آن چشمهای ممتاز
پوریا عالمی: دیروز مریم میرزاخانی، ریاضیدان زیبا، مادر، استاد دانشگاه استنفورد و دانشمند طراز اول، برنده مدال مهم فیلدز و صاحب مدال طلای المپیاد بینالمللی ریاضی، از پس خرچنگ سرطان برنیامد و در بهار عمر و سرآغاز زندگی حرفهای درجهیکش، آن چشمهای نافذ روشن را بر جهان تاریک و روشن فروبست. مریم میرزاخانی یکبار آن چشمهای ممتاز را از مرگ رهانده بود. افتخارآفرینیهای مریم میرزاخانی در سطح بینالمللی، وقتی بر اثر سیاستهای دولت مهرورزی یأسی همگانی مردم را در مواجهه با جهان دربر گرفته بود، از مهمترین بزنگاههای تاریخی بود که منجر به نشاطی عمومی شد. اما مرگ او مایه غم و اندوه فراوان دوستداران او و جامعه علمی جهانی شد. در همین رابطه با یکی از فعالان اینترنت که با اسم مستعار در برنامههای ماهواره هم شرکت میکند مصاحبه کردیم.
ما: نظر شما در مورد مرگ مریم میرزاخانی چیست؟ ایشان: میرزاخانی از سرطان فوت کرد و این تقصیر ظریف و مسئولان ایرانی است چون در ایران خیلیها از سرطان فوت میکنند و کسی نگران نیست.
ما: ولی ايشان بیرون از ایران دچار بیماری شد.
ایشان: دیگر بدتر. این نشان میدهد که مسئولان ایرانی پارازیت و سرطان مازاد را صادر میکنند آمریکا.
ما: نظر شما به صورت کلی چیست؟
ایشان: همهچیز تقصیر دولت است. اگر مسئولان دانشگاه استنفورد را میآورد سمت علیآباد کتول و بهعنوان شعبهای از دانشگاه پیام نور یا دانشگاه آزاد راه میانداختند، الان نهتنها میرزاخانی که همه مغزهای ایرانی در ایران بودند و البته خب الان بهعنوان استاد دانشگاه تعدیل و خانهنشین شده بودند که این دیگر مشکل خودشان بود.
ما: نظرتان درباره وجهه علمی ايشان چیست؟
ایشان: به یکی گفتند فلانی فوت کرد، گفت چرا؟ او که دیپلم داشت. این موضوع ثابت میکند نیازی نیست آدمها تحصیلات عالیه داشته باشند و سواد خواندن و نوشتن کافی است. به نظر ما مردم نیازی نیست بروند مدرسه و صبر کنند سر پیری و وقتی که وقت آزاد داشتند، بروند نهضت سوادآموزی.
ما: آیا شما با مرگ هم شوخی میکنید؟
ایشان: مگر مرگ نیست که با ما شوخی میکند؟ تنها راه این است که هرچند مرگ بسیار غمانگیز است، اما ما باید مرگ را جدی نگیریم.
ما: با همه این اوصاف مریم میرزاخانی زنی مهم بود و ما درگذشت او را به همه كساني که میرزاخانی الگوی استقلال و بالندگیشان بود تسلیت میگوییم.
پوریا عالمی: دیروز مریم میرزاخانی، ریاضیدان زیبا، مادر، استاد دانشگاه استنفورد و دانشمند طراز اول، برنده مدال مهم فیلدز و صاحب مدال طلای المپیاد بینالمللی ریاضی، از پس خرچنگ سرطان برنیامد و در بهار عمر و سرآغاز زندگی حرفهای درجهیکش، آن چشمهای نافذ روشن را بر جهان تاریک و روشن فروبست. مریم میرزاخانی یکبار آن چشمهای ممتاز را از مرگ رهانده بود. افتخارآفرینیهای مریم میرزاخانی در سطح بینالمللی، وقتی بر اثر سیاستهای دولت مهرورزی یأسی همگانی مردم را در مواجهه با جهان دربر گرفته بود، از مهمترین بزنگاههای تاریخی بود که منجر به نشاطی عمومی شد. اما مرگ او مایه غم و اندوه فراوان دوستداران او و جامعه علمی جهانی شد. در همین رابطه با یکی از فعالان اینترنت که با اسم مستعار در برنامههای ماهواره هم شرکت میکند مصاحبه کردیم.
ما: نظر شما در مورد مرگ مریم میرزاخانی چیست؟ ایشان: میرزاخانی از سرطان فوت کرد و این تقصیر ظریف و مسئولان ایرانی است چون در ایران خیلیها از سرطان فوت میکنند و کسی نگران نیست.
ما: ولی ايشان بیرون از ایران دچار بیماری شد.
ایشان: دیگر بدتر. این نشان میدهد که مسئولان ایرانی پارازیت و سرطان مازاد را صادر میکنند آمریکا.
ما: نظر شما به صورت کلی چیست؟
ایشان: همهچیز تقصیر دولت است. اگر مسئولان دانشگاه استنفورد را میآورد سمت علیآباد کتول و بهعنوان شعبهای از دانشگاه پیام نور یا دانشگاه آزاد راه میانداختند، الان نهتنها میرزاخانی که همه مغزهای ایرانی در ایران بودند و البته خب الان بهعنوان استاد دانشگاه تعدیل و خانهنشین شده بودند که این دیگر مشکل خودشان بود.
ما: نظرتان درباره وجهه علمی ايشان چیست؟
ایشان: به یکی گفتند فلانی فوت کرد، گفت چرا؟ او که دیپلم داشت. این موضوع ثابت میکند نیازی نیست آدمها تحصیلات عالیه داشته باشند و سواد خواندن و نوشتن کافی است. به نظر ما مردم نیازی نیست بروند مدرسه و صبر کنند سر پیری و وقتی که وقت آزاد داشتند، بروند نهضت سوادآموزی.
ما: آیا شما با مرگ هم شوخی میکنید؟
ایشان: مگر مرگ نیست که با ما شوخی میکند؟ تنها راه این است که هرچند مرگ بسیار غمانگیز است، اما ما باید مرگ را جدی نگیریم.
ما: با همه این اوصاف مریم میرزاخانی زنی مهم بود و ما درگذشت او را به همه كساني که میرزاخانی الگوی استقلال و بالندگیشان بود تسلیت میگوییم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.