|

نابودي صلح سودان

سال 2013 که جنگ داخلي در سودان جنوبي در گرفت، «نياياس اولواک» خودش را در روستاي ملکال شمالي در محاصره آتش ديد، درحالي‌که گلوله ساق پايش را مجروح کرده بود. هرچند او توانست از اين غائله جان سالم به‌در ببرد، اما پايش را از دست داد. هنگامي که از بيمارستان خارج شد، همراه خانواده در شهر «يي» در جنوب اين کشور اسکان پيدا کرد، اما در پي گسترش درگيري‌ها از آنجا هم مجبور به فرار شد. هم‌اکنون خانه‌اش در اردوگاهي خارج از پايتخت است؛ اردوگاهي که با سيم‌هاي خاردار و کيسه‌هاي شن احاطه شده است. نيروهاي حافظ صلح سازمان ملل متحد از اين اردوگاه حراست مي‌کنند. اين خانم پير هيچ اميدي ندارد که توافقي ميان رهبران دو طرف درگير در جنوب سودان حاصل شود. ماه‌هاست که سلوا کر، رئيس سودان جنوبي از قبيله دنکا، با معاون سابق خود، ريک مشار از قبيله نوير، درگير است. دشمني شخصي اين دو به يک دشمني قبايلي تبديل شده و بخشي از جنوب سودان را با خود درگير کرده است. اين درگيري تنها دوسال بعد از آن اتفاق افتاد که سودان جنوبي به‌عنوان يکي از جديدترين دولت‌هاي جهان اعلام موجوديت کرد. خانم اولواک روي خاک در گوشه‌اي نشسته است که قبلا از آن براي آموزش قواعد زبان و رياضي به بچه‌ها استفاده مي‌شده است. درحالي‌که تازه‌واردان او را به کار ديگري مشغول کرده‌اند، مي‌گويد: «من باور ندارم رهبران به اين زودي بتوانند اين وضعيت را حل کنند. من حتي نمي‌دانم آنها براي چه عليه هم مي‌جنگند». اين اردوگاه که در خارج از جوبا واقع شده، 30 هزار نفر را در خود جاي داده است؛ يعني 50 درصد بيشتر از ظرفيت پذيرش آن. آوارگان در اين اردوگاه بزرگ‌ترين بخش از کوچ مردم در آفريقا را از زمان گرسنگي و قحطي سال 1994 در رواندا تشکيل مي‌دهند. کل تعداد آوارگان در داخل سودان جنوبي به حدود دوميليون نفر مي‌رسد و تخمين زده مي‌شود همين مقدار هم به خارج از کشور رفته باشند. کارشناسان سازمان ملل متحد مي‌گويند اين درگيري که ريشه‌هاي آن به تمايل براي سيطره بر ثروت‌هاي نفتي سودان جنوبي برمي‌گردد تا حد يک پاک‌سازي نژادي سوق پيدا کرده است و بيم آن مي‌رود که منجر به يک نسل‌کشي شود. فيليپ گراندي، کميسارياي سازمان ملل متحد در امور آوارگان، بعد از گردشي که در اين اردوگاه داشت، گفت: «مردم داستان‌هاي هولناکي از ترس و خشونت به من گفتند». ساکناني که همه‌چيزشان را از دست داده‌اند از فرصت حضور گراندي استفاده مي‌کنند تا همه گلايه و شکاياتي را که دارند با او در ميان بگذارند. آنها شکايت دارند که اردوگاه بيش از اندازه شلوغ است و هيچ مقرراتي بر آن حاکم نيست. انجلينا نياجاک، يکي از نمايندگان زنان اردوگاه، مي‌گويد هرکس از اردوگاه خارج شود تا درآمد بيشتري به دست آورد در معرض تجاوز افراد مسلح قرار مي‌گيرد. در جريان درگيري‌هاي اخير در ماه جولاي گذشته 60 نفر در همين اردوگاه کشته شدند. هم‌اکنون کاميون‌هايي پر از سرباز دورتادور اردوگاه را احاطه کرده‌اند. گراندي تعهد کرده است تا شکايت اهالي اردوگاه را در ديداري که با رهبران سودان جنوبي خواهد داشت به آنها منتقل کند. وي مي‌گويد: «چاره‌اي نيست مگر با مسئوليت به حرف‌هايشان گوش بدهيم. آنها بايد اين مطلب را احساس کنند. وقتي مردم فرار مي‌کنند نشانه آن است که تو به وظيفه خودت در قبال شهروندان کشورت عمل نکرده‌اي. چون مردم اگر احساس ترس نداشتند فرار نمي‌کردند».

سال 2013 که جنگ داخلي در سودان جنوبي در گرفت، «نياياس اولواک» خودش را در روستاي ملکال شمالي در محاصره آتش ديد، درحالي‌که گلوله ساق پايش را مجروح کرده بود. هرچند او توانست از اين غائله جان سالم به‌در ببرد، اما پايش را از دست داد. هنگامي که از بيمارستان خارج شد، همراه خانواده در شهر «يي» در جنوب اين کشور اسکان پيدا کرد، اما در پي گسترش درگيري‌ها از آنجا هم مجبور به فرار شد. هم‌اکنون خانه‌اش در اردوگاهي خارج از پايتخت است؛ اردوگاهي که با سيم‌هاي خاردار و کيسه‌هاي شن احاطه شده است. نيروهاي حافظ صلح سازمان ملل متحد از اين اردوگاه حراست مي‌کنند. اين خانم پير هيچ اميدي ندارد که توافقي ميان رهبران دو طرف درگير در جنوب سودان حاصل شود. ماه‌هاست که سلوا کر، رئيس سودان جنوبي از قبيله دنکا، با معاون سابق خود، ريک مشار از قبيله نوير، درگير است. دشمني شخصي اين دو به يک دشمني قبايلي تبديل شده و بخشي از جنوب سودان را با خود درگير کرده است. اين درگيري تنها دوسال بعد از آن اتفاق افتاد که سودان جنوبي به‌عنوان يکي از جديدترين دولت‌هاي جهان اعلام موجوديت کرد. خانم اولواک روي خاک در گوشه‌اي نشسته است که قبلا از آن براي آموزش قواعد زبان و رياضي به بچه‌ها استفاده مي‌شده است. درحالي‌که تازه‌واردان او را به کار ديگري مشغول کرده‌اند، مي‌گويد: «من باور ندارم رهبران به اين زودي بتوانند اين وضعيت را حل کنند. من حتي نمي‌دانم آنها براي چه عليه هم مي‌جنگند». اين اردوگاه که در خارج از جوبا واقع شده، 30 هزار نفر را در خود جاي داده است؛ يعني 50 درصد بيشتر از ظرفيت پذيرش آن. آوارگان در اين اردوگاه بزرگ‌ترين بخش از کوچ مردم در آفريقا را از زمان گرسنگي و قحطي سال 1994 در رواندا تشکيل مي‌دهند. کل تعداد آوارگان در داخل سودان جنوبي به حدود دوميليون نفر مي‌رسد و تخمين زده مي‌شود همين مقدار هم به خارج از کشور رفته باشند. کارشناسان سازمان ملل متحد مي‌گويند اين درگيري که ريشه‌هاي آن به تمايل براي سيطره بر ثروت‌هاي نفتي سودان جنوبي برمي‌گردد تا حد يک پاک‌سازي نژادي سوق پيدا کرده است و بيم آن مي‌رود که منجر به يک نسل‌کشي شود. فيليپ گراندي، کميسارياي سازمان ملل متحد در امور آوارگان، بعد از گردشي که در اين اردوگاه داشت، گفت: «مردم داستان‌هاي هولناکي از ترس و خشونت به من گفتند». ساکناني که همه‌چيزشان را از دست داده‌اند از فرصت حضور گراندي استفاده مي‌کنند تا همه گلايه و شکاياتي را که دارند با او در ميان بگذارند. آنها شکايت دارند که اردوگاه بيش از اندازه شلوغ است و هيچ مقرراتي بر آن حاکم نيست. انجلينا نياجاک، يکي از نمايندگان زنان اردوگاه، مي‌گويد هرکس از اردوگاه خارج شود تا درآمد بيشتري به دست آورد در معرض تجاوز افراد مسلح قرار مي‌گيرد. در جريان درگيري‌هاي اخير در ماه جولاي گذشته 60 نفر در همين اردوگاه کشته شدند. هم‌اکنون کاميون‌هايي پر از سرباز دورتادور اردوگاه را احاطه کرده‌اند. گراندي تعهد کرده است تا شکايت اهالي اردوگاه را در ديداري که با رهبران سودان جنوبي خواهد داشت به آنها منتقل کند. وي مي‌گويد: «چاره‌اي نيست مگر با مسئوليت به حرف‌هايشان گوش بدهيم. آنها بايد اين مطلب را احساس کنند. وقتي مردم فرار مي‌کنند نشانه آن است که تو به وظيفه خودت در قبال شهروندان کشورت عمل نکرده‌اي. چون مردم اگر احساس ترس نداشتند فرار نمي‌کردند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.