|

ويلچر دليلي براي حبس معلولان نيست

شرق: ديروز مطلبي درباره عدم امکان ورود يکي از متقاضيان کلاس ترانه‌سرايي به محل آموزش منتشر شد. سعي شد سخنان هر دو طرف منعکس شود، اما با هدفي مهم‌تر. اين ماجرا تنها نمونه‌اي است از خيل مشکلاتي که بر سر راه معلولان براي حضور در جامعه است. اين مطلب با هدف مطرح‌شدن برخي از مشکلات افراد کم‌توان در جامعه و با ياري خانواده محسن (فرد علاقه‌مند) و با بهره‌گيري از تجربياتشان تهيه شده است.
پس از طرح اعتراض و رسانه‌اي‌شدن ماجرا، معلمي که اين اتفاق در دفتر ايشان رخ داده، مطالب و راهکارهايي ارائه كرد که از منظر بيروني، مي‌تواند در ادامه رفتار کليشه‌اي و مرسوم در برخورد با معلولان باشد.
1- معمولا خانواده‌هايي که فرد کم‌تواني دارند با تمام محدوديت‌ها آشنا هستند. همان‌طور که در مطلب هم منتشر شده بود، ماجراي داشتن آسانسور قبلا پرسيده شده و با منشي دفتر هماهنگ شده بود، چراکه به قول خواهر محسن: «ما هرجا مي‌خواهيم برادرم را بفرستيم اول مسئله آسانسور را مطرح مي‌کنيم، مخصوصا موضوع ويلچر چون انتظار معجزه نداريم، خيلي از ساختمان‌ها فاقد آسانسور هستند».
2- ايشان اعلام کرد که متأسفانه ويلچر ايشان (معلول) در آسانسور ساختمان جا نشده است. طبق اطلاعات بررسي‌شده، آسانسور استفاده‌شده در ساختمان براساس استاندارد، ورودي‌اش ۸۰ سانتي‌متر است و ويلچر ۶۵ سانتي‌متر، اما کاش اجازه داده مي‌شد که ورود ويلچر به آسانسور امتحان شود و فقط دم در منتظر اعلام نتيجه نمانند يا مي‌شد پيشنهاد شود بايد ويلچر کوچک تهيه شود. شايد اگر اين تلاش انجام شده بود، خانواده ديگر اعتراضي نمي‌کردند و مي‌گشتند و راه‌حلي ديگر پيدا مي‌کردند.
3- از طرف معلم آموزش ترانه طرح شده که فردي همراه معلول بايد باشد، اين درخواست، هم مي‌تواند نقض استقلال رفتاري معلولان باشد و هم اين سؤال را مطرح مي‌کند، آيا با آمدن فرد همراه، مشکل آسانسور حل مي‌شود؟
4- ايشان پيشنهاد کرده است که تلفني و رايگان با معلول تماس بگيرد. شايد از نظر ايشان پيشنهاد خوبي باشد، اما از منظري ديگر اين پيشنهاد به معناي حبس معلولان در خانه و عدم اجازه ورود آنها به فعاليت‌هاي اجتماعي است. حبس و نديدن آنها به مکان‌هاي عمومي احتمالا خيال بخشي از مسئولان را هم آسوده مي‌کند که چنين افرادي وجود ندارند و نيازي نيست تا ما تلاشي براي راحت‌ترکردن شرايط حضور آنها در جامعه بکنيم. اين در حالي است که معلولان آسيب‌ديده ما که بخشي از آنها در جنگ آسيب ديده‌اند، بايد در خانه يا در آسايشگاه منزوي باقي بمانند.
5- در بخش ديگر از سخنان، معلم با رأفت يا رقت پيشنهاد برگزاري يک دوره رايگان براي علاقه‌مندان معلول و کم‌توان را داده است. به صحبت ايشان در دو بُعد بايد توجه کرد. اولا چرا کلاس رايگان است؟ مگر معلولان بينوا و درمانده مالي هستند؟ از طرفي درخصوص مورد به وجود آمده مگر معلول اعلام کرده بود که قصد پرداختن هزينه کلاس را ندارد که ايشان پيشنهاد برگزاري کلاس رايگان و تلفني را مي‌دهد؟ معلول حاضر به دليل علاقه حتي بايد هزينه رفت‌وآمد با آژانس را هم متقبل مي‌شد. متأسفانه پيشنهاد ديگر ايشان برگزاري کلاس جداگانه براي معلولان است. اين سؤال مطرح است تا کي بايد معلولاني را که توانايي حضور و مشارکت در برنامه‌هاي عادي و در شرايط مساوي را دارند، از حضور در کنار افراد عادي جامعه محروم کرد؟
و در انتها پيشنهاد مي‌شود گاهي لازم است براي بهبود حال افراد کم‌توان حرکت‌هايي انجام دهيم؛ مثلا شايد در مقام يک معلم مي‌توانستند پيشنهاد تغيير قوانين يک شرکت تجاري را که مانع ورود معلولان است مطرح کنند.
فراموش نکنيم افراد کم‌توان شهروند درجه دو نيستند؛ براي مشارکت و داشتن زندگي بهتر آنان اقدامي کنيم.

شرق: ديروز مطلبي درباره عدم امکان ورود يکي از متقاضيان کلاس ترانه‌سرايي به محل آموزش منتشر شد. سعي شد سخنان هر دو طرف منعکس شود، اما با هدفي مهم‌تر. اين ماجرا تنها نمونه‌اي است از خيل مشکلاتي که بر سر راه معلولان براي حضور در جامعه است. اين مطلب با هدف مطرح‌شدن برخي از مشکلات افراد کم‌توان در جامعه و با ياري خانواده محسن (فرد علاقه‌مند) و با بهره‌گيري از تجربياتشان تهيه شده است.
پس از طرح اعتراض و رسانه‌اي‌شدن ماجرا، معلمي که اين اتفاق در دفتر ايشان رخ داده، مطالب و راهکارهايي ارائه كرد که از منظر بيروني، مي‌تواند در ادامه رفتار کليشه‌اي و مرسوم در برخورد با معلولان باشد.
1- معمولا خانواده‌هايي که فرد کم‌تواني دارند با تمام محدوديت‌ها آشنا هستند. همان‌طور که در مطلب هم منتشر شده بود، ماجراي داشتن آسانسور قبلا پرسيده شده و با منشي دفتر هماهنگ شده بود، چراکه به قول خواهر محسن: «ما هرجا مي‌خواهيم برادرم را بفرستيم اول مسئله آسانسور را مطرح مي‌کنيم، مخصوصا موضوع ويلچر چون انتظار معجزه نداريم، خيلي از ساختمان‌ها فاقد آسانسور هستند».
2- ايشان اعلام کرد که متأسفانه ويلچر ايشان (معلول) در آسانسور ساختمان جا نشده است. طبق اطلاعات بررسي‌شده، آسانسور استفاده‌شده در ساختمان براساس استاندارد، ورودي‌اش ۸۰ سانتي‌متر است و ويلچر ۶۵ سانتي‌متر، اما کاش اجازه داده مي‌شد که ورود ويلچر به آسانسور امتحان شود و فقط دم در منتظر اعلام نتيجه نمانند يا مي‌شد پيشنهاد شود بايد ويلچر کوچک تهيه شود. شايد اگر اين تلاش انجام شده بود، خانواده ديگر اعتراضي نمي‌کردند و مي‌گشتند و راه‌حلي ديگر پيدا مي‌کردند.
3- از طرف معلم آموزش ترانه طرح شده که فردي همراه معلول بايد باشد، اين درخواست، هم مي‌تواند نقض استقلال رفتاري معلولان باشد و هم اين سؤال را مطرح مي‌کند، آيا با آمدن فرد همراه، مشکل آسانسور حل مي‌شود؟
4- ايشان پيشنهاد کرده است که تلفني و رايگان با معلول تماس بگيرد. شايد از نظر ايشان پيشنهاد خوبي باشد، اما از منظري ديگر اين پيشنهاد به معناي حبس معلولان در خانه و عدم اجازه ورود آنها به فعاليت‌هاي اجتماعي است. حبس و نديدن آنها به مکان‌هاي عمومي احتمالا خيال بخشي از مسئولان را هم آسوده مي‌کند که چنين افرادي وجود ندارند و نيازي نيست تا ما تلاشي براي راحت‌ترکردن شرايط حضور آنها در جامعه بکنيم. اين در حالي است که معلولان آسيب‌ديده ما که بخشي از آنها در جنگ آسيب ديده‌اند، بايد در خانه يا در آسايشگاه منزوي باقي بمانند.
5- در بخش ديگر از سخنان، معلم با رأفت يا رقت پيشنهاد برگزاري يک دوره رايگان براي علاقه‌مندان معلول و کم‌توان را داده است. به صحبت ايشان در دو بُعد بايد توجه کرد. اولا چرا کلاس رايگان است؟ مگر معلولان بينوا و درمانده مالي هستند؟ از طرفي درخصوص مورد به وجود آمده مگر معلول اعلام کرده بود که قصد پرداختن هزينه کلاس را ندارد که ايشان پيشنهاد برگزاري کلاس رايگان و تلفني را مي‌دهد؟ معلول حاضر به دليل علاقه حتي بايد هزينه رفت‌وآمد با آژانس را هم متقبل مي‌شد. متأسفانه پيشنهاد ديگر ايشان برگزاري کلاس جداگانه براي معلولان است. اين سؤال مطرح است تا کي بايد معلولاني را که توانايي حضور و مشارکت در برنامه‌هاي عادي و در شرايط مساوي را دارند، از حضور در کنار افراد عادي جامعه محروم کرد؟
و در انتها پيشنهاد مي‌شود گاهي لازم است براي بهبود حال افراد کم‌توان حرکت‌هايي انجام دهيم؛ مثلا شايد در مقام يک معلم مي‌توانستند پيشنهاد تغيير قوانين يک شرکت تجاري را که مانع ورود معلولان است مطرح کنند.
فراموش نکنيم افراد کم‌توان شهروند درجه دو نيستند؛ براي مشارکت و داشتن زندگي بهتر آنان اقدامي کنيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.