درسهایی برای اصولگرایان
با پایان انتخابات ریاستجمهوری و آشکارشدن ناکامی سنگین جریان مدعی اصولگرایی در کسب آرای مردم، بررسی فرآیندی که منجر به این ناکامی بیسابقه شد میتواند آشکارکننده بسیاری از واقعیتهای فضای سیاسی کشور باشد.
دکتر محمود احمدینژاد رییسجمهور انقلابی، مکتبی و مردمی ایران اسلامی پس از دو سال حضور پربرکت در شهرداری تهران طی سالهای ۸۲ تا ۸۴، وارد عرصه رقابتهای انتخاباتی شد و با تکیه بر گفتمان جدیدی که نمایندگی میکرد و بدون حمایت گروههای سیاسی نشانهدار و پرمدعای اصولگرایی که انتخاب نهایی خود را فردی جدای از احمدینژاد تعریف کرده بودند، توانست چهره متنفذ کارگزارانی را با شکست سنگین مواجه ساخته و دوران جدیدی از خدمت بیمنت به مردم را آغاز کند.
سال ۸۸ نیز احمدینژاد شجاع و تیزبین که تکیهگاه خود را مردم و نه گروههای سیاسی تعریف کرده بود، توانست کرسی ریاستجمهوری را در رقابت با تمام بضاعت اصلاحطلبی، تکنوکراسی و اصولگرایی به دست آورده و دوران خدمت بیمنت خود را چهارسال دیگر تمدید نماید.
در این چهار سال، عافیتطلبان و مدعیانی که رویکرد خود را نه در خط خدمت و تلاش بلکه کسب منافع حزبی و گروهی و قبیلهای تعریف کرده بودند چون احمدینژاد را قاطعتر از آن یافتند که بتوانند منافع خود را پیگیری کنند، شروع به حاشیهسازی، ایجاد خط تخریب و جنگ رسانهای تمامعیار با رییسجمهور منتخب ملت کردند و شد آنچه که نباید میشد.
دروغ پراکنیهای بیحد و حصر در انبوه رسانههایی که از بیتالمال ارتزاق میکردند، فضای سنگینی را علیه دولتی به وجود آورد که ضمن مقابله با توطئه دشمنان خارجی و مقابله با سنگینترین تحریم وضع شده علیه یک کشور در طول تاریخ، باید با این خط تخریبی نیز مقابله مینمود.
در این فضای سنگین، احمدینژاد چاره را در «سکوت الهامبخش وحدت» دید و هیچگاه درصدد مقابله با این جریان برنیامد چراکه منافع نظام و مردم اقتضا میکرد که خط خدمت به صورت شبانهروزی پیگیری شود.
در چنین فضایی جریان مدعی اصولگرایی که متاسفانه بخشی از آن در بیاخلاقی رسانهای کارنامه سیاهی از خود برجای گذاشت مغرور از حذف ظاهری احمدینژاد از اثرگذاری در فضای انتخاباتی، تمام بضاعت سیاسی خود را روانه کارزار انتخابات یازدهم ریاستجمهوری نمود اما با تمام این عِده و عُده باز هم نتوانست حریف فردی شود که در غیاب چهرههای اصلی کارگزاران و اصلاحطلبان پای به میدان گذاشته بود و این در حالی است که احمدینژاد در دو دور رقابت قبلی بر چهرههای اصلی این جریان فایق آمده بود.
این مساله به خوبی نشان میدهد که جریان مدعی اصولگرایی در نبود احمدینژاد، وزنی برای تاثیرگذاری در حوزههایی که با انتخاب مردم مرتبط است ندارد و این گزاره در انتخابات اخیر به اثبات رسید.
بخشی از جریان مدعی اصولگرایی با ژست تکنوکراسی و هزینه میلیاردهاتومان برای تبلیغات، بخشی از آن با طرح ادعای بهبود ارتباط با جهان، بخشی از آن با طراحی یک چهره کاریکاتورگونه از احمدینژاد و بخش دیگر با تخطئه تمام دستاوردهای دولت، وارد کارزار انتخابات شد اما بهرغم تمام پیشبینیهای خود باز هم نتوانست توفیقی به دست آورد.
به نظر میرسد آنچه احمدینژاد به آن باور عمیق داشت و این جریان هرگز نتوانست حتی ژست آن را بگیرد، ظرفیت و توان عظیم ملت در تمامی عرصهها و از جمله عرصه انتخابات ریاستجمهوری بود. احمدینژاد هشت سال با مردم، در کنار مردم و با دغدغه برآوردهساختن آمال، آرزوها و نیازهای مردم زندگی کرد و به همین علت بینظیرترین صحنههای خدمتگزاری به مردم و ارتباط مردم و خادمان خود، به ثبت رسید.
در حالی که نامزدهای جریان مدعی اصولگرایی گمان میکردند با تقلید بیمنطق از حرکات احمدینژاد یا خدمت به مردم در کنار نگاه آمرانه به آنها میتوانند رضایت مردم را کسب کنند. غافل از آنکه احمدینژاد قلوب مردم را به سمت خود جلب کرده بود ضمن آنکه ایمان قوی به ظرفیتهای عظیم مردمی داشت و دارد.
این انتخابات به پایان رسید و بسیاری از ادعاهای احمدینژاد به اثبات رسید حال باید منتظر ماند و دید جریانات گروهی و قبیلهای درسهای لازم را از این تجربه سنگین کسب خواهند کرد یا خیر؟
دکتر محمود احمدینژاد رییسجمهور انقلابی، مکتبی و مردمی ایران اسلامی پس از دو سال حضور پربرکت در شهرداری تهران طی سالهای ۸۲ تا ۸۴، وارد عرصه رقابتهای انتخاباتی شد و با تکیه بر گفتمان جدیدی که نمایندگی میکرد و بدون حمایت گروههای سیاسی نشانهدار و پرمدعای اصولگرایی که انتخاب نهایی خود را فردی جدای از احمدینژاد تعریف کرده بودند، توانست چهره متنفذ کارگزارانی را با شکست سنگین مواجه ساخته و دوران جدیدی از خدمت بیمنت به مردم را آغاز کند.
سال ۸۸ نیز احمدینژاد شجاع و تیزبین که تکیهگاه خود را مردم و نه گروههای سیاسی تعریف کرده بود، توانست کرسی ریاستجمهوری را در رقابت با تمام بضاعت اصلاحطلبی، تکنوکراسی و اصولگرایی به دست آورده و دوران خدمت بیمنت خود را چهارسال دیگر تمدید نماید.
در این چهار سال، عافیتطلبان و مدعیانی که رویکرد خود را نه در خط خدمت و تلاش بلکه کسب منافع حزبی و گروهی و قبیلهای تعریف کرده بودند چون احمدینژاد را قاطعتر از آن یافتند که بتوانند منافع خود را پیگیری کنند، شروع به حاشیهسازی، ایجاد خط تخریب و جنگ رسانهای تمامعیار با رییسجمهور منتخب ملت کردند و شد آنچه که نباید میشد.
دروغ پراکنیهای بیحد و حصر در انبوه رسانههایی که از بیتالمال ارتزاق میکردند، فضای سنگینی را علیه دولتی به وجود آورد که ضمن مقابله با توطئه دشمنان خارجی و مقابله با سنگینترین تحریم وضع شده علیه یک کشور در طول تاریخ، باید با این خط تخریبی نیز مقابله مینمود.
در این فضای سنگین، احمدینژاد چاره را در «سکوت الهامبخش وحدت» دید و هیچگاه درصدد مقابله با این جریان برنیامد چراکه منافع نظام و مردم اقتضا میکرد که خط خدمت به صورت شبانهروزی پیگیری شود.
در چنین فضایی جریان مدعی اصولگرایی که متاسفانه بخشی از آن در بیاخلاقی رسانهای کارنامه سیاهی از خود برجای گذاشت مغرور از حذف ظاهری احمدینژاد از اثرگذاری در فضای انتخاباتی، تمام بضاعت سیاسی خود را روانه کارزار انتخابات یازدهم ریاستجمهوری نمود اما با تمام این عِده و عُده باز هم نتوانست حریف فردی شود که در غیاب چهرههای اصلی کارگزاران و اصلاحطلبان پای به میدان گذاشته بود و این در حالی است که احمدینژاد در دو دور رقابت قبلی بر چهرههای اصلی این جریان فایق آمده بود.
این مساله به خوبی نشان میدهد که جریان مدعی اصولگرایی در نبود احمدینژاد، وزنی برای تاثیرگذاری در حوزههایی که با انتخاب مردم مرتبط است ندارد و این گزاره در انتخابات اخیر به اثبات رسید.
بخشی از جریان مدعی اصولگرایی با ژست تکنوکراسی و هزینه میلیاردهاتومان برای تبلیغات، بخشی از آن با طرح ادعای بهبود ارتباط با جهان، بخشی از آن با طراحی یک چهره کاریکاتورگونه از احمدینژاد و بخش دیگر با تخطئه تمام دستاوردهای دولت، وارد کارزار انتخابات شد اما بهرغم تمام پیشبینیهای خود باز هم نتوانست توفیقی به دست آورد.
به نظر میرسد آنچه احمدینژاد به آن باور عمیق داشت و این جریان هرگز نتوانست حتی ژست آن را بگیرد، ظرفیت و توان عظیم ملت در تمامی عرصهها و از جمله عرصه انتخابات ریاستجمهوری بود. احمدینژاد هشت سال با مردم، در کنار مردم و با دغدغه برآوردهساختن آمال، آرزوها و نیازهای مردم زندگی کرد و به همین علت بینظیرترین صحنههای خدمتگزاری به مردم و ارتباط مردم و خادمان خود، به ثبت رسید.
در حالی که نامزدهای جریان مدعی اصولگرایی گمان میکردند با تقلید بیمنطق از حرکات احمدینژاد یا خدمت به مردم در کنار نگاه آمرانه به آنها میتوانند رضایت مردم را کسب کنند. غافل از آنکه احمدینژاد قلوب مردم را به سمت خود جلب کرده بود ضمن آنکه ایمان قوی به ظرفیتهای عظیم مردمی داشت و دارد.
این انتخابات به پایان رسید و بسیاری از ادعاهای احمدینژاد به اثبات رسید حال باید منتظر ماند و دید جریانات گروهی و قبیلهای درسهای لازم را از این تجربه سنگین کسب خواهند کرد یا خیر؟
خبرگزاری دولت (ایرنا) 92/3/26
با پایان انتخابات ریاستجمهوری و آشکارشدن ناکامی سنگین جریان مدعی اصولگرایی در کسب آرای مردم، بررسی فرآیندی که منجر به این ناکامی بیسابقه شد میتواند آشکارکننده بسیاری از واقعیتهای فضای سیاسی کشور باشد.
دکتر محمود احمدینژاد رییسجمهور انقلابی، مکتبی و مردمی ایران اسلامی پس از دو سال حضور پربرکت در شهرداری تهران طی سالهای ۸۲ تا ۸۴، وارد عرصه رقابتهای انتخاباتی شد و با تکیه بر گفتمان جدیدی که نمایندگی میکرد و بدون حمایت گروههای سیاسی نشانهدار و پرمدعای اصولگرایی که انتخاب نهایی خود را فردی جدای از احمدینژاد تعریف کرده بودند، توانست چهره متنفذ کارگزارانی را با شکست سنگین مواجه ساخته و دوران جدیدی از خدمت بیمنت به مردم را آغاز کند.
سال ۸۸ نیز احمدینژاد شجاع و تیزبین که تکیهگاه خود را مردم و نه گروههای سیاسی تعریف کرده بود، توانست کرسی ریاستجمهوری را در رقابت با تمام بضاعت اصلاحطلبی، تکنوکراسی و اصولگرایی به دست آورده و دوران خدمت بیمنت خود را چهارسال دیگر تمدید نماید.
در این چهار سال، عافیتطلبان و مدعیانی که رویکرد خود را نه در خط خدمت و تلاش بلکه کسب منافع حزبی و گروهی و قبیلهای تعریف کرده بودند چون احمدینژاد را قاطعتر از آن یافتند که بتوانند منافع خود را پیگیری کنند، شروع به حاشیهسازی، ایجاد خط تخریب و جنگ رسانهای تمامعیار با رییسجمهور منتخب ملت کردند و شد آنچه که نباید میشد.
دروغ پراکنیهای بیحد و حصر در انبوه رسانههایی که از بیتالمال ارتزاق میکردند، فضای سنگینی را علیه دولتی به وجود آورد که ضمن مقابله با توطئه دشمنان خارجی و مقابله با سنگینترین تحریم وضع شده علیه یک کشور در طول تاریخ، باید با این خط تخریبی نیز مقابله مینمود.
در این فضای سنگین، احمدینژاد چاره را در «سکوت الهامبخش وحدت» دید و هیچگاه درصدد مقابله با این جریان برنیامد چراکه منافع نظام و مردم اقتضا میکرد که خط خدمت به صورت شبانهروزی پیگیری شود.
در چنین فضایی جریان مدعی اصولگرایی که متاسفانه بخشی از آن در بیاخلاقی رسانهای کارنامه سیاهی از خود برجای گذاشت مغرور از حذف ظاهری احمدینژاد از اثرگذاری در فضای انتخاباتی، تمام بضاعت سیاسی خود را روانه کارزار انتخابات یازدهم ریاستجمهوری نمود اما با تمام این عِده و عُده باز هم نتوانست حریف فردی شود که در غیاب چهرههای اصلی کارگزاران و اصلاحطلبان پای به میدان گذاشته بود و این در حالی است که احمدینژاد در دو دور رقابت قبلی بر چهرههای اصلی این جریان فایق آمده بود.
این مساله به خوبی نشان میدهد که جریان مدعی اصولگرایی در نبود احمدینژاد، وزنی برای تاثیرگذاری در حوزههایی که با انتخاب مردم مرتبط است ندارد و این گزاره در انتخابات اخیر به اثبات رسید.
بخشی از جریان مدعی اصولگرایی با ژست تکنوکراسی و هزینه میلیاردهاتومان برای تبلیغات، بخشی از آن با طرح ادعای بهبود ارتباط با جهان، بخشی از آن با طراحی یک چهره کاریکاتورگونه از احمدینژاد و بخش دیگر با تخطئه تمام دستاوردهای دولت، وارد کارزار انتخابات شد اما بهرغم تمام پیشبینیهای خود باز هم نتوانست توفیقی به دست آورد.
به نظر میرسد آنچه احمدینژاد به آن باور عمیق داشت و این جریان هرگز نتوانست حتی ژست آن را بگیرد، ظرفیت و توان عظیم ملت در تمامی عرصهها و از جمله عرصه انتخابات ریاستجمهوری بود. احمدینژاد هشت سال با مردم، در کنار مردم و با دغدغه برآوردهساختن آمال، آرزوها و نیازهای مردم زندگی کرد و به همین علت بینظیرترین صحنههای خدمتگزاری به مردم و ارتباط مردم و خادمان خود، به ثبت رسید.
در حالی که نامزدهای جریان مدعی اصولگرایی گمان میکردند با تقلید بیمنطق از حرکات احمدینژاد یا خدمت به مردم در کنار نگاه آمرانه به آنها میتوانند رضایت مردم را کسب کنند. غافل از آنکه احمدینژاد قلوب مردم را به سمت خود جلب کرده بود ضمن آنکه ایمان قوی به ظرفیتهای عظیم مردمی داشت و دارد.
این انتخابات به پایان رسید و بسیاری از ادعاهای احمدینژاد به اثبات رسید حال باید منتظر ماند و دید جریانات گروهی و قبیلهای درسهای لازم را از این تجربه سنگین کسب خواهند کرد یا خیر؟
دکتر محمود احمدینژاد رییسجمهور انقلابی، مکتبی و مردمی ایران اسلامی پس از دو سال حضور پربرکت در شهرداری تهران طی سالهای ۸۲ تا ۸۴، وارد عرصه رقابتهای انتخاباتی شد و با تکیه بر گفتمان جدیدی که نمایندگی میکرد و بدون حمایت گروههای سیاسی نشانهدار و پرمدعای اصولگرایی که انتخاب نهایی خود را فردی جدای از احمدینژاد تعریف کرده بودند، توانست چهره متنفذ کارگزارانی را با شکست سنگین مواجه ساخته و دوران جدیدی از خدمت بیمنت به مردم را آغاز کند.
سال ۸۸ نیز احمدینژاد شجاع و تیزبین که تکیهگاه خود را مردم و نه گروههای سیاسی تعریف کرده بود، توانست کرسی ریاستجمهوری را در رقابت با تمام بضاعت اصلاحطلبی، تکنوکراسی و اصولگرایی به دست آورده و دوران خدمت بیمنت خود را چهارسال دیگر تمدید نماید.
در این چهار سال، عافیتطلبان و مدعیانی که رویکرد خود را نه در خط خدمت و تلاش بلکه کسب منافع حزبی و گروهی و قبیلهای تعریف کرده بودند چون احمدینژاد را قاطعتر از آن یافتند که بتوانند منافع خود را پیگیری کنند، شروع به حاشیهسازی، ایجاد خط تخریب و جنگ رسانهای تمامعیار با رییسجمهور منتخب ملت کردند و شد آنچه که نباید میشد.
دروغ پراکنیهای بیحد و حصر در انبوه رسانههایی که از بیتالمال ارتزاق میکردند، فضای سنگینی را علیه دولتی به وجود آورد که ضمن مقابله با توطئه دشمنان خارجی و مقابله با سنگینترین تحریم وضع شده علیه یک کشور در طول تاریخ، باید با این خط تخریبی نیز مقابله مینمود.
در این فضای سنگین، احمدینژاد چاره را در «سکوت الهامبخش وحدت» دید و هیچگاه درصدد مقابله با این جریان برنیامد چراکه منافع نظام و مردم اقتضا میکرد که خط خدمت به صورت شبانهروزی پیگیری شود.
در چنین فضایی جریان مدعی اصولگرایی که متاسفانه بخشی از آن در بیاخلاقی رسانهای کارنامه سیاهی از خود برجای گذاشت مغرور از حذف ظاهری احمدینژاد از اثرگذاری در فضای انتخاباتی، تمام بضاعت سیاسی خود را روانه کارزار انتخابات یازدهم ریاستجمهوری نمود اما با تمام این عِده و عُده باز هم نتوانست حریف فردی شود که در غیاب چهرههای اصلی کارگزاران و اصلاحطلبان پای به میدان گذاشته بود و این در حالی است که احمدینژاد در دو دور رقابت قبلی بر چهرههای اصلی این جریان فایق آمده بود.
این مساله به خوبی نشان میدهد که جریان مدعی اصولگرایی در نبود احمدینژاد، وزنی برای تاثیرگذاری در حوزههایی که با انتخاب مردم مرتبط است ندارد و این گزاره در انتخابات اخیر به اثبات رسید.
بخشی از جریان مدعی اصولگرایی با ژست تکنوکراسی و هزینه میلیاردهاتومان برای تبلیغات، بخشی از آن با طرح ادعای بهبود ارتباط با جهان، بخشی از آن با طراحی یک چهره کاریکاتورگونه از احمدینژاد و بخش دیگر با تخطئه تمام دستاوردهای دولت، وارد کارزار انتخابات شد اما بهرغم تمام پیشبینیهای خود باز هم نتوانست توفیقی به دست آورد.
به نظر میرسد آنچه احمدینژاد به آن باور عمیق داشت و این جریان هرگز نتوانست حتی ژست آن را بگیرد، ظرفیت و توان عظیم ملت در تمامی عرصهها و از جمله عرصه انتخابات ریاستجمهوری بود. احمدینژاد هشت سال با مردم، در کنار مردم و با دغدغه برآوردهساختن آمال، آرزوها و نیازهای مردم زندگی کرد و به همین علت بینظیرترین صحنههای خدمتگزاری به مردم و ارتباط مردم و خادمان خود، به ثبت رسید.
در حالی که نامزدهای جریان مدعی اصولگرایی گمان میکردند با تقلید بیمنطق از حرکات احمدینژاد یا خدمت به مردم در کنار نگاه آمرانه به آنها میتوانند رضایت مردم را کسب کنند. غافل از آنکه احمدینژاد قلوب مردم را به سمت خود جلب کرده بود ضمن آنکه ایمان قوی به ظرفیتهای عظیم مردمی داشت و دارد.
این انتخابات به پایان رسید و بسیاری از ادعاهای احمدینژاد به اثبات رسید حال باید منتظر ماند و دید جریانات گروهی و قبیلهای درسهای لازم را از این تجربه سنگین کسب خواهند کرد یا خیر؟
خبرگزاری دولت (ایرنا) 92/3/26
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.