امیدهایی که ناامید شدند
پروانه سلحشوری- رئیس فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی
شاید چهار سال پیش وقتی اولین مقاله را پس از تشکیل دولت تدبیر و امید بهعنوان «زنان فراموششدگان پس از انتخابات» نوشتم، فکر نمیکردم که در دور بعد دولت، نماینده مردم باشم و در جایگاهی که باید پاسخگو باشم. اکنون روزهای واپسین دولت یازدهم را میگذرانیم، به همت مردم مشارکتی دیگر رقم خورد و این بار آقای دکتر روحانی برای بار دوم به ریاستجمهوری برگزیده شد. اما حکایت ما زنان هم موضوع غریبی است. نیمی از جامعه را تشکیل میدهیم، اما فقط مادربودن ما به رسمیت شناخته میشود و برای بهدستآوردن ابتداییترین حقوق خودمان گویی در یک رقابت نابرابر باید در ماراتنی نفسگیر که برایمان پایانی ندارد، تلاش کنیم اما کی میشود خط پایان را رد کرد؛ برای ما خط پایانی نیست. زن در قرآن انسان است و از نظر مرتبه انسانی با مرد برابر است. در زمانی که اعراب جاهلیت دختران را زندهبهگور میکردند، قرآن از آزادی اقتصادی زنان سخن به میان میآورد و از ملکه سبا بهعنوان حکمران سخن میگفت. زینب کبری(س) در جنگ برادر را همراه میشود و حماسه جاودانگی کربلا را رقم میزند و به همراه شهدای کربلا جاودانه تاریخ میشود. گویی تاریخ باز ایستاده است و گویی این تلاش دین اسلام برای تعریف انسانی از زن، هنوز پس از هزار و 400 سال ثابت مانده است. بهراستی به کدامین گناه زنان از برخورداری از حقوق انسانی برابر با مردان بازداشته میشوند و چرا باید برای بهدستآوردن حداقل امتیازات در یک جامعه تلاشها اینقدر سخت و طاقتفرسا باشد. از نظر دانشآموختگی و کسب مهارت زنان با مردان برابری میکنند اما سهم آنان از بازار کار بهتازگی نزدیک به 16 درصد شده است و در عرصههای سیاسی و اقتصادی کلان، وضعیت بهمراتب بدتر است.در روزهای ابتدایی پیروزی در انتخابات صحبت از حضور حداقل سه وزیر زن در کابینه بود، مسئلهای که عدهای از کارشناسان آن را ضدتبلیغ میدانستند، به گفته آنها اصلا این همه مطالبهگری از چه روی پیش میآید؟ آن هم در شرایطی که فشارها از هر طرف بر رئیسجمهوری وارد میشود. اما مسئله اینجا بود؛ پس وعدههای ما چه شد؟ پس آن همه زنی که با هزار امید و آرزو پای صندوقهای رأی آمدند مطالبههایشان را فراموش کنند؟ با امیدهای ازدسترفته چه کنیم؟ اما عدهای خرسند از طرح مطالبه و من همچنان حیران از اینهمه نابرابری. آنچه بیش از همه من را آزار میدهد انتقال حس ترحم مردان است که گویی به ما لطف میکنند و از آنچه حق آنهاست میخواهند بگذرند و به زنانی که تجربه مدیریتی سطح کلان ندارند، چنین موقعیتی را مرحمت کنند. آقایان شما به اندازه تاریخ فرصت سعی و خطا داشتهاید و وضعیت اینچنین است، اندکی درنگ کنید؛ بگذارید زنان نیز خط پایان را به اتمام برسانند. اما حالا دیگر مطالبهداشتن سه وزیر زن به فراموشی سپرده شده است. آنقدر آن را به قعر حافظههایمان بردهایم که هرازگاهی از جایی میشنویم که کسی میگوید اصلا چه کسی از وزیر زن صحبت کرد؟ و من مبهوت مطالبات زنانه، به صدای محزون زنان جوانی فکر میکنم که این روزها برای نگهداشتن معاون امور زنان و خانوادهشان، خانم مولاوردی، از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. زنان جوانی که امیدشان چون اشک از گوشه چشمشان چکید و هر صحبتی که میگفت «اصلا وزیر زن را چه کسی مطرح کرد، بگذارید رئیسجمهوری کارش را بکند» پتکی بر سر آنها بود... هموطنان عزیزم... آینده موفق هر کشوری در گرو حضور مؤثر زنان و مردان آن جامعه در تمامی سطوح اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است. اگر میهنمان را دوست میداریم، گریزی نیست جز آنکه زنان برای سطح کلان جامعه هم مادری کنند؛ آن روز تفاوت را احساس خواهید کرد.
شاید چهار سال پیش وقتی اولین مقاله را پس از تشکیل دولت تدبیر و امید بهعنوان «زنان فراموششدگان پس از انتخابات» نوشتم، فکر نمیکردم که در دور بعد دولت، نماینده مردم باشم و در جایگاهی که باید پاسخگو باشم. اکنون روزهای واپسین دولت یازدهم را میگذرانیم، به همت مردم مشارکتی دیگر رقم خورد و این بار آقای دکتر روحانی برای بار دوم به ریاستجمهوری برگزیده شد. اما حکایت ما زنان هم موضوع غریبی است. نیمی از جامعه را تشکیل میدهیم، اما فقط مادربودن ما به رسمیت شناخته میشود و برای بهدستآوردن ابتداییترین حقوق خودمان گویی در یک رقابت نابرابر باید در ماراتنی نفسگیر که برایمان پایانی ندارد، تلاش کنیم اما کی میشود خط پایان را رد کرد؛ برای ما خط پایانی نیست. زن در قرآن انسان است و از نظر مرتبه انسانی با مرد برابر است. در زمانی که اعراب جاهلیت دختران را زندهبهگور میکردند، قرآن از آزادی اقتصادی زنان سخن به میان میآورد و از ملکه سبا بهعنوان حکمران سخن میگفت. زینب کبری(س) در جنگ برادر را همراه میشود و حماسه جاودانگی کربلا را رقم میزند و به همراه شهدای کربلا جاودانه تاریخ میشود. گویی تاریخ باز ایستاده است و گویی این تلاش دین اسلام برای تعریف انسانی از زن، هنوز پس از هزار و 400 سال ثابت مانده است. بهراستی به کدامین گناه زنان از برخورداری از حقوق انسانی برابر با مردان بازداشته میشوند و چرا باید برای بهدستآوردن حداقل امتیازات در یک جامعه تلاشها اینقدر سخت و طاقتفرسا باشد. از نظر دانشآموختگی و کسب مهارت زنان با مردان برابری میکنند اما سهم آنان از بازار کار بهتازگی نزدیک به 16 درصد شده است و در عرصههای سیاسی و اقتصادی کلان، وضعیت بهمراتب بدتر است.در روزهای ابتدایی پیروزی در انتخابات صحبت از حضور حداقل سه وزیر زن در کابینه بود، مسئلهای که عدهای از کارشناسان آن را ضدتبلیغ میدانستند، به گفته آنها اصلا این همه مطالبهگری از چه روی پیش میآید؟ آن هم در شرایطی که فشارها از هر طرف بر رئیسجمهوری وارد میشود. اما مسئله اینجا بود؛ پس وعدههای ما چه شد؟ پس آن همه زنی که با هزار امید و آرزو پای صندوقهای رأی آمدند مطالبههایشان را فراموش کنند؟ با امیدهای ازدسترفته چه کنیم؟ اما عدهای خرسند از طرح مطالبه و من همچنان حیران از اینهمه نابرابری. آنچه بیش از همه من را آزار میدهد انتقال حس ترحم مردان است که گویی به ما لطف میکنند و از آنچه حق آنهاست میخواهند بگذرند و به زنانی که تجربه مدیریتی سطح کلان ندارند، چنین موقعیتی را مرحمت کنند. آقایان شما به اندازه تاریخ فرصت سعی و خطا داشتهاید و وضعیت اینچنین است، اندکی درنگ کنید؛ بگذارید زنان نیز خط پایان را به اتمام برسانند. اما حالا دیگر مطالبهداشتن سه وزیر زن به فراموشی سپرده شده است. آنقدر آن را به قعر حافظههایمان بردهایم که هرازگاهی از جایی میشنویم که کسی میگوید اصلا چه کسی از وزیر زن صحبت کرد؟ و من مبهوت مطالبات زنانه، به صدای محزون زنان جوانی فکر میکنم که این روزها برای نگهداشتن معاون امور زنان و خانوادهشان، خانم مولاوردی، از هیچ تلاشی فروگذار نکردند. زنان جوانی که امیدشان چون اشک از گوشه چشمشان چکید و هر صحبتی که میگفت «اصلا وزیر زن را چه کسی مطرح کرد، بگذارید رئیسجمهوری کارش را بکند» پتکی بر سر آنها بود... هموطنان عزیزم... آینده موفق هر کشوری در گرو حضور مؤثر زنان و مردان آن جامعه در تمامی سطوح اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است. اگر میهنمان را دوست میداریم، گریزی نیست جز آنکه زنان برای سطح کلان جامعه هم مادری کنند؛ آن روز تفاوت را احساس خواهید کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.