خانهخرابها
پوریا عالمی: ما در يك خانه قديمى زندگى ميكنيم. ديروز هم وسط مسافرت، صاحبخانه زنگ زد. دفعه پيش كه صاحبخانه زنگ زد، ما سفر بوديم و گفت لولهتان تركيده، بايد لولهكش بياوريد و لولههاتان را ببنديد چون سقف ما دارد ميريزد. ما كه برگشتيم ديديم لولهكش آمده و بسته و رفته و خانه ما شبيه مناطق جنگى است. قبل از آن هم ما باز سفر بوديم كه صاحبخانه زنگ زد و گفت برق جرقه زده و بخش تحتانى خانه شما سوخته. اما ديروز كه صاحبخانه زنگ زد، من مطمئن بودم اشتباهى گرفته، چون از بالا و پايين خانه ما چيزى نمانده بود كه بسوزد يا چكه كند. گوشى را برداشتم و گفتم الو؟ گفت كى برميگرديد از سفر؟ گفتم هفته بعد. گفت عيبى ندارد من خانه را فروختم و سه هفته ديگر طرف ميخواهد ساختمان را بكوبد و تخريب كند. بعد قطع كرد. قبلا در تهران خانه ما خيلى قديمى بود و ما در «بافت فرسوده» زندگى ميكرديم، طورى كه در را محكم مىبستى، اتاقخواب تبديل به پذيرايى ميشد و ديوارش ميريخت. حالا اما ما دقيقا حس بىخانمانها را داريم وسط غربت. ما هفته ديگر برميگرديم و تا سه هفته ديگر خانه را تخريب ميكنند. يكهو به خانه و آشيانه ما حمله شده است و ما چارهاى نداريم
جز انتفاضه؛ يعنى مجبوريم لودر كه آمد، بهش سنگ پرت كنيم. خب اگر سنگ پرت نكنيم چه كنيم؟ مستأجرها به ما هميشه ميگفتند اجارهنشينى يعنى خوشنشينى و ما واقعا فكر ميكرديم اجارهنشينى يعنى خوشنشينى. تا اينكه فهميديم اين حرفها را فقط مستأجرها ميزنند. چون چارهاى ندارند و بايد رها كنند و لذت ببرند؛ مثل ما كه وقتى آخر برج است گوشت نميخوريم و ميگوييم براى بدن خوب نيست، اما اول برج مىافتيم روى استيك.
حالا با اين اوصاف ما چندتا راه داريم:
١- از صاحبخانهمان به سازمان ملل شكايت كنيم.
٢- بيندازيم گردن دولت روحانى.
٣- خواننده شويم و يك كليپ تلفيقى ضبط كنيم كه توش بگوييم هم گداى حق خودمون پشت درهاى غربتيم، هم تو فكر يك سقفيم.
٤- يك پست توى اينستاگرام بگذاريم.
٥- برويم تا دير نشده از املاك نجومى شهردارى بهره ببريم.
٦- زنگ بزنيم نوبت شما و فوت كنيم.
٧- جلو خانه دراز بكشيم و اعلام كنيم بايد از روى نعش ما رد شوند تا خانه را خراب كنند و آنها هم رد شوند و خراب كنند.
٨- دنبال خانه بگرديم، منتها ما كه در سفريم و خانه بايد دنبال ما بگردد.
٩- خانه بخريم و صاحبخانه بشويم. مسئله اين است كه كسى با شرايط ما خانه نمىفروشد. شرايط ما چيست؟ اين است كه پول نداريم.
١٠- وايسيم تا قرعهكشى بانكها اعلام شود و خانه برنده شويم كه آن هم نكتهاش اين است كه ما توى بانكها حساب نداريم.
١١- سكته كنيم و خلاص.
پوریا عالمی: ما در يك خانه قديمى زندگى ميكنيم. ديروز هم وسط مسافرت، صاحبخانه زنگ زد. دفعه پيش كه صاحبخانه زنگ زد، ما سفر بوديم و گفت لولهتان تركيده، بايد لولهكش بياوريد و لولههاتان را ببنديد چون سقف ما دارد ميريزد. ما كه برگشتيم ديديم لولهكش آمده و بسته و رفته و خانه ما شبيه مناطق جنگى است. قبل از آن هم ما باز سفر بوديم كه صاحبخانه زنگ زد و گفت برق جرقه زده و بخش تحتانى خانه شما سوخته. اما ديروز كه صاحبخانه زنگ زد، من مطمئن بودم اشتباهى گرفته، چون از بالا و پايين خانه ما چيزى نمانده بود كه بسوزد يا چكه كند. گوشى را برداشتم و گفتم الو؟ گفت كى برميگرديد از سفر؟ گفتم هفته بعد. گفت عيبى ندارد من خانه را فروختم و سه هفته ديگر طرف ميخواهد ساختمان را بكوبد و تخريب كند. بعد قطع كرد. قبلا در تهران خانه ما خيلى قديمى بود و ما در «بافت فرسوده» زندگى ميكرديم، طورى كه در را محكم مىبستى، اتاقخواب تبديل به پذيرايى ميشد و ديوارش ميريخت. حالا اما ما دقيقا حس بىخانمانها را داريم وسط غربت. ما هفته ديگر برميگرديم و تا سه هفته ديگر خانه را تخريب ميكنند. يكهو به خانه و آشيانه ما حمله شده است و ما چارهاى نداريم
جز انتفاضه؛ يعنى مجبوريم لودر كه آمد، بهش سنگ پرت كنيم. خب اگر سنگ پرت نكنيم چه كنيم؟ مستأجرها به ما هميشه ميگفتند اجارهنشينى يعنى خوشنشينى و ما واقعا فكر ميكرديم اجارهنشينى يعنى خوشنشينى. تا اينكه فهميديم اين حرفها را فقط مستأجرها ميزنند. چون چارهاى ندارند و بايد رها كنند و لذت ببرند؛ مثل ما كه وقتى آخر برج است گوشت نميخوريم و ميگوييم براى بدن خوب نيست، اما اول برج مىافتيم روى استيك.
حالا با اين اوصاف ما چندتا راه داريم:
١- از صاحبخانهمان به سازمان ملل شكايت كنيم.
٢- بيندازيم گردن دولت روحانى.
٣- خواننده شويم و يك كليپ تلفيقى ضبط كنيم كه توش بگوييم هم گداى حق خودمون پشت درهاى غربتيم، هم تو فكر يك سقفيم.
٤- يك پست توى اينستاگرام بگذاريم.
٥- برويم تا دير نشده از املاك نجومى شهردارى بهره ببريم.
٦- زنگ بزنيم نوبت شما و فوت كنيم.
٧- جلو خانه دراز بكشيم و اعلام كنيم بايد از روى نعش ما رد شوند تا خانه را خراب كنند و آنها هم رد شوند و خراب كنند.
٨- دنبال خانه بگرديم، منتها ما كه در سفريم و خانه بايد دنبال ما بگردد.
٩- خانه بخريم و صاحبخانه بشويم. مسئله اين است كه كسى با شرايط ما خانه نمىفروشد. شرايط ما چيست؟ اين است كه پول نداريم.
١٠- وايسيم تا قرعهكشى بانكها اعلام شود و خانه برنده شويم كه آن هم نكتهاش اين است كه ما توى بانكها حساب نداريم.
١١- سكته كنيم و خلاص.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.