|

درباره فيلم «برادرم خسرو»

تقديس آنارشيسم يا پردازش هنريِ يك مقوله علمي

دكتر گودرز عكاشه. روان‌پزشك و متخصص اعصاب

فيلم «برادرم خسرو» با هدف بررسي اختلال دوقطبي و مطرح‌كردن آن در جامعه، قدم به دنياي تصوير گذاشت، قدمي كه هرچند نيت خير در آن بوده و گامي به جلو، ولي عملا نقايص ‌تأمل‌برانگیزی داشت.
1. «خسرو» دچار اختلال دوقطبي است كه اين اختلال در صورت درمان، علائمش تحت كنترل است يا درمان نشده كه لزوما بايد تحت درمان جديد قرار بگيرد. آنچه «خسرو» با رفتارهاي ساختارشكنانه نشان مي‌دهد عمدتا ناشي از «شخصيت» اوست كه لزوما مثبت هم نيست و تقديس آن جای سؤال دارد. به همين ترتيب رفتارهاي «ناصر» به‌عنوان يك پزشك با گرايش علمي كه منظم بود (و شايد شخصيت وسواسي - جبري- را تا حدودي نشان دهد) لزوما منفي و غلط نيست و تقابل اين دو رفتار و تشويق يكي و تقبيح ديگري صحيح نيست و بايد هركدام جداگانه تحليل شود و در تقابل با يكديگر. «ناصر» بايد رفتارهاي خسرو را كنترل كند و پردازش يك شخصيت منفي در حقيقت نفي نظم و داشتن برنامه و انتقاد بر كنترل درست اوضاع از سوی خانواده است.
2. اختلال دوقطبي در فازِ شيدايي - يا مانيا- قابل كنترل است و قطعا منجر به رفتارهاي خشن در صورت كنترل علائم نمي‌شود و در صورت بروز نشانه‌هاي اوليه درمان قاطع و جدي و در صورت ضرورت بستري صورت مي‌گيرد. بروز رفتارهاي خشن ازجمله به‌هم‌ريختن اتاق، پرتاب‌كردن كمد و شكستن شيشه‌هاي اتومبيل از نشانه‌‌های اوج اختلال است و بايد با آن مقابله جدي شود. (نه به‌عنوان رفتارهاي مقابله‌اي و طبيعي در برابر برخوردهاي ناصر از آن بهره‌برداري شود). از ديدگاه اين‌جانب به‌عنوان يك روان‌پزشك، همكاري كه در فيلم نشان داده شد، در تجويز دارو و كنترل اختلال سهل‌انگاري كرد.
3. فيلم با وجود ساختار قوي و بازي‌هاي سنجيده به‌ويژه بازی آقاي شهاب حسيني، در انتقال پيام شناخت اختلال دوقطبي ناكامل است و در سطح يك نگرش غلط كه تقابل «نظم» و «هرج‌ومرج» است باقي مي‌ماند و در حقيقت تا حدودي به تقديس رفتارهاي هرج‌ومرج‌طلب خسرو و انتقاد از رفتارهاي منظم پرداخته است كه قطعا حاوي پيام مثبتي براي تربيت‌هاي خانوادگي نيست و آگاهي درستي از اختلالي كه مي‌تواند قابل درمان باشد، ارائه نمي‌دهد.

فيلم «برادرم خسرو» با هدف بررسي اختلال دوقطبي و مطرح‌كردن آن در جامعه، قدم به دنياي تصوير گذاشت، قدمي كه هرچند نيت خير در آن بوده و گامي به جلو، ولي عملا نقايص ‌تأمل‌برانگیزی داشت.
1. «خسرو» دچار اختلال دوقطبي است كه اين اختلال در صورت درمان، علائمش تحت كنترل است يا درمان نشده كه لزوما بايد تحت درمان جديد قرار بگيرد. آنچه «خسرو» با رفتارهاي ساختارشكنانه نشان مي‌دهد عمدتا ناشي از «شخصيت» اوست كه لزوما مثبت هم نيست و تقديس آن جای سؤال دارد. به همين ترتيب رفتارهاي «ناصر» به‌عنوان يك پزشك با گرايش علمي كه منظم بود (و شايد شخصيت وسواسي - جبري- را تا حدودي نشان دهد) لزوما منفي و غلط نيست و تقابل اين دو رفتار و تشويق يكي و تقبيح ديگري صحيح نيست و بايد هركدام جداگانه تحليل شود و در تقابل با يكديگر. «ناصر» بايد رفتارهاي خسرو را كنترل كند و پردازش يك شخصيت منفي در حقيقت نفي نظم و داشتن برنامه و انتقاد بر كنترل درست اوضاع از سوی خانواده است.
2. اختلال دوقطبي در فازِ شيدايي - يا مانيا- قابل كنترل است و قطعا منجر به رفتارهاي خشن در صورت كنترل علائم نمي‌شود و در صورت بروز نشانه‌هاي اوليه درمان قاطع و جدي و در صورت ضرورت بستري صورت مي‌گيرد. بروز رفتارهاي خشن ازجمله به‌هم‌ريختن اتاق، پرتاب‌كردن كمد و شكستن شيشه‌هاي اتومبيل از نشانه‌‌های اوج اختلال است و بايد با آن مقابله جدي شود. (نه به‌عنوان رفتارهاي مقابله‌اي و طبيعي در برابر برخوردهاي ناصر از آن بهره‌برداري شود). از ديدگاه اين‌جانب به‌عنوان يك روان‌پزشك، همكاري كه در فيلم نشان داده شد، در تجويز دارو و كنترل اختلال سهل‌انگاري كرد.
3. فيلم با وجود ساختار قوي و بازي‌هاي سنجيده به‌ويژه بازی آقاي شهاب حسيني، در انتقال پيام شناخت اختلال دوقطبي ناكامل است و در سطح يك نگرش غلط كه تقابل «نظم» و «هرج‌ومرج» است باقي مي‌ماند و در حقيقت تا حدودي به تقديس رفتارهاي هرج‌ومرج‌طلب خسرو و انتقاد از رفتارهاي منظم پرداخته است كه قطعا حاوي پيام مثبتي براي تربيت‌هاي خانوادگي نيست و آگاهي درستي از اختلالي كه مي‌تواند قابل درمان باشد، ارائه نمي‌دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.