|

حکایت آن صورت همچو ماه!

كريم ارغنده‌پور

صفحه مونیتور را می‌گشایی و به ناگاه تصویری ظاهر می‌شود. نه می‌توانی چشم از آن ‌برداری و نه ادامه دهی. یک پارادوکس منقلب‌کننده است. تو را بی‌حس می‌کند. اشک در چشمانت می‌نشاند و برای دقایقی -بلکه ساعات و روزهایی- تو را از عالم پیرامون دور می‌کند. شوک تصویر چنان است که مدتی است توان نوشتن درباره آن را نداشته‌ام. درواقع هنوز هم ندارم. من سال‌ها افتخار هم‌نشینی و هم‌نفسی با علیرضا رجایی را داشته‌ام. هم در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران و هم در پاره‌ای نشست‌های فکری و سیاسی. اما آنچه شخصیت او را نزد همه دوستدارانش بالاتر می‌برد، نه صرفا کار و حرفه و گرایش سیاسی، بلکه اخلاق اوست. در این زمانه عسرت کمترکسی در فروتنی و بی‌نیازی و بخشش به حدود او می‌رسد. گاهی ما از کسی تعریف می‌کنیم و به دلایل احساسی کلمات حالت تشدید پیدا می‌کنند. درباره او کاملا اوضاع بر عکس است. من شرمنده‌ام که نمی‌توانم در حق او واژه‌هایی را بیابم که حتی حداقلِ حق مطلب را ادا کنند. دیروز در مثنوی مولانا داستان جنگجویی را می‌خواندم که وقتی گرفتار علی(ع) شد بر رویش آب دهان افکند و ناگهان علی صورت برگرداند و دشمن را به حال خود گذارد مبادا که خشم او را از کنترل خارج کند. ده‌ها بار آن داستان را خوانده‌ام ولی هر بار تحت‌تأثیر آن روح بزرگ اشک ریخته‌ام. مقایسه‌ای در کار نیست فقط می‌خواهم نشان دهم کلمات عادی چگونه در توصیف عظمت یک رفتار گاهی ناچیزند. حتی توصیف زیبا و شیرین مولانا هم بخش مهمی از بزرگی آن روح بلند را توصیف نمی‌کند.
من وقتی به تصاویر اخیر علیرضا رجایی نگاه می‌کنم اولین احساسم این است روحی که در پشت آن صورت تک‌چشم و دفرمه قرار گرفته بسیار بزرگ‌تر از قالب تنش است. ما برای علیرضا رجایی چه می‌خواهیم؟ زیبایی؟ دو چشم بینا؟ صورتی بدون آن وصله ناجور؟ و امثال آن؟ او الان هم همه را دارد. بیشتر از آنچه من و تو می‌خواهیم یا در نظر می‌آوریم. چشم دل او از چشمان من بیناتر است. صورتش از صورتم زیباتر و وصله‌اش مادامی که سلامتی را برایش هدیه می‌کند، خواستنی‌تر است. آنچه در آرزوی من است سلامتی و امکان استمرار اندیشیدن و بازگشت او به زندگی عادی است. در این وضعیت گوهری تابناک در زندگی همه ما همچنان می‌درخشد و زیبایی می‌تراود. چنین باد!

صفحه مونیتور را می‌گشایی و به ناگاه تصویری ظاهر می‌شود. نه می‌توانی چشم از آن ‌برداری و نه ادامه دهی. یک پارادوکس منقلب‌کننده است. تو را بی‌حس می‌کند. اشک در چشمانت می‌نشاند و برای دقایقی -بلکه ساعات و روزهایی- تو را از عالم پیرامون دور می‌کند. شوک تصویر چنان است که مدتی است توان نوشتن درباره آن را نداشته‌ام. درواقع هنوز هم ندارم. من سال‌ها افتخار هم‌نشینی و هم‌نفسی با علیرضا رجایی را داشته‌ام. هم در انجمن صنفی روزنامه‌نگاران و هم در پاره‌ای نشست‌های فکری و سیاسی. اما آنچه شخصیت او را نزد همه دوستدارانش بالاتر می‌برد، نه صرفا کار و حرفه و گرایش سیاسی، بلکه اخلاق اوست. در این زمانه عسرت کمترکسی در فروتنی و بی‌نیازی و بخشش به حدود او می‌رسد. گاهی ما از کسی تعریف می‌کنیم و به دلایل احساسی کلمات حالت تشدید پیدا می‌کنند. درباره او کاملا اوضاع بر عکس است. من شرمنده‌ام که نمی‌توانم در حق او واژه‌هایی را بیابم که حتی حداقلِ حق مطلب را ادا کنند. دیروز در مثنوی مولانا داستان جنگجویی را می‌خواندم که وقتی گرفتار علی(ع) شد بر رویش آب دهان افکند و ناگهان علی صورت برگرداند و دشمن را به حال خود گذارد مبادا که خشم او را از کنترل خارج کند. ده‌ها بار آن داستان را خوانده‌ام ولی هر بار تحت‌تأثیر آن روح بزرگ اشک ریخته‌ام. مقایسه‌ای در کار نیست فقط می‌خواهم نشان دهم کلمات عادی چگونه در توصیف عظمت یک رفتار گاهی ناچیزند. حتی توصیف زیبا و شیرین مولانا هم بخش مهمی از بزرگی آن روح بلند را توصیف نمی‌کند.
من وقتی به تصاویر اخیر علیرضا رجایی نگاه می‌کنم اولین احساسم این است روحی که در پشت آن صورت تک‌چشم و دفرمه قرار گرفته بسیار بزرگ‌تر از قالب تنش است. ما برای علیرضا رجایی چه می‌خواهیم؟ زیبایی؟ دو چشم بینا؟ صورتی بدون آن وصله ناجور؟ و امثال آن؟ او الان هم همه را دارد. بیشتر از آنچه من و تو می‌خواهیم یا در نظر می‌آوریم. چشم دل او از چشمان من بیناتر است. صورتش از صورتم زیباتر و وصله‌اش مادامی که سلامتی را برایش هدیه می‌کند، خواستنی‌تر است. آنچه در آرزوی من است سلامتی و امکان استمرار اندیشیدن و بازگشت او به زندگی عادی است. در این وضعیت گوهری تابناک در زندگی همه ما همچنان می‌درخشد و زیبایی می‌تراود. چنین باد!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.