مواظب دام تندروها باشیم
مهرداد حجتي
چندوقتی است اینجا و آنجا از این یا آن تریبون به «رئیسجمهور منتخب» توهین میشود و رسانه ملی هم لابد بیهیچ تعمدی آنها را پخش میکند!
نکته نه در روشمندبودن اهانتها که بیشتر بر دوگانگی واکنش اصولگرایان به آنهاست. گروهی از اصولگرایان معتدل که از مدتها پیش از انتخابات حساب خود را از تندروها جدا کرده بودند حالا هم از این تندرویها اظهار انزجار و برائت و همچنان بر جدایی حساب خود از تندروها تأکید میکنند، اما گروهی دیگر از اصولگرایان که به نظر میرسد به تندروی شهرهاند و اتفاقا تریبونهای بیشتری هم در اختیار دارند از چنین رفتارهایی نهتنها اظهار انزجار نمیکنند که حتی از آنها استقبال هم میکنند! نظیر یکی از تهیهکنندگان پرسروصدای سینما که سابقه همکاری با یکی از کاندیداهای اصولگرای همین دوره را دارد یا یکی از مجریهای جنجالی برنامههای سیما که از هر فرصتی برای طعنهزدن به «رئیسجمهور» بهره میبرد!
هر دو این افراد در توییترشان از «مداحی» مداح تریبون نماز عید فطر استقبال و آن را کار «فرهنگی تمیز» تعبیر کردهاند! اما چرا؟ صریحترین پاسخ همان پاسخ تکراری حامیان «رئیسجمهور» منتخب است که بازندگان انتخابات همچنان خشمگینند و همچنان بر طبل خشم خود میکوبند تا در نهایت، هم رئیسجمهور و هم هواداران ایشان را وادار به واکنش کنند؛ همان رفتاری که تندروهای خشمگین انتظارش را میکشند تا بتوانند زمین بازی خود را گسترش دهند و افراد بیشتری را درگیر این «بازی» کنند. اما در چنین شرایطی با این حجم سنگین از حملات به شخص رئیسجمهور، ایشان باید چه رفتاری در پیش بگیرد؟ پاسخ ساده است؛ همان رفتاری که رئیسجمهور دولت اصلاحات در پیش گرفت. آقای روحانی با درایت و زیرکیای که در او سراغ هست باید از این «دام مهلکی» که تندروها پیش پای او گستردهاند با نهایت خویشتنداری عبور کند و اجازه ندهد این رفتارها او را از کوره بهدر برند. نه او و نه حامیان او نباید فریب این غوغاسالاریها را بخورند و وارد بازی خطرناک تندروها شوند. آنها قصدشان زمینگیرکردن دولت و بیکفایت نشاندادن آن است؛ اینکه دولت و بهخصوص رئیسجمهور را مدام در بند این هیاهوها
نگاه دارند تا از وظایف اصلیاش غافل شود و رأیدهندگان به او را مأیوس کنند.
بهعبارتی رئیسجمهور را مدام به واکنش وادارند تا هم مانع رسیدگی به امور جاری مملکت شوند و هم او را بیتعادل و خشمگین نشان دهند! تلهای که هوشمندانه باید خنثی شود.
کشور در شرایط بحرانی منطقه و وضعیت حساس اقتصادی کنونی نیاز به آرامش برای حل مسائل بزرگ دارد. عقلای جامعه از هر دو جناح در چنین شرایطی میتوانند نقش متعادلکننده را در جامعه ایفا کنند. آنها بهجای درپیشگرفتن رفتارهای واکنشی یا انفعال، باید به صحنه بیایند و افکار عمومی را نسبت به خطراتی که از ناحیه تندروها تهدید میشود توجیه کنند. انفعال یا ابتهاج هر دو یک کارکرد دارند. دمیدن گروهی از جوانان در بوق خشونت از هر دو سو میتواند عواقب بس خطرناک و غیرقابلمهاری در پی داشته باشد. «عقلای راست» بیش از هر زمان، امروز باید به میدان بیایند تا با پررنگکردن مرزهای خود با تندروها، به عقلانیترشدن فضای جامعه کمک کنند. آنها میتوانند با تولید گفتار و استفاده از تریبونهایی که در اختیار دارند، از بالاگرفتن تنش در میان دو گروه جلوگیری کنند. امروز بیش از هر زمانی کشور نیاز به آرامش زیر چتر «وحدت ملی» و «همبستگی جمعی» دارد؛ وحدتی که با «مروت و مدارا» حاصل خواهد شد، نه با «تنش و واکنش».
چندوقتی است اینجا و آنجا از این یا آن تریبون به «رئیسجمهور منتخب» توهین میشود و رسانه ملی هم لابد بیهیچ تعمدی آنها را پخش میکند!
نکته نه در روشمندبودن اهانتها که بیشتر بر دوگانگی واکنش اصولگرایان به آنهاست. گروهی از اصولگرایان معتدل که از مدتها پیش از انتخابات حساب خود را از تندروها جدا کرده بودند حالا هم از این تندرویها اظهار انزجار و برائت و همچنان بر جدایی حساب خود از تندروها تأکید میکنند، اما گروهی دیگر از اصولگرایان که به نظر میرسد به تندروی شهرهاند و اتفاقا تریبونهای بیشتری هم در اختیار دارند از چنین رفتارهایی نهتنها اظهار انزجار نمیکنند که حتی از آنها استقبال هم میکنند! نظیر یکی از تهیهکنندگان پرسروصدای سینما که سابقه همکاری با یکی از کاندیداهای اصولگرای همین دوره را دارد یا یکی از مجریهای جنجالی برنامههای سیما که از هر فرصتی برای طعنهزدن به «رئیسجمهور» بهره میبرد!
هر دو این افراد در توییترشان از «مداحی» مداح تریبون نماز عید فطر استقبال و آن را کار «فرهنگی تمیز» تعبیر کردهاند! اما چرا؟ صریحترین پاسخ همان پاسخ تکراری حامیان «رئیسجمهور» منتخب است که بازندگان انتخابات همچنان خشمگینند و همچنان بر طبل خشم خود میکوبند تا در نهایت، هم رئیسجمهور و هم هواداران ایشان را وادار به واکنش کنند؛ همان رفتاری که تندروهای خشمگین انتظارش را میکشند تا بتوانند زمین بازی خود را گسترش دهند و افراد بیشتری را درگیر این «بازی» کنند. اما در چنین شرایطی با این حجم سنگین از حملات به شخص رئیسجمهور، ایشان باید چه رفتاری در پیش بگیرد؟ پاسخ ساده است؛ همان رفتاری که رئیسجمهور دولت اصلاحات در پیش گرفت. آقای روحانی با درایت و زیرکیای که در او سراغ هست باید از این «دام مهلکی» که تندروها پیش پای او گستردهاند با نهایت خویشتنداری عبور کند و اجازه ندهد این رفتارها او را از کوره بهدر برند. نه او و نه حامیان او نباید فریب این غوغاسالاریها را بخورند و وارد بازی خطرناک تندروها شوند. آنها قصدشان زمینگیرکردن دولت و بیکفایت نشاندادن آن است؛ اینکه دولت و بهخصوص رئیسجمهور را مدام در بند این هیاهوها
نگاه دارند تا از وظایف اصلیاش غافل شود و رأیدهندگان به او را مأیوس کنند.
بهعبارتی رئیسجمهور را مدام به واکنش وادارند تا هم مانع رسیدگی به امور جاری مملکت شوند و هم او را بیتعادل و خشمگین نشان دهند! تلهای که هوشمندانه باید خنثی شود.
کشور در شرایط بحرانی منطقه و وضعیت حساس اقتصادی کنونی نیاز به آرامش برای حل مسائل بزرگ دارد. عقلای جامعه از هر دو جناح در چنین شرایطی میتوانند نقش متعادلکننده را در جامعه ایفا کنند. آنها بهجای درپیشگرفتن رفتارهای واکنشی یا انفعال، باید به صحنه بیایند و افکار عمومی را نسبت به خطراتی که از ناحیه تندروها تهدید میشود توجیه کنند. انفعال یا ابتهاج هر دو یک کارکرد دارند. دمیدن گروهی از جوانان در بوق خشونت از هر دو سو میتواند عواقب بس خطرناک و غیرقابلمهاری در پی داشته باشد. «عقلای راست» بیش از هر زمان، امروز باید به میدان بیایند تا با پررنگکردن مرزهای خود با تندروها، به عقلانیترشدن فضای جامعه کمک کنند. آنها میتوانند با تولید گفتار و استفاده از تریبونهایی که در اختیار دارند، از بالاگرفتن تنش در میان دو گروه جلوگیری کنند. امروز بیش از هر زمانی کشور نیاز به آرامش زیر چتر «وحدت ملی» و «همبستگی جمعی» دارد؛ وحدتی که با «مروت و مدارا» حاصل خواهد شد، نه با «تنش و واکنش».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.