|

پایان دوران فیلم‌های بزرگ

ناصر ممدوح . مدیر دوبلاژ

دوبله ایران در این سال‌ها فرازونشیب زیادی را طی کرده است و با وجود نظر خیلی‌ها که معتقدند از دوران رونق دوبله خبری نیست، همکاران ما کارشان را به خوبی انجام می‌دهند. اما آنچه به‌عنوان دوران طلایی دوبله ایران در دهه 40 و 50 نام برده می‌شود؛ به این دلیل است که در آن دوران تعداد کمی از کشورهای جهان بودند که فیلم‌ها را دوبله و از زیرنویس استفاده می‌کردند. برعکس ایران که فیلم‌های بزرگی را که در آن سال‌ها ساخته می‌شد دوبله می‌کرد. این روزها خیلی از کشورها به این نتیجه رسیده‌اند که به جای زیرنویس‌کردن فیلم‌ها، آنها را دوبله کنند و زیرنویس‌کردن فیلم‌ها منسوخ شده است. به این دلیل که خواندن زیرنویس باعث می‌شود حواس کسی که فیلم را می‌بیند پرت شود و صحنه‌هایی از فیلم را از دست بدهد. از سوی دیگر دوران آن سینمای بزرگ و باشکوهی که روزگاری در جهان وجود داشته به پایان رسیده است و دیگر فیلمی چون فیلم‌های بزرگی که در آن سال‌ها ساخته می‌شد ساخته نمی‌شود. بیشتر فیلم‌ها این روزها کامپیوتری است و هنرپیشه در یک سکانس بلند ممکن است چند کلمه صحبت کند. با این همه هنوز هم دوبله ایران راه خودش را طی می‌کند و مدیران دوبلاژ به اندازه گذشته نسبت به دوبله‌کردن فیلم‌ها حساس هستند و صداهای خوبی را برای نقش‌ها انتخاب می‌کنند. البته گاهی دیده شده که برخی دوبله‌های شتاب‌زده وجود داشته است، اما باز هم می‌توان دوبله‌های خوبی را دید.
برنامه‌ای که روز شنبه هشتم‌تیر برای بزرگداشت پیشکسوتان حوزه دوبله برگزار شد؛ قرار بود به صورتی بسیار مفصل حدود دو سال پیش برگزار شود؛ اما این برنامه به دلایل متعدد از جمله تعطیلی خانه سینما به تعویق افتاد. اما خوشبختانه بعد از گذشت این مدت با همت آقای آشتیانی‌پور رییس هیات‌مدیره انجمن گویندگان فیلم ایران این برنامه در سالن بنیاد سینمایی فارابی برگزار شد و در طی آن از چهار نفر از بزرگان دوبله ایران یعنی استاد هوشنگ لطیف‌پور، منوچهر اسماعیلی، جلال مقامی و ایرج رضایی تقدیر به عمل آمد.
دوبله ایران در این سال‌ها فرازونشیب زیادی را طی کرده است و با وجود نظر خیلی‌ها که معتقدند از دوران رونق دوبله خبری نیست، همکاران ما کارشان را به خوبی انجام می‌دهند. اما آنچه به‌عنوان دوران طلایی دوبله ایران در دهه 40 و 50 نام برده می‌شود؛ به این دلیل است که در آن دوران تعداد کمی از کشورهای جهان بودند که فیلم‌ها را دوبله و از زیرنویس استفاده می‌کردند. برعکس ایران که فیلم‌های بزرگی را که در آن سال‌ها ساخته می‌شد دوبله می‌کرد. این روزها خیلی از کشورها به این نتیجه رسیده‌اند که به جای زیرنویس‌کردن فیلم‌ها، آنها را دوبله کنند و زیرنویس‌کردن فیلم‌ها منسوخ شده است. به این دلیل که خواندن زیرنویس باعث می‌شود حواس کسی که فیلم را می‌بیند پرت شود و صحنه‌هایی از فیلم را از دست بدهد. از سوی دیگر دوران آن سینمای بزرگ و باشکوهی که روزگاری در جهان وجود داشته به پایان رسیده است و دیگر فیلمی چون فیلم‌های بزرگی که در آن سال‌ها ساخته می‌شد ساخته نمی‌شود. بیشتر فیلم‌ها این روزها کامپیوتری است و هنرپیشه در یک سکانس بلند ممکن است چند کلمه صحبت کند. با این همه هنوز هم دوبله ایران راه خودش را طی می‌کند و مدیران دوبلاژ به اندازه گذشته نسبت به دوبله‌کردن فیلم‌ها حساس هستند و صداهای خوبی را برای نقش‌ها انتخاب می‌کنند. البته گاهی دیده شده که برخی دوبله‌های شتاب‌زده وجود داشته است، اما باز هم می‌توان دوبله‌های خوبی را دید.
برنامه‌ای که روز شنبه هشتم‌تیر برای بزرگداشت پیشکسوتان حوزه دوبله برگزار شد؛ قرار بود به صورتی بسیار مفصل حدود دو سال پیش برگزار شود؛ اما این برنامه به دلایل متعدد از جمله تعطیلی خانه سینما به تعویق افتاد. اما خوشبختانه بعد از گذشت این مدت با همت آقای آشتیانی‌پور رییس هیات‌مدیره انجمن گویندگان فیلم ایران این برنامه در سالن بنیاد سینمایی فارابی برگزار شد و در طی آن از چهار نفر از بزرگان دوبله ایران یعنی استاد هوشنگ لطیف‌پور، منوچهر اسماعیلی، جلال مقامی و ایرج رضایی تقدیر به عمل آمد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.