دستبوسي و تعظيم ناپسند
آمنه شيرافکن
چند روزي اخبار مربوط به دستبوسي حسامالدين آشنا و تعظيم مصطفي کواکبيان در سرخط خبرها بود. خيليها آمدند و نوشتند که دستبوسي و تعظيم اين دو بزرگوار ايرادي ندارد و نشانه ادب و احترام به بزرگان است. اما آنهايي که چنين تفسيري داشتند به واقع جايگاه سياسي و اجتماعي دستبوس و تعظيمکننده را ناديده گرفتند. هر دو اين بزرگواران در مقام و شأني هستند که ميتوانستند به راههاي ديگري به بزرگان مقابل اداي احترام کنند اما وقتي يکي از آنها نماينده مجلس است و ديگري دو سمت مهم يعني رياست مرکز بررسيهاي استراتژيک و مشاورت به رئيسجمهوري ايران را در کارنامه خود دارد، روا نيست به دستبوسي شخصيتهاي سياسي که براي او مقام استادياي داشتهاند بپردازد. چنانچه مصطفي هاشميطبا نيز در توييتي اشاره کرده «کسي دست کسي را نبوسد. به آموزههاي قرآن توجه کنيم».
بااينحال برخي بر اين باورند که دستبوسي امر پسنديدهاي است. نتيجهگيري در اينباره نه در تخصص نگارنده است و نه در حيطه اين متن کوتاه ميگنجد. اما تأکيد بر جايگاه دو بزرگوار نشان از نادرستبودن آيين دستبوسي و تعظيم آن دو دارد. چنانچه آنها در جايگاههاي رسمي قرار داشته و اعتراض و انتقاد شهروندان نشان از آن دارد که چندان موافق دستبوسي و تعظيم اين دو بزرگوار نبودهاند. بنابراين بهتر آنکه شخصيتهاي سياسي در جايگاههاي حساسي که قرار گرفتهاند به فکر تبعات رفتار هرچند از سر خيرشان باشند.
به يمن توسعه رسانهها و شبکههاي اجتماعي تصاوير رفتار سياسي مسئولان به طرفهالعيني تيتر يک رسانهها ميشود و ديگر نميتوان بهسادگي از آن رهايي يافت. در پس ترويج اين تصاوير نيز دو گزينه در ميان افکار عمومي شکل ميگيرد، بخشي از آن اين است که اگر بزرگان ما چنين کردهاند، چه ايراد که ما نيز در پي دستبوسي و تعظيم باشيم و وجه انتقادي آن انبوه مردمي که از ترويج چنين آييني دلخوش نيستند.
مسئولان عزيز و نمايندگان محترم در ديدارهاي شخصي و به دور از فلش دوربينها به اندازه کافي براي اداي احترام و ارادتشان به شخصيتها و چهرههاي سياسي فرصت دارند اما ترويج رفتار آنها در سطح شبکههاي اجتماعي مسئوليت آنها را دوچندان ميکند و روا نيست تصاوير اين رفتار در سطح گسترده ميهمان گوشي و موبايل شهروندان ايراني شود.
نکته ديگر دفاع شائبهبرانگيز و عذر بدتر از گناهي بود که در اثناي نقدها از جانب محمدرضا کواکبيان برادر مصطفي کواکبيان مطرح شد. ايشان نوشتند که «آقاي کواکبيان در ديدار با ابراهيم رئيسي صريحا خواستار آزادي محصوران شد، براي تلطيف فضا با خندهاي همراه تواضع دستش را فشرد و از اتاق بيرون آمد».
بدون ترديد اقدام و پيگيريهاي اين نماينده مجلس مانند برخي ديگر از نمايندگان براي ايجاد گشايشي در موضوع حصر تحسينبرانگيز است اما اينکه بخواهيم به اين دليل جمعي را زير منت خود بگذاريم و رفتاري کنيم که شايد ميليونها شهروندي را که به ما رأي دادهاند دلخور کند، به هيج روي قابل توجيه و مماشات نيست.
در پايان نگارنده از مسئولان عزيز تقاضا دارد تا قدر جايگاه خويش را دانسته و ارزش آن را بپايند و بدانند روي سکوي نمايندگي مجلس و مشاورت رياستجمهوري، بايد آداب خاص خودش را حفظ کنند. اين دستبوسيها و احترامهاي استاد و شاگردي بماند براي جمعهاي خصوصي و جلسههاي شخصيتر.
چند روزي اخبار مربوط به دستبوسي حسامالدين آشنا و تعظيم مصطفي کواکبيان در سرخط خبرها بود. خيليها آمدند و نوشتند که دستبوسي و تعظيم اين دو بزرگوار ايرادي ندارد و نشانه ادب و احترام به بزرگان است. اما آنهايي که چنين تفسيري داشتند به واقع جايگاه سياسي و اجتماعي دستبوس و تعظيمکننده را ناديده گرفتند. هر دو اين بزرگواران در مقام و شأني هستند که ميتوانستند به راههاي ديگري به بزرگان مقابل اداي احترام کنند اما وقتي يکي از آنها نماينده مجلس است و ديگري دو سمت مهم يعني رياست مرکز بررسيهاي استراتژيک و مشاورت به رئيسجمهوري ايران را در کارنامه خود دارد، روا نيست به دستبوسي شخصيتهاي سياسي که براي او مقام استادياي داشتهاند بپردازد. چنانچه مصطفي هاشميطبا نيز در توييتي اشاره کرده «کسي دست کسي را نبوسد. به آموزههاي قرآن توجه کنيم».
بااينحال برخي بر اين باورند که دستبوسي امر پسنديدهاي است. نتيجهگيري در اينباره نه در تخصص نگارنده است و نه در حيطه اين متن کوتاه ميگنجد. اما تأکيد بر جايگاه دو بزرگوار نشان از نادرستبودن آيين دستبوسي و تعظيم آن دو دارد. چنانچه آنها در جايگاههاي رسمي قرار داشته و اعتراض و انتقاد شهروندان نشان از آن دارد که چندان موافق دستبوسي و تعظيم اين دو بزرگوار نبودهاند. بنابراين بهتر آنکه شخصيتهاي سياسي در جايگاههاي حساسي که قرار گرفتهاند به فکر تبعات رفتار هرچند از سر خيرشان باشند.
به يمن توسعه رسانهها و شبکههاي اجتماعي تصاوير رفتار سياسي مسئولان به طرفهالعيني تيتر يک رسانهها ميشود و ديگر نميتوان بهسادگي از آن رهايي يافت. در پس ترويج اين تصاوير نيز دو گزينه در ميان افکار عمومي شکل ميگيرد، بخشي از آن اين است که اگر بزرگان ما چنين کردهاند، چه ايراد که ما نيز در پي دستبوسي و تعظيم باشيم و وجه انتقادي آن انبوه مردمي که از ترويج چنين آييني دلخوش نيستند.
مسئولان عزيز و نمايندگان محترم در ديدارهاي شخصي و به دور از فلش دوربينها به اندازه کافي براي اداي احترام و ارادتشان به شخصيتها و چهرههاي سياسي فرصت دارند اما ترويج رفتار آنها در سطح شبکههاي اجتماعي مسئوليت آنها را دوچندان ميکند و روا نيست تصاوير اين رفتار در سطح گسترده ميهمان گوشي و موبايل شهروندان ايراني شود.
نکته ديگر دفاع شائبهبرانگيز و عذر بدتر از گناهي بود که در اثناي نقدها از جانب محمدرضا کواکبيان برادر مصطفي کواکبيان مطرح شد. ايشان نوشتند که «آقاي کواکبيان در ديدار با ابراهيم رئيسي صريحا خواستار آزادي محصوران شد، براي تلطيف فضا با خندهاي همراه تواضع دستش را فشرد و از اتاق بيرون آمد».
بدون ترديد اقدام و پيگيريهاي اين نماينده مجلس مانند برخي ديگر از نمايندگان براي ايجاد گشايشي در موضوع حصر تحسينبرانگيز است اما اينکه بخواهيم به اين دليل جمعي را زير منت خود بگذاريم و رفتاري کنيم که شايد ميليونها شهروندي را که به ما رأي دادهاند دلخور کند، به هيج روي قابل توجيه و مماشات نيست.
در پايان نگارنده از مسئولان عزيز تقاضا دارد تا قدر جايگاه خويش را دانسته و ارزش آن را بپايند و بدانند روي سکوي نمايندگي مجلس و مشاورت رياستجمهوري، بايد آداب خاص خودش را حفظ کنند. اين دستبوسيها و احترامهاي استاد و شاگردي بماند براي جمعهاي خصوصي و جلسههاي شخصيتر.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.