|

گفت و گو با لیلی گلستان در باره مسابقات هنری برای جوان‌ها

جوان‌ها صبوری کنند

مریم درویش : در سال‌های اخیر، بعضی از مجموعه‌های تولیدی و اقتصادی با درک نقش مهم هنر در اجتماع، با برگزاری مسابقات یا خرید آثار هنری تلاش کرده‌اند از هنر و هنرمندان ایرانی حمایت کنند. نمایشگاه هنری ورسوس نیز از چهار سال پیش با هدف حمایت از جوانان هنرمند و تمرکز بر شناسایی استعدادهای نسل جوان و معرفی آنها به جامعه هنرهای تجسمی، فعالیت خود را آغاز کرد. به همین دلیل، در دوره‌های قبلی این نمایشگاه، چهره‌هایی نامدار به انتخاب و معرفی آثار برگزیده اقدام کردند. لیلی گلستان یکی از داوران دومین دوره ورسوس بود که به هنرمندان مجسمه‌ساز جوان زیر 35 سال اختصاص داشت و بهمن 94 در فرهنگ‌سرای نیاوران برگزار شد. به بهانه نزدیک‌شدن به سومین نمایشگاه ورسوس گفت‌وگویی با لیلی گلستان کردیم.

تجربه حضور در ورسوس و داوری آثار جوانان مجسمه‌ساز برای شما چگونه بود؟
داوری در این نمایشگاه برای من بسیار لذت‌بخش بود، چون کارهای بسیار خوبی را شاهد بودم و با هنرمندان جوان کاملا تازه‌واردی آشنا شدم که خیلی با استعداد هستند. در جریان داوری آثار، با کسانی که نمی‌شناختم آشنا شدم و کشف‌های زیادی کردم که به شدت باعث امیدواری من شد. آثاری که در دوره قبل به نمایشگاه رسیده بود، کیفیت بسیار خوبی داشت و همین مسئله کار داوری را خیلی دشوار کرد، زیرا همه آثار انتخاب‌شده خوب بود.
به نظر شما چنین رویدادهایی چه کمکی به هنرمندان جوان می‌کند؟
همه مسابقات و نمایشگاه‌هایی که در سال‌های اخیر، مجموعه‌هایی مانند سن‌ایچ، فابرکاستل و... برای حمایت از جوانان برگزار کردند، اتفاقی بسیار عالی است، چون آنها را به شوق می‌آورد و به رقابت وادار می‌کند. چنین شور و هیجانی برای هنرمندان جوان بسیار ضروری و مفید است و اگر نمونه‌های مشابه این مسابقات بیشتر برگزار شود، باز هم به پیشرفت جوانان و افزایش انگیزه آنها کمک می‌کند.
البته مهم‌ترین نکته درباره این مسابقات آن است که بخش خصوصی آن را برگزار می‌کند و این اتفاق بسیار خوبی است، چون دولت هیچ اقدامی در این زمینه انجام نمی‌دهد و بهتر است بخش خصوصی وارد کار شود تا تعداد چنین رویدادهایی و شور و هیجان جوان‌ها افزایش پیدا کند.
هنرمند جوانی که در چنین مسابقاتی برگزیده می‌شود، پس از پایان نمایشگاه نیز از او حمایت می‌کنند یا به حال خود رها می‌شود؟
این مسابقه‌ها باعث می‌شود گالری‌داران با هنرمندان جوان آشنا شوند و آثار آنها را بشناسند. خود من در این نمایشگاه‌ها نام هنرمندانی را که به آثار آنها علاقه دارم یادداشت می‌کنم و از آنها می‌خواهم من را در جریان کارهای خود قرار دهند و نمونه آثارشان را برایم ارسال کنند. پس از آن، به آنها وقت نمایشگاه می‌دهم و آنها را به مجموعه‌داران معرفی می‌کنم و آرام‌آرام آنها به هنرمندانی شناخته‌شده تبدیل می‌شوند.
درواقع، ما هنرمندان جوان را کشف می‌کنیم و با معرفی آنها به خریدار و مجموعه‌دار از آنها حمایت می‌کنیم. البته این فرایند بسیار سخت و زمان‌بر است و سال‌ها طول می‌کشد تا هنرمندی بتواند جایگاه خود را در جامعه هنری پیدا کند. شخصی مانند سهراب سپهری هم سال‌ها تلاش کرد تا سرانجام قدر او دانسته شد و آثارش طرفداران بسیاری پیدا کرد. بنابراین، جوان‌ها باید صبوری کنند تا این اتفاق برای آنها هم رخ دهد.
در زمان حضور خود در داوری و دیدن نمایشگاه مجسمه‌سازان جوان، با نکاتی مواجه شدید که نیاز به تغییر یا بهبود داشته باشد؟
در ورسوس، هیچ کمبودی ندیدم و همه چیز بسیار عالی برگزار شد. دوره قبل که من حضور داشتم، چیدمان آثار در فرهنگ‌سرای نیاوران بسیار خوب و کاملا آشکار بود که برگزارکنندگان این مسابقه نگاهی بسیار جدی به آن دارند. داوری نمایشگاه ورسوس برای من بسیار جذاب بود، به‌ویژه که آقای محمدحسین عماد هم که از هنرمندان مورد علاقه من است، در داوری حضور داشت و نظرات ما بسیار به هم نزدیک بود.
آثار جوانان شرکت‌کننده را چگونه دیدید؟ آیا ردپایی از جریان‌های غالب هنری و گرایش‌های موردپسند بازار در آنها دیده می‌شود؟
خوشبختانه دیدم که هنرمندان جوان کاملا مستقل کار می‌کنند و از روی دست بزرگان نگاه نکرده بودند. آثار آنها بسیار با یکدیگر متفاوت بود و اصلا تحت سلطه جریان خاصی که این روزها بازار مناسبی داشته باشد یا در حراج‌ تهران موفق باشد، نرفته بودند. استقلال فکر و استقلال در اجرا کاملا در آثار آنها مشهود بود و این نکته امتیاز بسیار بزرگی برای جوانان است.

مریم درویش : در سال‌های اخیر، بعضی از مجموعه‌های تولیدی و اقتصادی با درک نقش مهم هنر در اجتماع، با برگزاری مسابقات یا خرید آثار هنری تلاش کرده‌اند از هنر و هنرمندان ایرانی حمایت کنند. نمایشگاه هنری ورسوس نیز از چهار سال پیش با هدف حمایت از جوانان هنرمند و تمرکز بر شناسایی استعدادهای نسل جوان و معرفی آنها به جامعه هنرهای تجسمی، فعالیت خود را آغاز کرد. به همین دلیل، در دوره‌های قبلی این نمایشگاه، چهره‌هایی نامدار به انتخاب و معرفی آثار برگزیده اقدام کردند. لیلی گلستان یکی از داوران دومین دوره ورسوس بود که به هنرمندان مجسمه‌ساز جوان زیر 35 سال اختصاص داشت و بهمن 94 در فرهنگ‌سرای نیاوران برگزار شد. به بهانه نزدیک‌شدن به سومین نمایشگاه ورسوس گفت‌وگویی با لیلی گلستان کردیم.

تجربه حضور در ورسوس و داوری آثار جوانان مجسمه‌ساز برای شما چگونه بود؟
داوری در این نمایشگاه برای من بسیار لذت‌بخش بود، چون کارهای بسیار خوبی را شاهد بودم و با هنرمندان جوان کاملا تازه‌واردی آشنا شدم که خیلی با استعداد هستند. در جریان داوری آثار، با کسانی که نمی‌شناختم آشنا شدم و کشف‌های زیادی کردم که به شدت باعث امیدواری من شد. آثاری که در دوره قبل به نمایشگاه رسیده بود، کیفیت بسیار خوبی داشت و همین مسئله کار داوری را خیلی دشوار کرد، زیرا همه آثار انتخاب‌شده خوب بود.
به نظر شما چنین رویدادهایی چه کمکی به هنرمندان جوان می‌کند؟
همه مسابقات و نمایشگاه‌هایی که در سال‌های اخیر، مجموعه‌هایی مانند سن‌ایچ، فابرکاستل و... برای حمایت از جوانان برگزار کردند، اتفاقی بسیار عالی است، چون آنها را به شوق می‌آورد و به رقابت وادار می‌کند. چنین شور و هیجانی برای هنرمندان جوان بسیار ضروری و مفید است و اگر نمونه‌های مشابه این مسابقات بیشتر برگزار شود، باز هم به پیشرفت جوانان و افزایش انگیزه آنها کمک می‌کند.
البته مهم‌ترین نکته درباره این مسابقات آن است که بخش خصوصی آن را برگزار می‌کند و این اتفاق بسیار خوبی است، چون دولت هیچ اقدامی در این زمینه انجام نمی‌دهد و بهتر است بخش خصوصی وارد کار شود تا تعداد چنین رویدادهایی و شور و هیجان جوان‌ها افزایش پیدا کند.
هنرمند جوانی که در چنین مسابقاتی برگزیده می‌شود، پس از پایان نمایشگاه نیز از او حمایت می‌کنند یا به حال خود رها می‌شود؟
این مسابقه‌ها باعث می‌شود گالری‌داران با هنرمندان جوان آشنا شوند و آثار آنها را بشناسند. خود من در این نمایشگاه‌ها نام هنرمندانی را که به آثار آنها علاقه دارم یادداشت می‌کنم و از آنها می‌خواهم من را در جریان کارهای خود قرار دهند و نمونه آثارشان را برایم ارسال کنند. پس از آن، به آنها وقت نمایشگاه می‌دهم و آنها را به مجموعه‌داران معرفی می‌کنم و آرام‌آرام آنها به هنرمندانی شناخته‌شده تبدیل می‌شوند.
درواقع، ما هنرمندان جوان را کشف می‌کنیم و با معرفی آنها به خریدار و مجموعه‌دار از آنها حمایت می‌کنیم. البته این فرایند بسیار سخت و زمان‌بر است و سال‌ها طول می‌کشد تا هنرمندی بتواند جایگاه خود را در جامعه هنری پیدا کند. شخصی مانند سهراب سپهری هم سال‌ها تلاش کرد تا سرانجام قدر او دانسته شد و آثارش طرفداران بسیاری پیدا کرد. بنابراین، جوان‌ها باید صبوری کنند تا این اتفاق برای آنها هم رخ دهد.
در زمان حضور خود در داوری و دیدن نمایشگاه مجسمه‌سازان جوان، با نکاتی مواجه شدید که نیاز به تغییر یا بهبود داشته باشد؟
در ورسوس، هیچ کمبودی ندیدم و همه چیز بسیار عالی برگزار شد. دوره قبل که من حضور داشتم، چیدمان آثار در فرهنگ‌سرای نیاوران بسیار خوب و کاملا آشکار بود که برگزارکنندگان این مسابقه نگاهی بسیار جدی به آن دارند. داوری نمایشگاه ورسوس برای من بسیار جذاب بود، به‌ویژه که آقای محمدحسین عماد هم که از هنرمندان مورد علاقه من است، در داوری حضور داشت و نظرات ما بسیار به هم نزدیک بود.
آثار جوانان شرکت‌کننده را چگونه دیدید؟ آیا ردپایی از جریان‌های غالب هنری و گرایش‌های موردپسند بازار در آنها دیده می‌شود؟
خوشبختانه دیدم که هنرمندان جوان کاملا مستقل کار می‌کنند و از روی دست بزرگان نگاه نکرده بودند. آثار آنها بسیار با یکدیگر متفاوت بود و اصلا تحت سلطه جریان خاصی که این روزها بازار مناسبی داشته باشد یا در حراج‌ تهران موفق باشد، نرفته بودند. استقلال فکر و استقلال در اجرا کاملا در آثار آنها مشهود بود و این نکته امتیاز بسیار بزرگی برای جوانان است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.