|

وزیر تازه، هوا را تازه کند!

علی افشار‌سمیرمی. معلم در آموزش‌وپرورش

یکی از خواص انقلاب‌ها، دگرگونی در تمام امور و از جمله در آموزش‌وپرورش است. نظام آموزشی ما ساختاری مذهبی، سیاسی و متمرکز دارد. اولین مظاهر انقلاب آموزشی، در فرم و صورت مفاهیم آموزش‌وپرورش روی داد که تدوین اصول و مبانی آموزش‌وپرورش اسلامی، تفکیک مدارس با توجه به جنسیت و تغییر در تألیف کتاب‌های درسی، از آن جمله بود. تربیت مذهبی نسل کودک و نوجوان که از آن به تربیت دینی تعبیر می‌شود، مهم‌ترین هدف بعد از انقلاب بوده است.
در این‌همه سال بسیار آموزش انقلابی انجام شد، اگرچه انقلاب آموزشی اغلب مورد غفلت قرار گرفت. برای همین است که وزارتخانه عظیم آموزش‌وپرورش، پرچالش‌ترین سازمان‌های دولتی بعد از انقلاب بوده است؛ مثلا هنوز نسبت به دخالت ملموس سازمان‌های دیگر در مدارس که نقش تعیین‌کننده در آموزش‌های انقلابی دارند، نظرات موافق و مخالف زیادی ابراز می‌شود. چالش‌برانگیزی آن را حتی در این نکته می‌توان دید که از پیروزی انقلاب تاکنون 13 نفر مسئولیت این وزارتخانه را برعهده گرفته‌اند؛ یعنی هر سه سال یک نفر و این کمتر از عمر معمول چهار سال کابینه‌ها بوده است.
جالب‌تر اینکه اغلب آنها با خوش‌بینی وارد شده و با تلخکامی رفته‌اند. شأن نزول سند تحول بنیادین نیز، سروسامان‌بخشیدن به بی‌سروسامانی‌های موجود حاصل از این‌‌همه سال سیاسی‌کاری در این وزارتخانه بوده است، چراکه نظام آموزشی ما، مثل خودش است و شبیه هیچ‌یک از نظام‌هایی که می‌شناسیم، نیست. برای همین است که هرکسی نمی‌تواند و نباید به‌راحتی وزیر آموزش‌وپرورش ما شود. بنابراین بین تدوین تا اجرای برنامه‌ها تأخیر فراوان رخ می‌دهد، به‌گونه‌ای که فرازوفرود فعالیت‌های وزارتخانه، وابسته به صعود و سقوط دولت‌ها می‌شود. درواقع با وجود آموزش‌های سیاسی گوناگون در نظام آموزشی، خود این نظام از یک فقر نسبی در سیاست آموزشی رنج می‌برد. اگر خوش نداریم این انقلاب به دست نااهلان بیفتد، باید مدرسه را دریابیم که دانشگاه دیر است. برای داشتن مدرسه‌هایی سالم و سرشار که مدار سلامت جامعه باشند نیز، شایسته‌تر آن است که وزیر جدید از سیاسی‌کاری در این عرصه بکاهد تا آموزش‌وپرورش عرصه شعارزدگی، یارگیری و کاسب‌کاری نشود والا معلمان مظلوم، خدای بزرگی دارند که آنها را در برابر تمام توفان‌های تحریم و تورم محافظت خواهد کرد! این‌همه اما به این معنی نیست که او از کار سالم در پرورش هوش اجتماعی و سیاسی غافل باشد و دل‌نگران نسل کیف‌وکتاب‌به‌دستی نباشد که امروز آنها را آینده‌سازان فردای نظام خویش می‌پنداریم.

یکی از خواص انقلاب‌ها، دگرگونی در تمام امور و از جمله در آموزش‌وپرورش است. نظام آموزشی ما ساختاری مذهبی، سیاسی و متمرکز دارد. اولین مظاهر انقلاب آموزشی، در فرم و صورت مفاهیم آموزش‌وپرورش روی داد که تدوین اصول و مبانی آموزش‌وپرورش اسلامی، تفکیک مدارس با توجه به جنسیت و تغییر در تألیف کتاب‌های درسی، از آن جمله بود. تربیت مذهبی نسل کودک و نوجوان که از آن به تربیت دینی تعبیر می‌شود، مهم‌ترین هدف بعد از انقلاب بوده است.
در این‌همه سال بسیار آموزش انقلابی انجام شد، اگرچه انقلاب آموزشی اغلب مورد غفلت قرار گرفت. برای همین است که وزارتخانه عظیم آموزش‌وپرورش، پرچالش‌ترین سازمان‌های دولتی بعد از انقلاب بوده است؛ مثلا هنوز نسبت به دخالت ملموس سازمان‌های دیگر در مدارس که نقش تعیین‌کننده در آموزش‌های انقلابی دارند، نظرات موافق و مخالف زیادی ابراز می‌شود. چالش‌برانگیزی آن را حتی در این نکته می‌توان دید که از پیروزی انقلاب تاکنون 13 نفر مسئولیت این وزارتخانه را برعهده گرفته‌اند؛ یعنی هر سه سال یک نفر و این کمتر از عمر معمول چهار سال کابینه‌ها بوده است.
جالب‌تر اینکه اغلب آنها با خوش‌بینی وارد شده و با تلخکامی رفته‌اند. شأن نزول سند تحول بنیادین نیز، سروسامان‌بخشیدن به بی‌سروسامانی‌های موجود حاصل از این‌‌همه سال سیاسی‌کاری در این وزارتخانه بوده است، چراکه نظام آموزشی ما، مثل خودش است و شبیه هیچ‌یک از نظام‌هایی که می‌شناسیم، نیست. برای همین است که هرکسی نمی‌تواند و نباید به‌راحتی وزیر آموزش‌وپرورش ما شود. بنابراین بین تدوین تا اجرای برنامه‌ها تأخیر فراوان رخ می‌دهد، به‌گونه‌ای که فرازوفرود فعالیت‌های وزارتخانه، وابسته به صعود و سقوط دولت‌ها می‌شود. درواقع با وجود آموزش‌های سیاسی گوناگون در نظام آموزشی، خود این نظام از یک فقر نسبی در سیاست آموزشی رنج می‌برد. اگر خوش نداریم این انقلاب به دست نااهلان بیفتد، باید مدرسه را دریابیم که دانشگاه دیر است. برای داشتن مدرسه‌هایی سالم و سرشار که مدار سلامت جامعه باشند نیز، شایسته‌تر آن است که وزیر جدید از سیاسی‌کاری در این عرصه بکاهد تا آموزش‌وپرورش عرصه شعارزدگی، یارگیری و کاسب‌کاری نشود والا معلمان مظلوم، خدای بزرگی دارند که آنها را در برابر تمام توفان‌های تحریم و تورم محافظت خواهد کرد! این‌همه اما به این معنی نیست که او از کار سالم در پرورش هوش اجتماعی و سیاسی غافل باشد و دل‌نگران نسل کیف‌وکتاب‌به‌دستی نباشد که امروز آنها را آینده‌سازان فردای نظام خویش می‌پنداریم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.