جنیفر لوپز» خواننده آمریکایی در لباس سنتی ترکمنی سرود تولد برایش خواند و آتش‌بازی بزرگی در انتها بر پا شد؛ در کشوری با مرزهای بسته به دنیا، منابع سرشار گاز طبیعی و کارنامه‌ای تاریک در زمینه حقوق بشر با مردمی مسلمان و شدیدا سنتی. ترکمنستان یکی از ناشناخته‌ترین بازماندگان اتحاد شوروی است که برای سال‌ها تحت حکومت «صفر مراد نیازوف» رهبر خودکامه بود که با قوانین عجیب و کیش شخصیت جنون‌آمیزش ترکمنستان را به کشوری جدا از مجامع بین‌المللی تبدیل کرده بود. جمهوری‌های تازه استقلال‌یافته کم و بیش همگی تبدیل به املاک شخصی حاکمان جدیدی شدند که با فروریختن آخرین دژ سوسیالیسم از درون ناگهان پرچم ملی‌گرایی برافراشتند و با تکیه بر عواطف ناسیونالیستی مردم و همچنین منابع سرشار انرژی در برخی از این سرزمین‌ها رخت حاکمیتی مادام‌العمر را بر تن کردند. در آذربایجان «حیدر علی‌اف» و پس از او فرزند‌ش الهام با تکیه بر ذخایر سرشار نفتی و ترانزیتی دریای‌خزر ریاستی موروثی را پایه‌گذاری کردند و با توجه به مناقشه قره‌باغ برای نزدیک به دو دهه کشور را در شرایط اضطراری اداره و با افزایش سرمایه‌گذاری غرب و ترکیه صدای هرگونه مخالفتی را در نطفه خفه کرده‌اند. «نورسلطان نظربایف» که بیش از 23 سال است حاکم مطلق امور و رییس‌جمهور قزاقستان بزرگ‌ترین سرزمین محاط به خشکی در جهان با منابع سرشار انرژی است نیز با خودکامگی رژیم خود را اداره می‌کند. به این اسامی می‌توان: «اسلام کریم‌اف» از ازبکستان و «امامعلی رحمان» از تاجیکستان را نیز اضافه کرد. در این میان «ادوارد شوارنادزه» که روزگاری معروف‌ترین گرجی روی کره خاکی و آخرین وزیر خارجه اتحاد شوروی بود، قدرت مطلق خود در گرجستان را پس از انقلاب بدون خشونت گل رز در سال 2003 از دست داد و «عسگر آقایف» رییس‌جمهور قرقیزستان نیز در پی انقلاب لاله 2005 از قدرت برکنار و مجبور به ترک کشور شد. جدای از این دو نمونه، ارمنستان نیز به واسطه ساختار حاکم بر آن کشور همچنان به شکلی نسبتا دموکراتیک و نزدیک به استاندارد‌های اروپایی (همانند گرجستان) اداره می‌شود. اما باید این نکته را نیز در نظر گرفت که ارمنستان کشوری فاقد منابع زیرزمینی و با اقتصادی شدیدا تحت فشار ناشی از تحریم‌های ترکیه و مسایل بحران قره‌باغ است. پایتخت‌های آسیای میانه و قفقاز امروز کاملا چهره عوض کرده‌اند و کمتر نشانی از دوران کمونیسم را در پیشانی خود دارند. اما مفاهیمی همچون دموکراسی یا حقوق بشر در این میانه به مفاهیمی مخدوش تبدیل شده‌اند که کشور‌های غربی ترجیح می‌دهند در مقابل آن سکوت کنند و تنها به تجارت با رهبرانی مادام‌العمر بپردازند و جشن تولدشان را به ایشان تبریک بگویند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.