|

درباره گروه جنسیس و کارنامه درخشانشان

ما رقص بلد نیستیم

علی مسعودی‌نیا

42 سال پیش در چنین روزهايی پیتر گبریل اعلام کرد که قصد دارد از گروه «جنسیس» جدا شود؛ رخدادی که سبب شد این گروه موفق و مشهور، 18 ماه آتی را صرف تست‌گرفتن از بیش از 400 خواننده متقاضی جایگزینی كند و البته نهایتا اتفاق جالب این بود که آب در کوزه بود و اعضای گروه بیهوده گرد جهان می‌گشتند: نهایتا فیل کالینز که نوازنده درامز گروه و از سال 1970 به جنسیس ملحق شده بود، به‌عنوان خواننده و سرپرست جدید معرفی شد. پیتر گبریل پس از جدایی‌اش از جنسیس به طور پیوسته از موسیقی پاپ‌راک دورترودورتر شد و بیشتر به نوعی موسیقی راک تجربه‌گرایانه روی آورد و آثار بسیار موفق و درخشانی خلق کرد. جنسیس اما همچنان به کار خود ادامه داد و فیل کالینز برای خودش ستاره محبوبی شد و البته جیب اعضای گروه نیز حسابی پر شد. گروه جنسیس با حضور پنج بچه‌محصل به نام‌های بنکز، راثرفورد، گبریل و آنتونی و فیلیپس کار خود را آغاز کرد. نام گروه را جاناتان کینگ، عضو اسبق آن، انتخاب کرده بود که در کنارشان تنها به اندازه یک آلبوم و چند تک‌آهنگ ناموفق و پرت‌وپلا دوام آورد. به ظاهر و کارهای اولیه‌شان که نگاه می‌کردی، به نظر می‌رسید از آن گروه‌های درب‌وداغانی باشند که هیچ‌کس تحویلشان نخواهد گرفت و به‌زودی هرکدام به‌عنوان نوازنده به یک گروه معتبرتر خواهند پیوست، اما بعد از جدایی کینگ، بخت گروه ناگهان باز شد. کاریزما رکوردز با آنها قرارداد بست و شروع کردند به تولید چند تک‌آهنگ در سبک پروگرسیو‌راک با اجراهای زنده تماشایی و نمایشی. اول فقط بازار تجاری اروپا به آنها روی خوش نشان داد و کم‌کم بریتانیایی‌ها و آمریکایی‌ها هم تصمیم گرفتند تحویلشان بگیرند. پیتر گبریل که از گروه رفت، هول‌وولایی میان اعضا افتاد که جای چنین خواننده پرتوان و موسیقی‌دان و کاریزماتیکی را چه کسی می‌تواند پر کند. چنین شد که کل بریتانیا و آمریکا را در جست‌وجوی جایگزین مناسب زیر پا گذاشتند و عاقبت هم به نتیجه نرسیدند و فیل کالینز در حال طاس‌شدن، با آن صدای تودماغی، خوانندگی گروه را برعهده گرفت، اما تازه داشتند قوت می‌گرفتند که استیو هکت هم تصمیم به جدایی گرفت. این‌بار دیگر اعضای گروه دنبال جایگزین نگشتند و با همان ترکیب سه‌نفره به کار خود ادامه دادند. جنسیس دهه‌هاي 70 و 80 را بسیار موفق و محبوب به پایان رساند و بعد دهه 90 را با آلبوم بسیار درخشان «ما رقص بلد نیستیم» آغاز کرد؛ آلبومی که در آن فیل کالینز سنگ‌تمام گذاشت و با اجرای ترانه «من بلد نیستم» و ترکیب آن با یک ویدئوی بسیار بانمک، کنایه‌ای هم نثار موسیقی پاپ روز و به طور مشخص مایکل جکسون كرد که آن روزها با آلبوم «خطرناک» در اوج قرار داشت. پایان دهه 90 اما به خوشی آغازش نبود. فیل کالینز در سال 96 گروه را ترک کرد تا به فعالیت انفرادی خود ادامه دهد. بنکز و راثرفورد تصمیم گرفتند ری ویلسون را به‌جای او بیاورند و در کنار او آلبوم «زنگ‌زدن به تمام ایستگاه‌ها» را ضبط کردند، اما بدون فیل کالینز، کسی جنسیس را دوست نداشت. آن اتفاقی که در ابتدای راه فکر می‌کردند با رفتن پیتر گبریل برای گروه خواهد افتاد، در غیاب فیل کالینز رخ داد و گروه مجبور شد بساطش را جمع کند. 10 سال بعد دوباره اعضای گروه به هم پیوستند و کنسرت‌هایی برپا کردند. کارنامه آنها شامل 15 آلبوم استودیویی و شش آلبوم اجراهای زنده است. شش‌بار توانسته‌اند آهنگ شماره یک بریتانیا باشند و کلی هم جایزه و نامزدی جایزه در فهرست افتخاراتشان داشته باشند. در میان این جوایز، یک گرمی هم دیده می‌شود که البته در رشته مفهومی‌ترین موزیک‌ویدئو دریافت کرده‌اند. در میان گروه‌های پروگرسیوی که گوشه چشمی هم به طیف گسترده مخاطب داشتند، بدون کمترین تردیدی می‌توان جنسیس را باهوش‌ترین، بانمک‌ترین و خوش‌فکرترین گروه دانست. آنها تقریبا در تمام دوران کارشان، روح راک‌اندرول را در قطعاتشان حفظ کردند و بدون اینکه آدم خوش‌قیافه‌ای در گروهشان باشد و تیپ‌های عجیب‌وغریب بزنند و حواشی زندگی‌شان خوراک روزنامه‌ها باشد، نان موسیقی و هنرشان را خوردند. فیل کالینز بعدها برای خودش اسطوره‌ای شد و حتی در امور سیاسی و اجتماعی هم روی او حساب ویژه‌ای باز شد. او از ابتدا نشان داده بود که بدون گروه هم می‌تواند بسیار موفق باشد و نمونه‌اش جاودان‌ترین ترانه‌اش؛ «روزی دیگر در بهشت» که در اوج کار جنسیس به شکل یک تک‌آهنگ انفرادی منتشرش کرد و‌ میلیون‌ها نسخه از آن را فروخت و کلی هم جایزه درو کرد.
جنسیس را ابداع‌کننده نئوپروگرسیوراک می‌دانند و تأثیرشان روی گروه‌های دیگر، به‌ویژه در دهه 80 میلادی بسیار آشکار است. همچنین گروه‌های پساپانک نیز از آنها بسیار الهام گرفتند و شاید اگر جنسیس نبود، هرگز گروه‌هایی چون سیمپل مایندز و اکو نیز موفقیتی کسب نمی‌کردند. در اوج فعالیتشان اما یک رقیب بسیار گردن‌کلفت و بدبدن داشتند به نام گروه «کویین» که البته نسبت به جنسیس گروهی نخبه‌گراتر و صاحب قطعاتی پیچیده‌تر بود. جنسیس قدری سبک‌تر و شوخ‌تر بود و موضوعات محوری ترانه‌هایش هم قدری به درک عامه نزدیک‌تر. چندی پیش یک مستند خیلی خوب هم درباره این گروه ساخته شد به نام «جنسیس: گذشته و حال».

42 سال پیش در چنین روزهايی پیتر گبریل اعلام کرد که قصد دارد از گروه «جنسیس» جدا شود؛ رخدادی که سبب شد این گروه موفق و مشهور، 18 ماه آتی را صرف تست‌گرفتن از بیش از 400 خواننده متقاضی جایگزینی كند و البته نهایتا اتفاق جالب این بود که آب در کوزه بود و اعضای گروه بیهوده گرد جهان می‌گشتند: نهایتا فیل کالینز که نوازنده درامز گروه و از سال 1970 به جنسیس ملحق شده بود، به‌عنوان خواننده و سرپرست جدید معرفی شد. پیتر گبریل پس از جدایی‌اش از جنسیس به طور پیوسته از موسیقی پاپ‌راک دورترودورتر شد و بیشتر به نوعی موسیقی راک تجربه‌گرایانه روی آورد و آثار بسیار موفق و درخشانی خلق کرد. جنسیس اما همچنان به کار خود ادامه داد و فیل کالینز برای خودش ستاره محبوبی شد و البته جیب اعضای گروه نیز حسابی پر شد. گروه جنسیس با حضور پنج بچه‌محصل به نام‌های بنکز، راثرفورد، گبریل و آنتونی و فیلیپس کار خود را آغاز کرد. نام گروه را جاناتان کینگ، عضو اسبق آن، انتخاب کرده بود که در کنارشان تنها به اندازه یک آلبوم و چند تک‌آهنگ ناموفق و پرت‌وپلا دوام آورد. به ظاهر و کارهای اولیه‌شان که نگاه می‌کردی، به نظر می‌رسید از آن گروه‌های درب‌وداغانی باشند که هیچ‌کس تحویلشان نخواهد گرفت و به‌زودی هرکدام به‌عنوان نوازنده به یک گروه معتبرتر خواهند پیوست، اما بعد از جدایی کینگ، بخت گروه ناگهان باز شد. کاریزما رکوردز با آنها قرارداد بست و شروع کردند به تولید چند تک‌آهنگ در سبک پروگرسیو‌راک با اجراهای زنده تماشایی و نمایشی. اول فقط بازار تجاری اروپا به آنها روی خوش نشان داد و کم‌کم بریتانیایی‌ها و آمریکایی‌ها هم تصمیم گرفتند تحویلشان بگیرند. پیتر گبریل که از گروه رفت، هول‌وولایی میان اعضا افتاد که جای چنین خواننده پرتوان و موسیقی‌دان و کاریزماتیکی را چه کسی می‌تواند پر کند. چنین شد که کل بریتانیا و آمریکا را در جست‌وجوی جایگزین مناسب زیر پا گذاشتند و عاقبت هم به نتیجه نرسیدند و فیل کالینز در حال طاس‌شدن، با آن صدای تودماغی، خوانندگی گروه را برعهده گرفت، اما تازه داشتند قوت می‌گرفتند که استیو هکت هم تصمیم به جدایی گرفت. این‌بار دیگر اعضای گروه دنبال جایگزین نگشتند و با همان ترکیب سه‌نفره به کار خود ادامه دادند. جنسیس دهه‌هاي 70 و 80 را بسیار موفق و محبوب به پایان رساند و بعد دهه 90 را با آلبوم بسیار درخشان «ما رقص بلد نیستیم» آغاز کرد؛ آلبومی که در آن فیل کالینز سنگ‌تمام گذاشت و با اجرای ترانه «من بلد نیستم» و ترکیب آن با یک ویدئوی بسیار بانمک، کنایه‌ای هم نثار موسیقی پاپ روز و به طور مشخص مایکل جکسون كرد که آن روزها با آلبوم «خطرناک» در اوج قرار داشت. پایان دهه 90 اما به خوشی آغازش نبود. فیل کالینز در سال 96 گروه را ترک کرد تا به فعالیت انفرادی خود ادامه دهد. بنکز و راثرفورد تصمیم گرفتند ری ویلسون را به‌جای او بیاورند و در کنار او آلبوم «زنگ‌زدن به تمام ایستگاه‌ها» را ضبط کردند، اما بدون فیل کالینز، کسی جنسیس را دوست نداشت. آن اتفاقی که در ابتدای راه فکر می‌کردند با رفتن پیتر گبریل برای گروه خواهد افتاد، در غیاب فیل کالینز رخ داد و گروه مجبور شد بساطش را جمع کند. 10 سال بعد دوباره اعضای گروه به هم پیوستند و کنسرت‌هایی برپا کردند. کارنامه آنها شامل 15 آلبوم استودیویی و شش آلبوم اجراهای زنده است. شش‌بار توانسته‌اند آهنگ شماره یک بریتانیا باشند و کلی هم جایزه و نامزدی جایزه در فهرست افتخاراتشان داشته باشند. در میان این جوایز، یک گرمی هم دیده می‌شود که البته در رشته مفهومی‌ترین موزیک‌ویدئو دریافت کرده‌اند. در میان گروه‌های پروگرسیوی که گوشه چشمی هم به طیف گسترده مخاطب داشتند، بدون کمترین تردیدی می‌توان جنسیس را باهوش‌ترین، بانمک‌ترین و خوش‌فکرترین گروه دانست. آنها تقریبا در تمام دوران کارشان، روح راک‌اندرول را در قطعاتشان حفظ کردند و بدون اینکه آدم خوش‌قیافه‌ای در گروهشان باشد و تیپ‌های عجیب‌وغریب بزنند و حواشی زندگی‌شان خوراک روزنامه‌ها باشد، نان موسیقی و هنرشان را خوردند. فیل کالینز بعدها برای خودش اسطوره‌ای شد و حتی در امور سیاسی و اجتماعی هم روی او حساب ویژه‌ای باز شد. او از ابتدا نشان داده بود که بدون گروه هم می‌تواند بسیار موفق باشد و نمونه‌اش جاودان‌ترین ترانه‌اش؛ «روزی دیگر در بهشت» که در اوج کار جنسیس به شکل یک تک‌آهنگ انفرادی منتشرش کرد و‌ میلیون‌ها نسخه از آن را فروخت و کلی هم جایزه درو کرد.
جنسیس را ابداع‌کننده نئوپروگرسیوراک می‌دانند و تأثیرشان روی گروه‌های دیگر، به‌ویژه در دهه 80 میلادی بسیار آشکار است. همچنین گروه‌های پساپانک نیز از آنها بسیار الهام گرفتند و شاید اگر جنسیس نبود، هرگز گروه‌هایی چون سیمپل مایندز و اکو نیز موفقیتی کسب نمی‌کردند. در اوج فعالیتشان اما یک رقیب بسیار گردن‌کلفت و بدبدن داشتند به نام گروه «کویین» که البته نسبت به جنسیس گروهی نخبه‌گراتر و صاحب قطعاتی پیچیده‌تر بود. جنسیس قدری سبک‌تر و شوخ‌تر بود و موضوعات محوری ترانه‌هایش هم قدری به درک عامه نزدیک‌تر. چندی پیش یک مستند خیلی خوب هم درباره این گروه ساخته شد به نام «جنسیس: گذشته و حال».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.