مهمترین جشنواره عکس دنیا میزبانی کرد
38 سال تاریخ ایران در «آرل»
گروه هنر: نمایشگاه 38 سال تاریخ ایران در چهلوهشتمین جشنواره عکس ارلن در فرانسه و در غرفه عکاسان ایرانی با حضور وزیر فرهنگ و هنر این کشور و استقبال عمومی افتتاح شد.
در این نمایشگاه، عکاسانی چون عباس کوثری، محمد فرنود، شادی قدیریان، مهرام مهام، صبا علیزاده، گوهر دشتی، سولماز دریانی، ابراهیم نوروزی، آذین حقیقی، دانیال خداویسی، سینا شیری، هدی امین، مریم تختکشیان و... حضور دارند. این جشنواره عکس از قدیمیترین و مهمترین جشنوارههای جهانی است که امسال بخش ویژهای را به عکاسان ایرانی اختصاص داده که موضوع آن هم 38 سال زندگی پس از انقلاب اسلامی در ایران است.
در بروشور غرفه عکس ایرانیان آمده است: قرن بیستم برای ایران، قرن پرآشوبی بود. در عرض چند دهه، این کشور کهن از یک سلسله چندصدساله به یک سلطنت خودخوانده تغییر مسیر داد و در ادامه یک دوره کوتاهمدت از دموکراسی و سرانجام کودتایی غربی را تجربه کرد. نهایتا و از همه مهمتر، در سال 1979 کشور انقلابی اسلامی را پشتسر گذاشت. از میانه این دوره پرآشوب و بیثبات، عکاسانی بزرگ با عکسهایی بهیادماندنی سر برآوردند؛ عکاسانی چون عباس و رضا کار خود را از ایران شروع کرده و در ادامه به سراسر جهان تسری دادند. از خارج از کشور نیز عکاسانی چون ژیل پرس و بسیاری دیگر خود را به ایران رساندند و عکسهایی خاطرهانگیز از ایران ثبت کردند که لحظات تاریخی کشور را به جهان منتقل میکرد.
امسال نیوشا توکلیان، عکاس پرکار ایرانی (و عضو آژانس عکس مگنوم) با همکاری آناهیتا قبائیان، در رخداد «ریکونتس آرل»، مروری بر عکاسی معاصر ایران بعد از انقلاب داشتهاند. این نمایشگاه که «ایران، 38 سال» نام دارد، گزینشی وسیع و تأثیرگذار از تاریخ تصویری این کشور است. در کل 62 عکس در این نمایشگاه و کتاب گرد هم آمده است. در کنار برخی استادان بنام، تعداد کثیری از تصویرسازان که آثارشان در این مجموعه دیده میشود، بعد از انقلاب متولد شدهاند که یعنی بچههای انقلاباند. جوانی آنها نشانهای است از اصالت و قدرت آثارشان که مجموعهای جذاب از استعداد است را پدید آورده. در ادامه مقدمهای کوتاه بر این نمایشگاه را به قلم نیوشا توکلیان و آناهیتا قبائیان آوردهایم که امسال در آرل به نمایش درخواهد آمد: «برای قرنهای متمادی، شاعران ایرانی در سراسر دنیا گرامی داشته شدهاند. آنچه به شعر قدرت میدهد، قابلیت گفتن چیزهایی است که مستقیم نمیتوان به زبانشان آورد. شعر نهتنها ما را به تفکر وامیدارد بلکه همچنین میتواند زبانی استعاری و رمزگذاریشده در دستان منتقد باشد. در ایران، شعر نقشی مرکزی در ظهور فرهنگ خودبیانگری داشته است. اتفاقی
نیست که کشور ما اینقدر عکاس دارد. وقتی ایرانیان بخواهند خودشان را بیان کنند، آنها از ابزارهایی که تاریخ در اختیارشان گذاشته، بهره میگیرند. روزگاری این ابزار شعر بود؛ امروزه ایرانیان از نظیر مدرن آن یعنی عکاسی بهره میگیرند. عکاسی مطبوعاتی، مستند و تصاویر هنری حکم شعر دیداری معاصر را برای ایرانیان دارد. این دو رسانه (فارغ از فرهنگ فارسی) نیازمند باریکبینی است، هرچند این ابهام ما را به مداقه بیشتر [در اثر] دعوت میکند.
تصاویری که در اینجا میبینید، نه صرفا زاده رخدادهای تأثیرگذار تاریخ کشورند و نه صرفا بازنمایانگر زندگی روزانهای که ثبتش میکنند. بلکه این تصاویر، برآمده ذهن عکاسی هستند که آنها را ثبت کرده است. این نمایشگاه نگاهی است به طیف متنوعی از عکاسان، هنرمندان و فیلمسازانی که کوشیدهاند کشوری را به تصویر بکشند که هنوز درگیر انقلاب و جنگ است؛ کشوری که حالا تغییر و تحولی عظیم و ناگهانی را تجربه میکند که پیامدهایش بر ما نامعلوم است.
این زنان و مردان از هر سن و سالی، هم از عکاسی مطبوعاتی و هم از تصاویر صحنهآراییشده به مانند یک مؤلف بهره میگیرند. آنها چیزی بیاننشدنی را به تصاویری بدل میکنند که بیانگر نوستالژی، افسوس، شکستها، تردیدها و امید است و از این طریق، چهره ایران جدید را به نمایش میگذارند. ما مجموعهای مبسوط و گسترده از آثار را انتخاب کردهایم تا دیدی وسیع از ایران را آنگونه که اکنون هست، عرضه کند. ایران توامان کشوری کهن و جوان است. تاریخی چندصدساله که به انقلاب اسلامی ختم میشود. اما در جمعآوری این مجموعه، ما ثانیهشمار را بر روی سال 57 صفر کردیم که آغازگاه دورهای جدید در تاریخ ایران است. ایران، 38 سال ادای احترامی است به فرهنگ شعر دیداری در نزد ایرانیان».
گروه هنر: نمایشگاه 38 سال تاریخ ایران در چهلوهشتمین جشنواره عکس ارلن در فرانسه و در غرفه عکاسان ایرانی با حضور وزیر فرهنگ و هنر این کشور و استقبال عمومی افتتاح شد.
در این نمایشگاه، عکاسانی چون عباس کوثری، محمد فرنود، شادی قدیریان، مهرام مهام، صبا علیزاده، گوهر دشتی، سولماز دریانی، ابراهیم نوروزی، آذین حقیقی، دانیال خداویسی، سینا شیری، هدی امین، مریم تختکشیان و... حضور دارند. این جشنواره عکس از قدیمیترین و مهمترین جشنوارههای جهانی است که امسال بخش ویژهای را به عکاسان ایرانی اختصاص داده که موضوع آن هم 38 سال زندگی پس از انقلاب اسلامی در ایران است.
در بروشور غرفه عکس ایرانیان آمده است: قرن بیستم برای ایران، قرن پرآشوبی بود. در عرض چند دهه، این کشور کهن از یک سلسله چندصدساله به یک سلطنت خودخوانده تغییر مسیر داد و در ادامه یک دوره کوتاهمدت از دموکراسی و سرانجام کودتایی غربی را تجربه کرد. نهایتا و از همه مهمتر، در سال 1979 کشور انقلابی اسلامی را پشتسر گذاشت. از میانه این دوره پرآشوب و بیثبات، عکاسانی بزرگ با عکسهایی بهیادماندنی سر برآوردند؛ عکاسانی چون عباس و رضا کار خود را از ایران شروع کرده و در ادامه به سراسر جهان تسری دادند. از خارج از کشور نیز عکاسانی چون ژیل پرس و بسیاری دیگر خود را به ایران رساندند و عکسهایی خاطرهانگیز از ایران ثبت کردند که لحظات تاریخی کشور را به جهان منتقل میکرد.
امسال نیوشا توکلیان، عکاس پرکار ایرانی (و عضو آژانس عکس مگنوم) با همکاری آناهیتا قبائیان، در رخداد «ریکونتس آرل»، مروری بر عکاسی معاصر ایران بعد از انقلاب داشتهاند. این نمایشگاه که «ایران، 38 سال» نام دارد، گزینشی وسیع و تأثیرگذار از تاریخ تصویری این کشور است. در کل 62 عکس در این نمایشگاه و کتاب گرد هم آمده است. در کنار برخی استادان بنام، تعداد کثیری از تصویرسازان که آثارشان در این مجموعه دیده میشود، بعد از انقلاب متولد شدهاند که یعنی بچههای انقلاباند. جوانی آنها نشانهای است از اصالت و قدرت آثارشان که مجموعهای جذاب از استعداد است را پدید آورده. در ادامه مقدمهای کوتاه بر این نمایشگاه را به قلم نیوشا توکلیان و آناهیتا قبائیان آوردهایم که امسال در آرل به نمایش درخواهد آمد: «برای قرنهای متمادی، شاعران ایرانی در سراسر دنیا گرامی داشته شدهاند. آنچه به شعر قدرت میدهد، قابلیت گفتن چیزهایی است که مستقیم نمیتوان به زبانشان آورد. شعر نهتنها ما را به تفکر وامیدارد بلکه همچنین میتواند زبانی استعاری و رمزگذاریشده در دستان منتقد باشد. در ایران، شعر نقشی مرکزی در ظهور فرهنگ خودبیانگری داشته است. اتفاقی
نیست که کشور ما اینقدر عکاس دارد. وقتی ایرانیان بخواهند خودشان را بیان کنند، آنها از ابزارهایی که تاریخ در اختیارشان گذاشته، بهره میگیرند. روزگاری این ابزار شعر بود؛ امروزه ایرانیان از نظیر مدرن آن یعنی عکاسی بهره میگیرند. عکاسی مطبوعاتی، مستند و تصاویر هنری حکم شعر دیداری معاصر را برای ایرانیان دارد. این دو رسانه (فارغ از فرهنگ فارسی) نیازمند باریکبینی است، هرچند این ابهام ما را به مداقه بیشتر [در اثر] دعوت میکند.
تصاویری که در اینجا میبینید، نه صرفا زاده رخدادهای تأثیرگذار تاریخ کشورند و نه صرفا بازنمایانگر زندگی روزانهای که ثبتش میکنند. بلکه این تصاویر، برآمده ذهن عکاسی هستند که آنها را ثبت کرده است. این نمایشگاه نگاهی است به طیف متنوعی از عکاسان، هنرمندان و فیلمسازانی که کوشیدهاند کشوری را به تصویر بکشند که هنوز درگیر انقلاب و جنگ است؛ کشوری که حالا تغییر و تحولی عظیم و ناگهانی را تجربه میکند که پیامدهایش بر ما نامعلوم است.
این زنان و مردان از هر سن و سالی، هم از عکاسی مطبوعاتی و هم از تصاویر صحنهآراییشده به مانند یک مؤلف بهره میگیرند. آنها چیزی بیاننشدنی را به تصاویری بدل میکنند که بیانگر نوستالژی، افسوس، شکستها، تردیدها و امید است و از این طریق، چهره ایران جدید را به نمایش میگذارند. ما مجموعهای مبسوط و گسترده از آثار را انتخاب کردهایم تا دیدی وسیع از ایران را آنگونه که اکنون هست، عرضه کند. ایران توامان کشوری کهن و جوان است. تاریخی چندصدساله که به انقلاب اسلامی ختم میشود. اما در جمعآوری این مجموعه، ما ثانیهشمار را بر روی سال 57 صفر کردیم که آغازگاه دورهای جدید در تاریخ ایران است. ایران، 38 سال ادای احترامی است به فرهنگ شعر دیداری در نزد ایرانیان».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.