|

استقلال منصوریان فقر تاکتیک

غفار رخشا

کادر فنی استقلال مانند فصل گذشته با آزمون و خطای خریدهای‌ میلیاردی، هنوز ترکیب و سیستم مناسب خود را نشناخته است. انتظار می‌رفت در سال دوم، علیرضا منصوریان اشتباهات فصل گذشته خود را تکرار نکند؛ اما محاسبات ورودی و خروجی بازیکنان استقلال، به نوعی با سیستم‌های اتخاذی کادر فنی تطابق نداشته یا تاکنون به استقلال مدنظر هواداران نزدیک هم نشده است.

منصوریان مانند فصل گذشته در حال سنجش و ارزیابی بازیکنان و سیستم مناسبی است تا بتواند به ایده‌آل نزدیک شود؛ اما هیچ‌گاه مشخص نشد در تمرینات دو‌ماهه پیش‌فصل، چه فعالیت‌هایی صورت می‌گیرد که امتیازات هفته‌های ابتدایی، قربانی امتحان و آزمایش منصوریان می‌شود!!
استقلال در این فصل با بازگشت منتظری در خط دفاع خود، به آرامش نسبی رسیده؛ اما در کناره‌های خط دفاعی، مدافعان چپ و راست استقلال یا دائما مصدوم هستند یا کارایی لازم را در دفاع و حمله ندارند که این ضعف به‌ویژه در هنگام حمله و اضافه‌شدن این دو بازیکن به خط هافبک، کاملا مشهود است.
غفوری پا به سن گذاشته و در حد و اندازه‌های استقلال بازی نمی‌کند، حیدری، طبق معمول، هر فصل دوران مصدومیت خود را سپری می‌کند، کریمی بازیکن تخصصی مدافع کناری نیست و با وجود سرعت خوبی که دارد، فضای پشت‌سر این بازیکن و اشتباهات مکرر در آفساید‌گیری برای مهاجم حریف، کافی است تا خطر ایجاد کند و تا بازگشت زکی‌پور باید منتظر ماند.
خط هافبک این فصل استقلال با وجود هشت بازیکن برای دو پست شماره ۶ و ۱۰، ترافیک سنگینی ایجاد کرده که همین عامل باعث درگیری ذهنی بیشتر کادر فنی شده و همچنان با به‌کار‌گیری چند نفر از بازیکنان در پست‌های غیرتخصصی، ضعف آنها بر کارایی نمود بیشتری داشته است.
آنچه نشاط را از استقلال این فصل گرفته، نبود بازیکنان کناری سرعتی و تکنیکی مانند برزای، کاوه رضایی و محسن کریمی است که دفاع هر تیمی را به هم می‌ریختند و از موقعیت‌های حداقلی، استفاده‌های حداکثری می‌کردند؛ اما بیت‌سعید، شهباززاده و قربانی تا اینجای کار، کمترین خطر و آزاری را برای خط دفاعی حریف ایجاد کرده‌اند و عملا سرعت از برنامه استقلال خارج شده، فضاسازی لازم برای مانور و خلق موقعیت انجام نمی‌شود، هافبک‌های این تیم بیشتر با پاس‌های عرضی در یک‌سوم‌ میانی زمین سعی در ارائه فوتبال مالکانه دارند و تعداد موقعیت‌های استقلال در هر بازی، به‌زحمت به عدد انگشتان یک دست می‌رسد. استقلال این فصل در چهار بازی گذشته، با دو سیستم ۱_۳_۲_۴ و ۲_۴_۴ بازی کرده که حتی نتوانسته به خواسته‌های حداقلی هواداران نزدیک شود. وقتی با سیستم ۲_۴_۴ بازی می‌کند، هافبک‌های این تیم قادر به استفاده از کناره‌های زمین نیستند که این ضعف ناشی از سن بالا و ضعف بدنی بازیکنان به کار گرفته‌شده است.
در همین راستا، مدافعان کناری این تیم به‌خوبی هافبک‌ها را در حمله حمایت نمی‌کنند تا فضای تاکتیکی متنوعی روی دروازه حریف ایجاد شود.
به همین خاطر، در بازی با سایپا، در نیمه دوم، جوان‌تر‌های سایپا باتجربه‌های استقلال را از کار انداختند.
مگر اینکه با بازگشت ابراهیمی و اسماعیلی و به‌کارگیری شجاعیان در میانه میدان، روح تازه‌ای در کالبد استقلال دمیده شود.
از طرفی وقتی با سیستم ۱_۳_۲_۴ بازی می‌کند، از وجود وینگرهای سرعتی و رونده سال گذشته و تحرک مهاجم هدف روی خط دفاعی حریف، بی‌بهره است. شاید منصوریان با اعتماد دوباره به جوانان باتکنیک و سرعتی مانند سجاد آقایی، فردین نجفی و محمدجواد محمدی بتواند مانند سال گذشته بار دیگر نمره قبولی بگیرد.
باید بپذیریم در فوتبال حرفه‌ای امروز، اصطلاح کلیشه‌ای «هنوز در ابتدای فصل هستیم»، توجیه مناسبی برای نتیجه‌نگرفتن محسوب نمی‌شود.
آنچه پس از نتایج ضعیف، سوهان روح هواداران می‌شود، رفتارها و مصاحبه‌های ایده‌آل‌گرایانه آقای منصوریان و استفاده از الفاظ عجیب‌وغریب اوست تا از این راه، ذهن مخاطبان را از انتقادات دور کند.
هنوز بازی زیبا، بازی مالکانه، نتیجه‌گرایی و... برای هواداران استقلال تحقق پیدا نکرده که به صورت‌ شگفت‌انگیزی خبر از استقلال ۱۴۰۱ می‌دهد؛ غافل از اینکه تا ۱۴۰۱ تکلیف هواداران و باشگاه پرافتخار استقلال چیست؟ لازم به یادآوری است مربیان موفق سابق، از حمایتی که تاکنون از کادر فنی استقلال صورت گرفته، بی‌بهره بوده‌اند.

کادر فنی استقلال مانند فصل گذشته با آزمون و خطای خریدهای‌ میلیاردی، هنوز ترکیب و سیستم مناسب خود را نشناخته است. انتظار می‌رفت در سال دوم، علیرضا منصوریان اشتباهات فصل گذشته خود را تکرار نکند؛ اما محاسبات ورودی و خروجی بازیکنان استقلال، به نوعی با سیستم‌های اتخاذی کادر فنی تطابق نداشته یا تاکنون به استقلال مدنظر هواداران نزدیک هم نشده است.

منصوریان مانند فصل گذشته در حال سنجش و ارزیابی بازیکنان و سیستم مناسبی است تا بتواند به ایده‌آل نزدیک شود؛ اما هیچ‌گاه مشخص نشد در تمرینات دو‌ماهه پیش‌فصل، چه فعالیت‌هایی صورت می‌گیرد که امتیازات هفته‌های ابتدایی، قربانی امتحان و آزمایش منصوریان می‌شود!!
استقلال در این فصل با بازگشت منتظری در خط دفاع خود، به آرامش نسبی رسیده؛ اما در کناره‌های خط دفاعی، مدافعان چپ و راست استقلال یا دائما مصدوم هستند یا کارایی لازم را در دفاع و حمله ندارند که این ضعف به‌ویژه در هنگام حمله و اضافه‌شدن این دو بازیکن به خط هافبک، کاملا مشهود است.
غفوری پا به سن گذاشته و در حد و اندازه‌های استقلال بازی نمی‌کند، حیدری، طبق معمول، هر فصل دوران مصدومیت خود را سپری می‌کند، کریمی بازیکن تخصصی مدافع کناری نیست و با وجود سرعت خوبی که دارد، فضای پشت‌سر این بازیکن و اشتباهات مکرر در آفساید‌گیری برای مهاجم حریف، کافی است تا خطر ایجاد کند و تا بازگشت زکی‌پور باید منتظر ماند.
خط هافبک این فصل استقلال با وجود هشت بازیکن برای دو پست شماره ۶ و ۱۰، ترافیک سنگینی ایجاد کرده که همین عامل باعث درگیری ذهنی بیشتر کادر فنی شده و همچنان با به‌کار‌گیری چند نفر از بازیکنان در پست‌های غیرتخصصی، ضعف آنها بر کارایی نمود بیشتری داشته است.
آنچه نشاط را از استقلال این فصل گرفته، نبود بازیکنان کناری سرعتی و تکنیکی مانند برزای، کاوه رضایی و محسن کریمی است که دفاع هر تیمی را به هم می‌ریختند و از موقعیت‌های حداقلی، استفاده‌های حداکثری می‌کردند؛ اما بیت‌سعید، شهباززاده و قربانی تا اینجای کار، کمترین خطر و آزاری را برای خط دفاعی حریف ایجاد کرده‌اند و عملا سرعت از برنامه استقلال خارج شده، فضاسازی لازم برای مانور و خلق موقعیت انجام نمی‌شود، هافبک‌های این تیم بیشتر با پاس‌های عرضی در یک‌سوم‌ میانی زمین سعی در ارائه فوتبال مالکانه دارند و تعداد موقعیت‌های استقلال در هر بازی، به‌زحمت به عدد انگشتان یک دست می‌رسد. استقلال این فصل در چهار بازی گذشته، با دو سیستم ۱_۳_۲_۴ و ۲_۴_۴ بازی کرده که حتی نتوانسته به خواسته‌های حداقلی هواداران نزدیک شود. وقتی با سیستم ۲_۴_۴ بازی می‌کند، هافبک‌های این تیم قادر به استفاده از کناره‌های زمین نیستند که این ضعف ناشی از سن بالا و ضعف بدنی بازیکنان به کار گرفته‌شده است.
در همین راستا، مدافعان کناری این تیم به‌خوبی هافبک‌ها را در حمله حمایت نمی‌کنند تا فضای تاکتیکی متنوعی روی دروازه حریف ایجاد شود.
به همین خاطر، در بازی با سایپا، در نیمه دوم، جوان‌تر‌های سایپا باتجربه‌های استقلال را از کار انداختند.
مگر اینکه با بازگشت ابراهیمی و اسماعیلی و به‌کارگیری شجاعیان در میانه میدان، روح تازه‌ای در کالبد استقلال دمیده شود.
از طرفی وقتی با سیستم ۱_۳_۲_۴ بازی می‌کند، از وجود وینگرهای سرعتی و رونده سال گذشته و تحرک مهاجم هدف روی خط دفاعی حریف، بی‌بهره است. شاید منصوریان با اعتماد دوباره به جوانان باتکنیک و سرعتی مانند سجاد آقایی، فردین نجفی و محمدجواد محمدی بتواند مانند سال گذشته بار دیگر نمره قبولی بگیرد.
باید بپذیریم در فوتبال حرفه‌ای امروز، اصطلاح کلیشه‌ای «هنوز در ابتدای فصل هستیم»، توجیه مناسبی برای نتیجه‌نگرفتن محسوب نمی‌شود.
آنچه پس از نتایج ضعیف، سوهان روح هواداران می‌شود، رفتارها و مصاحبه‌های ایده‌آل‌گرایانه آقای منصوریان و استفاده از الفاظ عجیب‌وغریب اوست تا از این راه، ذهن مخاطبان را از انتقادات دور کند.
هنوز بازی زیبا، بازی مالکانه، نتیجه‌گرایی و... برای هواداران استقلال تحقق پیدا نکرده که به صورت‌ شگفت‌انگیزی خبر از استقلال ۱۴۰۱ می‌دهد؛ غافل از اینکه تا ۱۴۰۱ تکلیف هواداران و باشگاه پرافتخار استقلال چیست؟ لازم به یادآوری است مربیان موفق سابق، از حمایتی که تاکنون از کادر فنی استقلال صورت گرفته، بی‌بهره بوده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.