موعد سخت بازگرداندن امانت رسیده است
سختترین روزها برای آن که امانتی را میپذیرد، موعد بازگرداندن امانت است، پس حق باید داد به شهردار تهران که اینچنین مرداد پرمناقشهای را پشت سر بگذارد، با سکوت و عرقی بر پیشانی در معدود مراسمهای افتتاح حاضر شود و از صبر و بردباری بگوید.
خردادماه 84 وقتی در دور دوم انتخابات، احمدینژاد توانست پیروز میدان باشد، گفتند پرواز قالیباف از ساختمان پلیس در میدان عطار به ساختمان شهرداری تهران در خیابان بهشت بیدلیل نیست. مجوز این پرواز ایکاروسوار به قصد دلجویی صادر شده بود تا او که تابهحال تجربهای در حوزه عمرانی و خدمات شهری نداشته، بر صندلی هنوز نیمهگرم احمدینژاد بنشیند و شهری به بزرگی تهران را امانت داشته باشد؛ امانتی که قرار بود تنها چهار سال نزد پلیس خلبان بماند اما آنچنان که «افتد و دانی»، 12 سال است این وعده به درازا کشیده.
در این سالها، تهران تکههای بیشمارش را گم کرد یا از دست داد، تکههایی هم به آن اضافه شد که حدیث مفصلی دارد. جنگل لویزانش را باد شبانه با خود برد، محله اناریاش، فوج ساختمانهای قلکی پشت نواب شدند، اتابک با آن همه تاریخ، خاک شد. چه پرشمار خیابانها که دیگر امروز آنچنان که به امانت داده شدند، نیستند؛ از ولیعصر تا شهید مدنی، از خیابان سرباز تا شقایق. حضور او تکههایی هم به این امانتی افزود، شم محاسبهگرش، اراضی عباسآباد را تکهتکه کرد، نیمی از آن قرار است در آیندهای نهچندان دور باغهای فرهنگی شود تا بتواند نیم دیگرش را در اختیار وزارتخانهها و بانک مرکزی بگذارد. او برای این امانتی، مترو را راهاندازی کرد، به تهران، دریاچه داد و راه زیارت شاهعبدالعظیم را کوتاه کرد.
در زمان او برای اولینبار تهران بهعنوان پایتخت ایران، مکان برگزاری یک سلسلهنشست میان شهرداران شهرهای آسیایی شد، او از بچهها گفت، از احترام به سالمندان و دوست داشت پیش از پرواز دوبارهاش از بهشت، افتتاح مصلای تهران را به چشم ببیند. سینماهای مجلل، جای سینماهای تاریخی و بیمشتری را گرفتند و ترافیک مالها به اتوبانهایی که او کشیده بود، روانه شد.
وجه امانی را نباید خرج سوداهای بلندپروازانه کرد و قالیباف به جای رعایت این وجه انسانی به سراغ ایدهبرداری از احمدینژاد رفت و تصور کرد میتواند از بهشت این بار به پاستور پرواز کند. چنین جاهطلبیای، پرهای او را سوزاند و وجه امانت را مخدوش کرد.
حالا دیگر کسی نمیداند این تهران چیست، کجاست و چرا به این روز افتاده که خط تازه مترويش افتتاح میشود اما اعضای شورای شهر به جای خوشحالی باید نگران امنیت جانی مسافرانش باشند. سختترین روزها فرارسیده؛ آیا مردم آنچه از امانتشان باقی مانده را خواهند پذیرفت یا نه؟
سختترین روزها برای آن که امانتی را میپذیرد، موعد بازگرداندن امانت است، پس حق باید داد به شهردار تهران که اینچنین مرداد پرمناقشهای را پشت سر بگذارد، با سکوت و عرقی بر پیشانی در معدود مراسمهای افتتاح حاضر شود و از صبر و بردباری بگوید.
خردادماه 84 وقتی در دور دوم انتخابات، احمدینژاد توانست پیروز میدان باشد، گفتند پرواز قالیباف از ساختمان پلیس در میدان عطار به ساختمان شهرداری تهران در خیابان بهشت بیدلیل نیست. مجوز این پرواز ایکاروسوار به قصد دلجویی صادر شده بود تا او که تابهحال تجربهای در حوزه عمرانی و خدمات شهری نداشته، بر صندلی هنوز نیمهگرم احمدینژاد بنشیند و شهری به بزرگی تهران را امانت داشته باشد؛ امانتی که قرار بود تنها چهار سال نزد پلیس خلبان بماند اما آنچنان که «افتد و دانی»، 12 سال است این وعده به درازا کشیده.
در این سالها، تهران تکههای بیشمارش را گم کرد یا از دست داد، تکههایی هم به آن اضافه شد که حدیث مفصلی دارد. جنگل لویزانش را باد شبانه با خود برد، محله اناریاش، فوج ساختمانهای قلکی پشت نواب شدند، اتابک با آن همه تاریخ، خاک شد. چه پرشمار خیابانها که دیگر امروز آنچنان که به امانت داده شدند، نیستند؛ از ولیعصر تا شهید مدنی، از خیابان سرباز تا شقایق. حضور او تکههایی هم به این امانتی افزود، شم محاسبهگرش، اراضی عباسآباد را تکهتکه کرد، نیمی از آن قرار است در آیندهای نهچندان دور باغهای فرهنگی شود تا بتواند نیم دیگرش را در اختیار وزارتخانهها و بانک مرکزی بگذارد. او برای این امانتی، مترو را راهاندازی کرد، به تهران، دریاچه داد و راه زیارت شاهعبدالعظیم را کوتاه کرد.
در زمان او برای اولینبار تهران بهعنوان پایتخت ایران، مکان برگزاری یک سلسلهنشست میان شهرداران شهرهای آسیایی شد، او از بچهها گفت، از احترام به سالمندان و دوست داشت پیش از پرواز دوبارهاش از بهشت، افتتاح مصلای تهران را به چشم ببیند. سینماهای مجلل، جای سینماهای تاریخی و بیمشتری را گرفتند و ترافیک مالها به اتوبانهایی که او کشیده بود، روانه شد.
وجه امانی را نباید خرج سوداهای بلندپروازانه کرد و قالیباف به جای رعایت این وجه انسانی به سراغ ایدهبرداری از احمدینژاد رفت و تصور کرد میتواند از بهشت این بار به پاستور پرواز کند. چنین جاهطلبیای، پرهای او را سوزاند و وجه امانت را مخدوش کرد.
حالا دیگر کسی نمیداند این تهران چیست، کجاست و چرا به این روز افتاده که خط تازه مترويش افتتاح میشود اما اعضای شورای شهر به جای خوشحالی باید نگران امنیت جانی مسافرانش باشند. سختترین روزها فرارسیده؛ آیا مردم آنچه از امانتشان باقی مانده را خواهند پذیرفت یا نه؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.