|

نامه به هنرمندی که هرگز تمام نشد

پیمان یزدانیان. آهنگ‌ساز

گاهی دلم می‌گیرد از این فکر که دیگر نیستید تا با شما دیداری تازه کنم، باز هم از شما بیاموزم و آموخته‌هایم و خوشحالی‌های کارهای سینمایی‌ام را که ورود به دنیایش را مدیون شما هستم باهاتون قسمت کنم. این دلتنگی‌ها گاهی واقعا نفس آدم را می‌برد تا روزی که می‌فهمم چه فکر بیهوده‌ای بوده است، درحالی‌که می‌دانم هنوز کنارم هستید، شوخ‌طبعی‌های شاعرانه و کلامی که به خاطر می‌آورم و بازگو می‌کنم از قولتان به خود و دیگران. حضورتان را حس می‌کنم بسی پررنگ‌تر از پیش! باری، دیگر نباید بگویم جایتان خالی است آقای کیارستمی که جایتان سبز! چه دلتنگ بودم هنگام دیدن آخرین کارتان و هر یک از 24 قسمت فیلم را با ولع نگاه کردم. در آخر به احمد گفتم چقدر دلم برای پدرت تنگ شده، او ما را در خوردن سیبی تنها گذاشت! ولی نه، گویی همان‌جا بودید و این‌بار نه با نگرانی یک کارگردان هنگام اولین اکران فیلم جدیدش، بلکه همچون یک عاشق در آرامش با ما سخن گفتید در تک‌تک فریم‌های فیلم... اینک، گوش‌های منند که باید شنواتر باشند و چشم‌هایم بینا‌تر تا نه‌تنها هنر را، که زندگی را آنچنان بشناسم که شما آموختید. با رفتن شما بعد از پدرم دو فقدان تمام‌نشدنی به زندگی‌ام آمد، لیک زود دریافتم که فقدان جای خود را به حضوری لطیف، زیبا و ابدی داده و گویا فقدان تمام‌شدنی است و شما تمام‌ناشدنی. روزی به دوستی گفتم سالروز رفتن عزیزان و آموزگارانم را به یاد نخواهم آورد، بلکه این زادروزشان است که تا ابد برایم یادآور حضورشان در این دنیا خواهد بود. شادم از اینکه این یادداشت را برای زادروز کسی می‌نویسم که زندگی را باور داشت و دیگر هیچ...».

گاهی دلم می‌گیرد از این فکر که دیگر نیستید تا با شما دیداری تازه کنم، باز هم از شما بیاموزم و آموخته‌هایم و خوشحالی‌های کارهای سینمایی‌ام را که ورود به دنیایش را مدیون شما هستم باهاتون قسمت کنم. این دلتنگی‌ها گاهی واقعا نفس آدم را می‌برد تا روزی که می‌فهمم چه فکر بیهوده‌ای بوده است، درحالی‌که می‌دانم هنوز کنارم هستید، شوخ‌طبعی‌های شاعرانه و کلامی که به خاطر می‌آورم و بازگو می‌کنم از قولتان به خود و دیگران. حضورتان را حس می‌کنم بسی پررنگ‌تر از پیش! باری، دیگر نباید بگویم جایتان خالی است آقای کیارستمی که جایتان سبز! چه دلتنگ بودم هنگام دیدن آخرین کارتان و هر یک از 24 قسمت فیلم را با ولع نگاه کردم. در آخر به احمد گفتم چقدر دلم برای پدرت تنگ شده، او ما را در خوردن سیبی تنها گذاشت! ولی نه، گویی همان‌جا بودید و این‌بار نه با نگرانی یک کارگردان هنگام اولین اکران فیلم جدیدش، بلکه همچون یک عاشق در آرامش با ما سخن گفتید در تک‌تک فریم‌های فیلم... اینک، گوش‌های منند که باید شنواتر باشند و چشم‌هایم بینا‌تر تا نه‌تنها هنر را، که زندگی را آنچنان بشناسم که شما آموختید. با رفتن شما بعد از پدرم دو فقدان تمام‌نشدنی به زندگی‌ام آمد، لیک زود دریافتم که فقدان جای خود را به حضوری لطیف، زیبا و ابدی داده و گویا فقدان تمام‌شدنی است و شما تمام‌ناشدنی. روزی به دوستی گفتم سالروز رفتن عزیزان و آموزگارانم را به یاد نخواهم آورد، بلکه این زادروزشان است که تا ابد برایم یادآور حضورشان در این دنیا خواهد بود. شادم از اینکه این یادداشت را برای زادروز کسی می‌نویسم که زندگی را باور داشت و دیگر هیچ...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.