بيانيه انجمن عکاسان درباره
حاشيههاي مجلس آينه چون نقش تو بنمود راست
گروه هنر: انجمن صنفي عکاسان مطبوعاتي ايران درباره حاشيههاي اخير عکاسي از صحن علني مجلس بيانيهاي صادر کرد. در بخشي از اين بيانيه آمده است: «اين نخستينبار نيست که چنين پيشنهادهايي در خانه ملت ارائه ميشود؛ آخرين نمونه در مجلس قبل بود که چنين پيشنهادي مطرح شد و رأي نياورد. آن روز معدود نمايندگاني که با زبان توهين و افترا عليه رسانهها سخن رانده بودند چنين کردند و امروز نمايندگاني که اميد بيشتري به آنها بود و بيم آن ميرود که در سالهاي بعد و در نهادهاي ديگري نيز مسئولان چنين کنند. هرچند که عکاسان و خبرنگارانِ ميهن عزيزمان با چنين رويکردهاي تحديدکنندهاي بيگانه نيستند و اين صابون بارها تن رنجور اين قشر را نوازش کرده است». در بخش ديگري از اين بيانيه ميخوانيم: «جواناني در کمپين انتخاباتي به عکاس حمله ميکنند و بعد از پيروزي در همان انتخابات، براي انتشار عکسشان، براي عکاسان قسم و آيه ميآورند؛ مجري برنامهاي، بينظمي مراسم را که حاصل سوءتدبير برگزارکنندگان آن است به گردن «عکاسان بينظم مطبوعاتي» مياندازد؛ در مراسم بينظمي که براي تدفين يک هنرمند تدارک ديده شده، يکي از هنرمندان، عکاسان مطبوعاتي را کرکس خطاب
ميکند؛ ستاره سينمايي که نميداند در برابر شخص دوم مملکت و منتخب ملت چگونه بايد رفتار کند، دست در جيب در مقابل او ژست ميگيرد و بعد از انتشار عکسش، عکاس را «بيانصاف» خطاب ميکند؛ برخي نمايندگان مجلس گعدههاي خود را با حالتي خودماني در پشت فضاي صندليهاي صحن برپا ميکنند و در اعتراض به انتشار عکسهايشان، شرايط را براي عکاسان محدودتر ميکنند؛ برخي نمايندگان در جلسات «علني» مجلس ميخوابند، سلفي ميگيرند، ميوه ميخورند، با همکارانشان شوخي فيزيکي ميکنند و ثبتکنندگان تصاويرِ اين رفتارها را «فضول» مينامند. اين موارد، تنها گوشهاي از برخوردهاي دوگانه و به زعم ما نامناسب با عکاسان خبري است و شايد در برابر کتکخوردنها، ناسزاشنيدنها و تحمل انگهاي مختلف، ناچيز باشد. اينها دشواريهاي حرفهاي است که هرچه ميگوييم سخت و زيانآور است، گوش کسي بدهکار نيست».
«انجمن صنفي عکاسان مطبوعاتي ايران» در ادامه ضمن تقبيح هرگونه بياحترامي، حرمتشکني و برخورد توهينآميز يا محدودکننده در قبال اين قشر اثرگذار جامعه، اين حق را براي اعضاي جامعه عکاسان مطبوعاتي ايران قائل شده تا در مسير انجام رسالت حرفهاي و اجتماعي خود، چنين اهانتها و محدوديتهايي را برنتابند و به آن معترض باشند: «ميتوان ساعتها درباره شأن و جايگاه نمايندگي مجلس سخن گفت، اما هدفِ مرقومه، آسيبشناسي در اين حوزه يا قضاوتکردن رفتار نمايندگان نيست، بااينحال چشمبستن مسئولان بر روي اصل رويداد و تنها تأکيدکردن بر روي انعکاس تصاويرِ آن، جاي سؤال و تأمل دارد. ميتوان سؤال کرد که آيا گلابيخوردن در جريان جلسه علني مجلس يا سلفيگرفتن با خانم موگريني از سوي برخي نمايندگان مجلس عمل زشتي است؟ اگر هست، چرا انجام ميدهند و اگر نيست، چرا انتشار عکسهاي آن زشت است؟ يادآور ميشود، مطابق فصل چهارم قانون مطبوعات، رسانهها حق انتشار مطالب الحادي، مخالف موازين اسلامي، ترويج مطالبي که به اساس جمهوري اسلامي لطمه وارد کند، اشاعه فحشا و منکرات و انتشار عکسها، تصاوير و مطالب خلاف عفت عمومي را ندارند. حال
پيشنهاددهندگان طرح اعمال محدوديت براي عکاسان و خبرنگاران، انتشار عکسهاي مربوط به رفتارهاي اخير برخي نمايندگان مجلس را مصداق کداميک از اين موارد ميدانند؟
پرسش ديگر آن است که آيا نفع حضور عکاسان مطبوعاتي در صحن مجلس براي نمايندگان و مردم است يا خود عکاسان؟ اگر نمايندگاني که در پي اعمال محدوديت هستند، معتقدند انعکاس تصاوير مربوط به عملکرد آنها در مجلس به ضررشان است، پس بد نيست که در عملکرد و رفتار خود تجديدنظر کنند، زيرا عدم حضور عکاسان، تأثيري در وقوع اين مشکل ندارد و اگر هم معتقدند عکاسان از رهگذر حضور در مجلس به نان و نوايي ميرسند، پيشنهاد ميکنيم هرچه زودتر اين محدوديت را اعمال کنند تا عکاسان مطبوعاتي از فيض تماشاي ساکنان خانه ملت از دريچه دوربين محروم بمانند و ملت شريف ايران هم متوجه نشوند که وکلايشان در خانه ملت چه ميکنند... برادرانه توصيه ميکنيم يکايک مخاطبان اين سطور، در اين يک بيتِ تقديمي اندکي بيشتر تأمل کنند: آينه چـون نقـش تو بنمود راسـت/ خود شکن آينهشکستن خطاست.
گروه هنر: انجمن صنفي عکاسان مطبوعاتي ايران درباره حاشيههاي اخير عکاسي از صحن علني مجلس بيانيهاي صادر کرد. در بخشي از اين بيانيه آمده است: «اين نخستينبار نيست که چنين پيشنهادهايي در خانه ملت ارائه ميشود؛ آخرين نمونه در مجلس قبل بود که چنين پيشنهادي مطرح شد و رأي نياورد. آن روز معدود نمايندگاني که با زبان توهين و افترا عليه رسانهها سخن رانده بودند چنين کردند و امروز نمايندگاني که اميد بيشتري به آنها بود و بيم آن ميرود که در سالهاي بعد و در نهادهاي ديگري نيز مسئولان چنين کنند. هرچند که عکاسان و خبرنگارانِ ميهن عزيزمان با چنين رويکردهاي تحديدکنندهاي بيگانه نيستند و اين صابون بارها تن رنجور اين قشر را نوازش کرده است». در بخش ديگري از اين بيانيه ميخوانيم: «جواناني در کمپين انتخاباتي به عکاس حمله ميکنند و بعد از پيروزي در همان انتخابات، براي انتشار عکسشان، براي عکاسان قسم و آيه ميآورند؛ مجري برنامهاي، بينظمي مراسم را که حاصل سوءتدبير برگزارکنندگان آن است به گردن «عکاسان بينظم مطبوعاتي» مياندازد؛ در مراسم بينظمي که براي تدفين يک هنرمند تدارک ديده شده، يکي از هنرمندان، عکاسان مطبوعاتي را کرکس خطاب
ميکند؛ ستاره سينمايي که نميداند در برابر شخص دوم مملکت و منتخب ملت چگونه بايد رفتار کند، دست در جيب در مقابل او ژست ميگيرد و بعد از انتشار عکسش، عکاس را «بيانصاف» خطاب ميکند؛ برخي نمايندگان مجلس گعدههاي خود را با حالتي خودماني در پشت فضاي صندليهاي صحن برپا ميکنند و در اعتراض به انتشار عکسهايشان، شرايط را براي عکاسان محدودتر ميکنند؛ برخي نمايندگان در جلسات «علني» مجلس ميخوابند، سلفي ميگيرند، ميوه ميخورند، با همکارانشان شوخي فيزيکي ميکنند و ثبتکنندگان تصاويرِ اين رفتارها را «فضول» مينامند. اين موارد، تنها گوشهاي از برخوردهاي دوگانه و به زعم ما نامناسب با عکاسان خبري است و شايد در برابر کتکخوردنها، ناسزاشنيدنها و تحمل انگهاي مختلف، ناچيز باشد. اينها دشواريهاي حرفهاي است که هرچه ميگوييم سخت و زيانآور است، گوش کسي بدهکار نيست».
«انجمن صنفي عکاسان مطبوعاتي ايران» در ادامه ضمن تقبيح هرگونه بياحترامي، حرمتشکني و برخورد توهينآميز يا محدودکننده در قبال اين قشر اثرگذار جامعه، اين حق را براي اعضاي جامعه عکاسان مطبوعاتي ايران قائل شده تا در مسير انجام رسالت حرفهاي و اجتماعي خود، چنين اهانتها و محدوديتهايي را برنتابند و به آن معترض باشند: «ميتوان ساعتها درباره شأن و جايگاه نمايندگي مجلس سخن گفت، اما هدفِ مرقومه، آسيبشناسي در اين حوزه يا قضاوتکردن رفتار نمايندگان نيست، بااينحال چشمبستن مسئولان بر روي اصل رويداد و تنها تأکيدکردن بر روي انعکاس تصاويرِ آن، جاي سؤال و تأمل دارد. ميتوان سؤال کرد که آيا گلابيخوردن در جريان جلسه علني مجلس يا سلفيگرفتن با خانم موگريني از سوي برخي نمايندگان مجلس عمل زشتي است؟ اگر هست، چرا انجام ميدهند و اگر نيست، چرا انتشار عکسهاي آن زشت است؟ يادآور ميشود، مطابق فصل چهارم قانون مطبوعات، رسانهها حق انتشار مطالب الحادي، مخالف موازين اسلامي، ترويج مطالبي که به اساس جمهوري اسلامي لطمه وارد کند، اشاعه فحشا و منکرات و انتشار عکسها، تصاوير و مطالب خلاف عفت عمومي را ندارند. حال
پيشنهاددهندگان طرح اعمال محدوديت براي عکاسان و خبرنگاران، انتشار عکسهاي مربوط به رفتارهاي اخير برخي نمايندگان مجلس را مصداق کداميک از اين موارد ميدانند؟
پرسش ديگر آن است که آيا نفع حضور عکاسان مطبوعاتي در صحن مجلس براي نمايندگان و مردم است يا خود عکاسان؟ اگر نمايندگاني که در پي اعمال محدوديت هستند، معتقدند انعکاس تصاوير مربوط به عملکرد آنها در مجلس به ضررشان است، پس بد نيست که در عملکرد و رفتار خود تجديدنظر کنند، زيرا عدم حضور عکاسان، تأثيري در وقوع اين مشکل ندارد و اگر هم معتقدند عکاسان از رهگذر حضور در مجلس به نان و نوايي ميرسند، پيشنهاد ميکنيم هرچه زودتر اين محدوديت را اعمال کنند تا عکاسان مطبوعاتي از فيض تماشاي ساکنان خانه ملت از دريچه دوربين محروم بمانند و ملت شريف ايران هم متوجه نشوند که وکلايشان در خانه ملت چه ميکنند... برادرانه توصيه ميکنيم يکايک مخاطبان اين سطور، در اين يک بيتِ تقديمي اندکي بيشتر تأمل کنند: آينه چـون نقـش تو بنمود راسـت/ خود شکن آينهشکستن خطاست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.