ناگهان دیر میشود!
کریم ارغندهپور
درست است که امروز تازه روز اول دوران ریاستجمهوری جدید است، ولی واقعیت این است که چهار سال فرصت زیادی نیست. ما با چالشهای فراوانی مواجه هستیم. اگر واقعبین باشیم، با درنظرگرفتن منابع محدود نمیتوان شعارهای عجیبوغریب داد. من چهار سال پیش هم در روزهای پیش از انتخاب وزرا نوشتم که توسعه در دوران حاضر از مسیر تخصصیترشدن و البته جزئینگرترشدن در امور امکانپذیر است و نه برعکس. بر این مبنا وزیری که برنامهاش با شعارهای کلی پر شده، معیار مشخصی برای اندازهگیری میزان موفقیت او در دست نیست. وزیری که برای چهار سال برنامه میدهد اصولا نمیتواند ادعاهای کلان داشته باشد؛ همین که بتواند با توجه به داشتهها -که حتما کم نیست- در دام روزمرگیها و اختلافات ویرانگر نیفتد و درست هدفگذاری کند و برنامههای مشخص و راهبردی و البته محدود داشته باشد، راه را درست رفته است. اگر به این ترتیب باشد، درمجموع، دولت بعد از چهار سال فقط در کلافهای سردرگم اجرائی گرفتار نشده، بلکه با هدفگذاری درست نهتنها گرههای کور مشخصی را گشوده، بلکه زمینه را برای اصلاحات ساختاری نیز فراهم کرده است. همه میدانند که اقتصاد از مهمترین چالشهای پیشروست. روشن است که در این بخش باید ضمن ادامه مهار تورم به رونق و تولید نیز اندیشید، ولی نامزدی که در انتخابات وعده رشد ٢٥درصدی میداد، آنقدر وعدهاش رؤیایی و غیرممکن بود که آن شعار فقط تبلیغاتی مینمود. سخن این است که با توجه به منابع و شرایط کشور میتوان هدفگذاری معقولی داشت و به سمت آن حرکت کرد. عین همین مبنا در بخشهای دیگر هم امکانپذیر است. نباید فریب بهانهجویان و تخریبها را خورد. آنان که در کمین مچگیریها نشستهاند، در هر صورت کارشان را ادامه میدهند و شب را روز و روز را شب جلوه میدهند. یک وزیر وقتی بر کرسی مینشیند باید بداند مدت محدودی در مسند است. باید برنامهاش را فعلا حداکثر چهارساله ببندد و برای دستیابی به نتیجه باید اولویتهایش را بهگونهای - در جهت مطالبات مردمی که به رئیسجمهور رأی دادند- تعیین کند که در روز پایانی کار به سامان رسیده باشد و پایه خوبی برای ادامه راه در آینده فراهم شده باشد.
درست است که امروز تازه روز اول دوران ریاستجمهوری جدید است، ولی واقعیت این است که چهار سال فرصت زیادی نیست. ما با چالشهای فراوانی مواجه هستیم. اگر واقعبین باشیم، با درنظرگرفتن منابع محدود نمیتوان شعارهای عجیبوغریب داد. من چهار سال پیش هم در روزهای پیش از انتخاب وزرا نوشتم که توسعه در دوران حاضر از مسیر تخصصیترشدن و البته جزئینگرترشدن در امور امکانپذیر است و نه برعکس. بر این مبنا وزیری که برنامهاش با شعارهای کلی پر شده، معیار مشخصی برای اندازهگیری میزان موفقیت او در دست نیست. وزیری که برای چهار سال برنامه میدهد اصولا نمیتواند ادعاهای کلان داشته باشد؛ همین که بتواند با توجه به داشتهها -که حتما کم نیست- در دام روزمرگیها و اختلافات ویرانگر نیفتد و درست هدفگذاری کند و برنامههای مشخص و راهبردی و البته محدود داشته باشد، راه را درست رفته است. اگر به این ترتیب باشد، درمجموع، دولت بعد از چهار سال فقط در کلافهای سردرگم اجرائی گرفتار نشده، بلکه با هدفگذاری درست نهتنها گرههای کور مشخصی را گشوده، بلکه زمینه را برای اصلاحات ساختاری نیز فراهم کرده است. همه میدانند که اقتصاد از مهمترین چالشهای پیشروست. روشن است که در این بخش باید ضمن ادامه مهار تورم به رونق و تولید نیز اندیشید، ولی نامزدی که در انتخابات وعده رشد ٢٥درصدی میداد، آنقدر وعدهاش رؤیایی و غیرممکن بود که آن شعار فقط تبلیغاتی مینمود. سخن این است که با توجه به منابع و شرایط کشور میتوان هدفگذاری معقولی داشت و به سمت آن حرکت کرد. عین همین مبنا در بخشهای دیگر هم امکانپذیر است. نباید فریب بهانهجویان و تخریبها را خورد. آنان که در کمین مچگیریها نشستهاند، در هر صورت کارشان را ادامه میدهند و شب را روز و روز را شب جلوه میدهند. یک وزیر وقتی بر کرسی مینشیند باید بداند مدت محدودی در مسند است. باید برنامهاش را فعلا حداکثر چهارساله ببندد و برای دستیابی به نتیجه باید اولویتهایش را بهگونهای - در جهت مطالبات مردمی که به رئیسجمهور رأی دادند- تعیین کند که در روز پایانی کار به سامان رسیده باشد و پایه خوبی برای ادامه راه در آینده فراهم شده باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.