|

در ساحت فرشتگان کوچک بی‌تقصیر

سیدحسین مهرآوران.متخصص داخلی، فلوشیپ ریه

پرده اول
یک ماه از تابستان گذشته و سومین کودک غرق‌شده را به اورژانس بیمارستان آورده‌اند. راجع‌به یکی از شهرهای شمالی نمی‌گویم؛ اشتباه نکنید. شهری کوچک و مرزی در استان سیستان‌وبلوچستان. برخلاف خشک‌سالی‌های اخیر در منطقه سیستان و آسیب انکارنشدني آن بر کشاورزی و معیشت ساکنین، بارش‌های بیشتری نسبت به سال‌های گذشته را در ماه‌های پیشین شاهد بوده‌ایم و زمین‌های عمدتا خشک کشاورزی دیگربار پوششی سبز را بر تن کرده‌اند. هیجانِ نگاه این مردم و تلاش بی‌پایان‌شان در گرمای توان‌فرسای تابستان برایم ستودنی است. نتیجه این بارش‌ها نهرهای کوچکی است که دوباره جان گرفته‌اند و از آبشخور آن دشت‌ها سیراب مي‌شوند. این فرصت همچنین تهدیدی است برای کودکان خردسال پرورش‌یافته در مناطقی کم بهره از آب و آبادانی که بی‌بهانه تن به آب می‌زنند و خود را رها می‌کنند. آری! سومین کودک غرق‌شده را به اورژانس بیمارستان آورده‌اند؛ بدون علائم حیاتی. همکارانم به همراه متخصص بی‌هوشی، عملیات احیا را آغاز کرده‌اند؛ اما من توان آن را ندارم با نگاه این کودک روبه‌رو شوم.
این ساحت (حضور بر بالین فرشتگان کوچکِ معصوم و بی‌رمق) برای من ساحتی است که قلبم را تا نخستین روزهای زندگی کوچک و بغضی بی‌امان لحظه‌هایم را سخت‌تر از هر لحظه می‌کند. کودک به تلاش همکاران پزشکِ اطفال، بی‌هوشی و تیم احیا باز می‌گردد و براي ادامه درمان به مرکزی با امکانات بیشتر اعزام می‌شود. با خود می‌اندیشم‌ ای کاش بهار زیبا و سبزش مانند زمین‌های سبز اما رو به خشکی‌زده این مردم پژمرده نشود.
پرده دوم
چهار سال و شش ماهه است و در واحد مراقبت‌های ویژه جراحی بستری است. عمل جراحی برداشت توده ریوی را پشت سر گذاشته است و درحالی‌که رنگ‌پریده و نگران است، نگاه مادرش را دنبال می‌کند و با محرک‌های کوچک خارجی حتي، اشک در چشمانش حلقه می‌زند. به سوی امیر می‌روم؛ پیشانی‌اش را به آرامی نوازش می‌کنم و کمی با او صحبت می‌کنم. دو سال و سه ماهه بوده است که با توده شکمی و تومور ویلمز عمل جراحی را تحمل کرده و به دنبال آن شیمی درمانی شده. برای چند ماه بدون علامت بوده است تا آنکه بروز علائم تنفسی، تشخیص متاستاز ریوی را به دنبال داشته و با توجه به شرایط عمومی کاندیداي عمل جراحی شده است. از او فاصله می‌گیرم اما نمی‌توانم از این کودک چشم بردارم. به فرشتگان پاک و کوچکی می‌اندیشم که لحظاتی تلخ و سخت را هر روزه تجربه می‌کنند و مسئولیتی که من/ ما برای بهبود شرایط جسمی و عاطفی این کودکان برعهده داریم. مبتلایانِ کوچکِ بی‌تقصیر سرزمین‌مان را از هر آنچه می‌توانیم بی‌بهره نکنیم...

پرده اول
یک ماه از تابستان گذشته و سومین کودک غرق‌شده را به اورژانس بیمارستان آورده‌اند. راجع‌به یکی از شهرهای شمالی نمی‌گویم؛ اشتباه نکنید. شهری کوچک و مرزی در استان سیستان‌وبلوچستان. برخلاف خشک‌سالی‌های اخیر در منطقه سیستان و آسیب انکارنشدني آن بر کشاورزی و معیشت ساکنین، بارش‌های بیشتری نسبت به سال‌های گذشته را در ماه‌های پیشین شاهد بوده‌ایم و زمین‌های عمدتا خشک کشاورزی دیگربار پوششی سبز را بر تن کرده‌اند. هیجانِ نگاه این مردم و تلاش بی‌پایان‌شان در گرمای توان‌فرسای تابستان برایم ستودنی است. نتیجه این بارش‌ها نهرهای کوچکی است که دوباره جان گرفته‌اند و از آبشخور آن دشت‌ها سیراب مي‌شوند. این فرصت همچنین تهدیدی است برای کودکان خردسال پرورش‌یافته در مناطقی کم بهره از آب و آبادانی که بی‌بهانه تن به آب می‌زنند و خود را رها می‌کنند. آری! سومین کودک غرق‌شده را به اورژانس بیمارستان آورده‌اند؛ بدون علائم حیاتی. همکارانم به همراه متخصص بی‌هوشی، عملیات احیا را آغاز کرده‌اند؛ اما من توان آن را ندارم با نگاه این کودک روبه‌رو شوم.
این ساحت (حضور بر بالین فرشتگان کوچکِ معصوم و بی‌رمق) برای من ساحتی است که قلبم را تا نخستین روزهای زندگی کوچک و بغضی بی‌امان لحظه‌هایم را سخت‌تر از هر لحظه می‌کند. کودک به تلاش همکاران پزشکِ اطفال، بی‌هوشی و تیم احیا باز می‌گردد و براي ادامه درمان به مرکزی با امکانات بیشتر اعزام می‌شود. با خود می‌اندیشم‌ ای کاش بهار زیبا و سبزش مانند زمین‌های سبز اما رو به خشکی‌زده این مردم پژمرده نشود.
پرده دوم
چهار سال و شش ماهه است و در واحد مراقبت‌های ویژه جراحی بستری است. عمل جراحی برداشت توده ریوی را پشت سر گذاشته است و درحالی‌که رنگ‌پریده و نگران است، نگاه مادرش را دنبال می‌کند و با محرک‌های کوچک خارجی حتي، اشک در چشمانش حلقه می‌زند. به سوی امیر می‌روم؛ پیشانی‌اش را به آرامی نوازش می‌کنم و کمی با او صحبت می‌کنم. دو سال و سه ماهه بوده است که با توده شکمی و تومور ویلمز عمل جراحی را تحمل کرده و به دنبال آن شیمی درمانی شده. برای چند ماه بدون علامت بوده است تا آنکه بروز علائم تنفسی، تشخیص متاستاز ریوی را به دنبال داشته و با توجه به شرایط عمومی کاندیداي عمل جراحی شده است. از او فاصله می‌گیرم اما نمی‌توانم از این کودک چشم بردارم. به فرشتگان پاک و کوچکی می‌اندیشم که لحظاتی تلخ و سخت را هر روزه تجربه می‌کنند و مسئولیتی که من/ ما برای بهبود شرایط جسمی و عاطفی این کودکان برعهده داریم. مبتلایانِ کوچکِ بی‌تقصیر سرزمین‌مان را از هر آنچه می‌توانیم بی‌بهره نکنیم...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.