|

سیر، باید سیر همدان باشد

ناستین مجابی

سیر، باید سیر همدان باشد تا آقاجان بخرد و لایق سیرترشی انداختن باشد. سیر همدان تند بود و بته درشت داشت. آقاجان عادت داشت که هرچیز خوب و مفید را به مقدار زیاد می‌خرید اما چیزهایی که به‌نظرش می‌رسید مفید نیست و برای بدن ضرر دارد مثل انواع میوه‌های غیرفصل و آجیل و خصوصا تخمه و آب‌نبات را تا آخر عمرش هم راضی به خریدش نبود. این مامان بود که دور از چشم آقاجان آجیل و شکلات می‌خرید، از بس‌که دوست داشت. مامان مقداری از سیرهای خوب و سفت را برای مصرف روزانه روی تخت چوبی در تاریکی زیرپله و جای خشک که برای سیب زمینی و پیاز تعبیه کرده بود، جدا‌جدا می‌چید. بخش دیگر سیرهای کوچک و ریز را پرپر کرده پوستش را می‌کند و رنده می‌کرد و با ادویه مخصوص توی شیشه ترشی می‌انداخت. بخش دیگر را برای سیرترشی ساقه و ریشه و پوست‌های اضافه‌اش را می‌گرفت و خوشگل می‌چید توی ظرف و رویش را سرکه دست‌ساز خودش تا گلو پر می‌کرد. بعدا به ما گفت که برای زودتر رسیدنش گاه کمی شیره‌ انگوری که خودش پخته بود هم برای رنگ‌گرفتن و هم برای طعم به آن اضافه می‌کرده است. حجم زیاد سیری که آقاجان می‌خرید اگر مامان آن را به افرادی که دست و پایشان می‌شکست و سیرترشی هفت‌ساله را درمان شکستگی می‌دانستند نمی‌بخشید، بیشتر از هفت‌سال دوام می‌آورد. شیشه‌های سیر به تناسب سن و سال و رنگ‌شان مشخص بود. وقتی مامان ما را ترک کرد روزی که خواهرم خانه را پاک‌سازی کرد، شیشه بزرگ سیرترشی نمی‌دانم چندساله را که دیگر هریسه و حلوا شده بود از شدت ماندگاری خواست دور بریزد، من نگذاشتم و با خود به خانه آوردم و اکنون که این متن را می‌نویسم توی بالکن در جای خنکی قرارش داده‌ام و هر از چندی که دلم برای مامان تنگ می‌شود به سراغش می‌روم تا طعم روزهای باهم بودن را دوباره تجربه کنم.
سیر، باید سیر همدان باشد تا آقاجان بخرد و لایق سیرترشی انداختن باشد. سیر همدان تند بود و بته درشت داشت. آقاجان عادت داشت که هرچیز خوب و مفید را به مقدار زیاد می‌خرید اما چیزهایی که به‌نظرش می‌رسید مفید نیست و برای بدن ضرر دارد مثل انواع میوه‌های غیرفصل و آجیل و خصوصا تخمه و آب‌نبات را تا آخر عمرش هم راضی به خریدش نبود. این مامان بود که دور از چشم آقاجان آجیل و شکلات می‌خرید، از بس‌که دوست داشت. مامان مقداری از سیرهای خوب و سفت را برای مصرف روزانه روی تخت چوبی در تاریکی زیرپله و جای خشک که برای سیب زمینی و پیاز تعبیه کرده بود، جدا‌جدا می‌چید. بخش دیگر سیرهای کوچک و ریز را پرپر کرده پوستش را می‌کند و رنده می‌کرد و با ادویه مخصوص توی شیشه ترشی می‌انداخت. بخش دیگر را برای سیرترشی ساقه و ریشه و پوست‌های اضافه‌اش را می‌گرفت و خوشگل می‌چید توی ظرف و رویش را سرکه دست‌ساز خودش تا گلو پر می‌کرد. بعدا به ما گفت که برای زودتر رسیدنش گاه کمی شیره‌ انگوری که خودش پخته بود هم برای رنگ‌گرفتن و هم برای طعم به آن اضافه می‌کرده است. حجم زیاد سیری که آقاجان می‌خرید اگر مامان آن را به افرادی که دست و پایشان می‌شکست و سیرترشی هفت‌ساله را درمان شکستگی می‌دانستند نمی‌بخشید، بیشتر از هفت‌سال دوام می‌آورد. شیشه‌های سیر به تناسب سن و سال و رنگ‌شان مشخص بود. وقتی مامان ما را ترک کرد روزی که خواهرم خانه را پاک‌سازی کرد، شیشه بزرگ سیرترشی نمی‌دانم چندساله را که دیگر هریسه و حلوا شده بود از شدت ماندگاری خواست دور بریزد، من نگذاشتم و با خود به خانه آوردم و اکنون که این متن را می‌نویسم توی بالکن در جای خنکی قرارش داده‌ام و هر از چندی که دلم برای مامان تنگ می‌شود به سراغش می‌روم تا طعم روزهای باهم بودن را دوباره تجربه کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.