|

بندریِ نوستالژیک دهه 60

سعید برآبادی: برای دهه‌شصتی‌ها، محمود جهان، همه ویژگی‌های نوستالژیک را داشت. شلوار خمره‌ای می‌پوشید، فرق وسط باز می‌کرد، آهنگ‌های شش‌وهشت مجاز می‌خواند، عینک ریبن می‌زد، جنوبی و خون‌گرم و افتاده بود و از همه مهم‌تر به یادمان می‌آورد که چطور در سال‌هایی که ساده‌ترین موسیقی‌ها اجازه نشر و گوش‌دادن نداشتند، ما کاست‌های او را از نمایندگی‌های موسیقی مجاز (که آن زمان به‌ آنها فروشگاه‌های صوتی-تصویری می‌گفتیم) می‌خریدیم و چندین‌وچندبار گوش می‌دادیم. محمود جهان همیشه محبوب قلب‌ها بود، چراکه در همان دوره موسیقی‌ممنوع، خواننده‌ها به جان هم افتاده بودند و پرمدعا علیه همدیگر حرف می‌زدند و حلقه می‌ساختند، اما او هیچ ادعایی نداشت. گاهی حتی در کسادی بازار، به رستوران‌ها می‌رفت و می‌خواند و گاهی در جشن‌هایی که تلویزیون اسپانسر آن بود، می‌آمد، تور ماهیگیری‌اش را تکان می‌داد و بوشهری می‌خواند. ما این بوشهری‌خواندن را به بندری‌خواندن ترجمه می‌کردیم و دلمان خوش بود که در سال‌های دوره سازندگی که مجازترین خواننده‌ها، شجریان، ناظری، مختاباد، بهزاد، افتخاری و گلچین و بعدها شادمهر عقیلی بودند، او شش‌وهشت آرامی می‌خواند و قرِ ریزی هم در تلویزیون می‌داد. کمتر اما می‌دانستیم که او بازنشسته شرکت نفت است، جنگ را نه در تهران، بلکه در خوزستان تجربه کرده و پنج فرزند دارد. حالا اما نام او به‌خاطر انتشار خبر درگذشت ناگهانی‌اش، در شبکه‌های اجتماعی تکرار می‌شود؛ عکس‌های او هم یکی‌یکی پیدا می‌شوند؛ عکس‌های خندانِ مردی 65ساله که اصرار عجیبی به شادکردن مردم از طریق موسیقی‌اش داشت. او قرار بود کنسرتی برای امام ‌رضا(ع) برگزار کند، اما اجل تعجیل کرد و شاید اگر چنین کنسرتی برگزار می‌شد، آنهایی که در خراسان موسیقی را به محاق بردند، باورشان می‌شد که می‌شود شش‌وهشت خواند، محمود جهان بود و بندری خواند، اما در چارچوب احترام به هشتمین امام شیعیان.

سعید برآبادی: برای دهه‌شصتی‌ها، محمود جهان، همه ویژگی‌های نوستالژیک را داشت. شلوار خمره‌ای می‌پوشید، فرق وسط باز می‌کرد، آهنگ‌های شش‌وهشت مجاز می‌خواند، عینک ریبن می‌زد، جنوبی و خون‌گرم و افتاده بود و از همه مهم‌تر به یادمان می‌آورد که چطور در سال‌هایی که ساده‌ترین موسیقی‌ها اجازه نشر و گوش‌دادن نداشتند، ما کاست‌های او را از نمایندگی‌های موسیقی مجاز (که آن زمان به‌ آنها فروشگاه‌های صوتی-تصویری می‌گفتیم) می‌خریدیم و چندین‌وچندبار گوش می‌دادیم. محمود جهان همیشه محبوب قلب‌ها بود، چراکه در همان دوره موسیقی‌ممنوع، خواننده‌ها به جان هم افتاده بودند و پرمدعا علیه همدیگر حرف می‌زدند و حلقه می‌ساختند، اما او هیچ ادعایی نداشت. گاهی حتی در کسادی بازار، به رستوران‌ها می‌رفت و می‌خواند و گاهی در جشن‌هایی که تلویزیون اسپانسر آن بود، می‌آمد، تور ماهیگیری‌اش را تکان می‌داد و بوشهری می‌خواند. ما این بوشهری‌خواندن را به بندری‌خواندن ترجمه می‌کردیم و دلمان خوش بود که در سال‌های دوره سازندگی که مجازترین خواننده‌ها، شجریان، ناظری، مختاباد، بهزاد، افتخاری و گلچین و بعدها شادمهر عقیلی بودند، او شش‌وهشت آرامی می‌خواند و قرِ ریزی هم در تلویزیون می‌داد. کمتر اما می‌دانستیم که او بازنشسته شرکت نفت است، جنگ را نه در تهران، بلکه در خوزستان تجربه کرده و پنج فرزند دارد. حالا اما نام او به‌خاطر انتشار خبر درگذشت ناگهانی‌اش، در شبکه‌های اجتماعی تکرار می‌شود؛ عکس‌های او هم یکی‌یکی پیدا می‌شوند؛ عکس‌های خندانِ مردی 65ساله که اصرار عجیبی به شادکردن مردم از طریق موسیقی‌اش داشت. او قرار بود کنسرتی برای امام ‌رضا(ع) برگزار کند، اما اجل تعجیل کرد و شاید اگر چنین کنسرتی برگزار می‌شد، آنهایی که در خراسان موسیقی را به محاق بردند، باورشان می‌شد که می‌شود شش‌وهشت خواند، محمود جهان بود و بندری خواند، اما در چارچوب احترام به هشتمین امام شیعیان.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.