|

تلویزیون چیا نشون داد

بهناز جلالی‌پور

دم ظهر است و همه خواب‌آلود و کسل. دختر کناری می‌پرسد که ایستگاه فلان از همین قطار است؟ یک لبخند پهن و گنده می‌زنم که هم بگویم بله، هم دوست شویم. اما محل نمی‌گذارد. لبخندم را می‌گذارم روی حساب دوست شدنمان. می‌گویم چقدر همه کسل و خسته‌اند. نیم‌نگاهی می‌کند و لبش را به معنای لبخند، کج می‌کند. باز می‌گویم: «موتور ایران توی ورزش حسابی گرم شده‌ها. دیشب ایتالیا را برد.» با این پوست سفیدش، از اینهاست که صورتش همیشه و همیشه بی‌تکان و چروک می‌ماند. گروهی که هستند، هیچ‌کدام حواسشان به مسابقه دیشب نیست.
خانم پشت میکروفن می‌گوید: «ایستگاه فلان». گروهی سوار می‌شوند. خواهران میانسال همانطور که با طمانینه حرف می‌زنند، دست راست می‌نشینند و آقای میانسال، روزنامه به دست روبه‌رو.
موضوع بر سر زری است که هیچ‌کس را خانه‌اش دعوت نمی‌کند. گفته ایشالا خونه بزرگ برم. خواهر بزرگ‌تر می‌گوید: «منم بهش گفتم ایشالا، اما پیش خودم گفتم خونه بزرگ‌ات را هم دیدیم.»
خواهر کوچک‌تر، فقط با سر تایید می‌کند.
خواهر بزرگ‌تر: «اون روز می‌گفت من یه عروسی مثل مریم می‌خوام. گفتم ایشالا که نصیبت می‌شه چون تو هم خیلی خوبی. اما پیش خودم گفتم آخه تو اخلاقت را با اخلاق زن‌دایی مقایسه کن. دخترات طرفت نمی‌آن.»
خواهر کوچک‌تر: «زن‌دایی خیلی سیاست داره.»
خواهر بزرگ‌تر: «نه، مریم خودش خوبه. ذاتش خوبه. وگرنه به تربیت نیست. به بالای شهر و پایین شهر هم نیست. وگرنه خونه‌شون که ببین کجاست. خودش هم که دانشگاه نرفته. خیلی هم خوشگل نیست. اما خودش را خوب تربیت کرده. کی توی اون محله این‌جوری بزرگ شده.»
خواهر کوچک‌تر: «بهش گفتی؟»
خواهر بزرگ‌تر: «نه، چی‌کار دارم. »
صدایشان آرام است، اما جوری است که هم من می‌شنوم و هم مرد میانسال روزنامه به دست که یکی در میان چشمش بین روزنامه و دو خواهر می‌چرخد.
رو می‌کنم به مرد میانسال که حدود 50 سالی دارد و چشمانش کمی پف کرده: از برد دیشب ایران چی نوشتند؟ خیلی بازی خوبی بود.
مرد میانسال روزنامه به دست: برد چی؟
من: والیبال. 3-1 ایتالیا را برد. ننوشته؟
مرد میانسال روزنامه به دست: چی به‌نویسه؟ برد دیگه.
بداخلاق نیست. اما حوصله هم ندارد. روزنامه را دایم ورق می‌زند و احتمالا با این سرعت فقط تیترها را می‌خواند.
من: دلار باز اومده پایین؟
مرد میانسال روزنامه به دست: همه‌اش دست خودشونه. چند روز ارزونش کردند که به‌گن چی؟...
من: بگن چی؟
مرد میانسال روزنامه به دست: به‌گن همه چی خوبه. کار خوبی کردید رای دادید. اینم جایزه‌تون.
پسری تازه آمده و هدفون در گوشش است. صدایش چنان بلند است که نمی‌دانم چطوری صدای ما را می‌شنود. روی پوست سبزه و آفتاب سوخته‌اش که دیگر به سیاهی می‌زند طرحی را خال‌کوبی کرده که نصفش از آستین تیشرت‌اش بیرون زده. اول سرش را بی‌اجازه داخل روزنامه مرد میانسال روزنامه به دست می‌کند و همین‌طور که آدامس می‌جود می‌گوید: «عجب بازی‌ای بود.»
من: والیبال؟
پسر: نه بابا، فوتبال. ندیدی تلویزیون چیا نشون داد؟ دو روزه دارم اس‌ام‌اس‌هاش را می‌خونم. خیلی باحاله. اینو شنیدید؟
موبایلش را باز می‌کند و چند تایی اس‌ام‌اس می‌خواند که همه مخاطبش رییس صدا و سیماست و چندتایی را هم فقط نشان مرد میانسال روزنامه به دست می‌دهد و دوتایی می‌خندند.
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر می‌روم و هر روز، آمار کناری‌هایم را می‌گیرم.
دم ظهر است و همه خواب‌آلود و کسل. دختر کناری می‌پرسد که ایستگاه فلان از همین قطار است؟ یک لبخند پهن و گنده می‌زنم که هم بگویم بله، هم دوست شویم. اما محل نمی‌گذارد. لبخندم را می‌گذارم روی حساب دوست شدنمان. می‌گویم چقدر همه کسل و خسته‌اند. نیم‌نگاهی می‌کند و لبش را به معنای لبخند، کج می‌کند. باز می‌گویم: «موتور ایران توی ورزش حسابی گرم شده‌ها. دیشب ایتالیا را برد.» با این پوست سفیدش، از اینهاست که صورتش همیشه و همیشه بی‌تکان و چروک می‌ماند. گروهی که هستند، هیچ‌کدام حواسشان به مسابقه دیشب نیست.
خانم پشت میکروفن می‌گوید: «ایستگاه فلان». گروهی سوار می‌شوند. خواهران میانسال همانطور که با طمانینه حرف می‌زنند، دست راست می‌نشینند و آقای میانسال، روزنامه به دست روبه‌رو.
موضوع بر سر زری است که هیچ‌کس را خانه‌اش دعوت نمی‌کند. گفته ایشالا خونه بزرگ برم. خواهر بزرگ‌تر می‌گوید: «منم بهش گفتم ایشالا، اما پیش خودم گفتم خونه بزرگ‌ات را هم دیدیم.»
خواهر کوچک‌تر، فقط با سر تایید می‌کند.
خواهر بزرگ‌تر: «اون روز می‌گفت من یه عروسی مثل مریم می‌خوام. گفتم ایشالا که نصیبت می‌شه چون تو هم خیلی خوبی. اما پیش خودم گفتم آخه تو اخلاقت را با اخلاق زن‌دایی مقایسه کن. دخترات طرفت نمی‌آن.»
خواهر کوچک‌تر: «زن‌دایی خیلی سیاست داره.»
خواهر بزرگ‌تر: «نه، مریم خودش خوبه. ذاتش خوبه. وگرنه به تربیت نیست. به بالای شهر و پایین شهر هم نیست. وگرنه خونه‌شون که ببین کجاست. خودش هم که دانشگاه نرفته. خیلی هم خوشگل نیست. اما خودش را خوب تربیت کرده. کی توی اون محله این‌جوری بزرگ شده.»
خواهر کوچک‌تر: «بهش گفتی؟»
خواهر بزرگ‌تر: «نه، چی‌کار دارم. »
صدایشان آرام است، اما جوری است که هم من می‌شنوم و هم مرد میانسال روزنامه به دست که یکی در میان چشمش بین روزنامه و دو خواهر می‌چرخد.
رو می‌کنم به مرد میانسال که حدود 50 سالی دارد و چشمانش کمی پف کرده: از برد دیشب ایران چی نوشتند؟ خیلی بازی خوبی بود.
مرد میانسال روزنامه به دست: برد چی؟
من: والیبال. 3-1 ایتالیا را برد. ننوشته؟
مرد میانسال روزنامه به دست: چی به‌نویسه؟ برد دیگه.
بداخلاق نیست. اما حوصله هم ندارد. روزنامه را دایم ورق می‌زند و احتمالا با این سرعت فقط تیترها را می‌خواند.
من: دلار باز اومده پایین؟
مرد میانسال روزنامه به دست: همه‌اش دست خودشونه. چند روز ارزونش کردند که به‌گن چی؟...
من: بگن چی؟
مرد میانسال روزنامه به دست: به‌گن همه چی خوبه. کار خوبی کردید رای دادید. اینم جایزه‌تون.
پسری تازه آمده و هدفون در گوشش است. صدایش چنان بلند است که نمی‌دانم چطوری صدای ما را می‌شنود. روی پوست سبزه و آفتاب سوخته‌اش که دیگر به سیاهی می‌زند طرحی را خال‌کوبی کرده که نصفش از آستین تیشرت‌اش بیرون زده. اول سرش را بی‌اجازه داخل روزنامه مرد میانسال روزنامه به دست می‌کند و همین‌طور که آدامس می‌جود می‌گوید: «عجب بازی‌ای بود.»
من: والیبال؟
پسر: نه بابا، فوتبال. ندیدی تلویزیون چیا نشون داد؟ دو روزه دارم اس‌ام‌اس‌هاش را می‌خونم. خیلی باحاله. اینو شنیدید؟
موبایلش را باز می‌کند و چند تایی اس‌ام‌اس می‌خواند که همه مخاطبش رییس صدا و سیماست و چندتایی را هم فقط نشان مرد میانسال روزنامه به دست می‌دهد و دوتایی می‌خندند.
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر می‌روم و هر روز، آمار کناری‌هایم را می‌گیرم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.