|

اعترافات جواني كه آدم كشت

شرق: جوان افغان که یک ‌سال قبل، مرتکب قتل شده بود و هیچ‌کس از راز او اطلاع نداشت، خود را به خاطر عذاب ‌وجدان معرفی کرد‌. اوایل هفته جاری، پسر جوانی به کلانتری ۱۴۵ ونك رفت تا راز قتلی را فاش کند. مرد جوان زمانی که مقابل افسر نگهبانی کلانتری 145 ونک قرار گرفت، گفت: تابستان سال گذشته زمانی که قاچاقی به همراه 199 افغانی دیگر وارد ایران شدیم، با یکی از افغانی‌ها درگیر شدم و او را به قتل رساندم. قتل را در شهرستان سراوان سیستان‌وبلوچستان انجام داده‌ام. به‌دنبال اظهارات پسر جوان، بلافاصله موضوع به کشیک قتل پایتخت اعلام شد و بازپرس جنایی دستور تحقیقات در‌این‌باره را صادر کرد. بررسی‌ حاکی از آن بود در جایی که پسر جوان مدعی است جسد هم‌وطن خود را رها کرده، در سال گذشته جسد پسر جوانی که هویتش نامعلوم است، پیدا شده است. همچنین مشخصات جسد کشف‌شده با مشخصاتی که متهم جوان درباره مقتول می‌داد، شباهت زیادی داشت و همین مسئله اظهارات او را تأیید می‌کرد. به‌این‌ترتیب پسر جوان بازداشت و برای تحقیقات به دادسرای جنایی تهران منتقل شد. این پسر که حفیظ نام دارد، زمانی که مقابل بازپرس محسن مدیر‌روستا، بازپرس شعبه ششم دادسرای جنایی تهران، قرار گرفت، بار دیگر به جنایت اعتراف کرد. حفیظ در گفت‌وگو با خبرنگار ما از انگیزه جنایت و نحوه آن گفت.
مقتول را می‌شناختی؟
نه، حتی اسمش را هم نمی‌دانستم. من و او و 198 افغانی دیگر برای کار راهی ایران شدیم. از مرز به صورت قاچاقی عبور کردیم. وجه مشترک من و مقتول، افغانی‌بودن و مهاجرت غیرقانونی‌مان بود.
با این حساب، انگیزه‌ات از قتل چه بود؟
بر سر آب. مرداد سال گذشته بود که به ایران آمدیم؛ ما باید از یک قسمت کوهستانی در سراوان عبور می‌کردیم تا به شهرهای دیگر برسیم. هوا گرم بود و همه تشنه بودیم. سر خوردن آب با هم دعوایمان شد و من او را هُل دادم. او هم پایش لیز خورد و از کوه به پایین پرتاب شد.
وقتی مقتول به پایین پرتاب شد از کسی کمک نخواستی؟
پرتاب‌شدنش را خودم دیدم. ارتفاع بیشتر از آن بود که کسی از آن بالا پرتاب شود و جان سالم به در ببرد.
کسی متوجه مرگ او نشد؟
فردای آن روز، در سرشماری مشخص شد یکی کم است. با این تصور که به خاطر پرداخت‌نکردن پول برای مهاجرت غیرقانونی فرار کرده است، به حرکت ادامه دادیم و فقط من در آن جمع بودم که می‌دانستم او فرار نکرده و در دره سقوط کرده است.
بعد از این حادثه چه کاری انجام دادی؟
فردای همان روز به افغانستان برگشتم. می‌ترسیدم کسی از ماجرا باخبر شود و لو بروم.
چه شد که به ایران برگشتی؟
مدام خواب آن روز را می‌دیدم؛ مقتول که از پرتگاه به پایین افتاد و کمک می‌خواست. او دستش را به سمت من دراز کرده بود و از من می‌خواست او را نجات دهم. عذاب وجدان به اندازه‌ای‌ اذیتم می‌کرد که تصمیم گرفتم بار دیگر قاچاقی وارد ایران شوم و واقعیت را بگویم. با خودم گفتم مرگ یک ‌بار، شیون هم یک ‌بار. نمی‌توانستم با این حس زندگی کنم. شاید هرگز لو نمی‌رفتم؛ اما نمی‌توانستم عذاب وجدان را تحمل کنم.

شرق: جوان افغان که یک ‌سال قبل، مرتکب قتل شده بود و هیچ‌کس از راز او اطلاع نداشت، خود را به خاطر عذاب ‌وجدان معرفی کرد‌. اوایل هفته جاری، پسر جوانی به کلانتری ۱۴۵ ونك رفت تا راز قتلی را فاش کند. مرد جوان زمانی که مقابل افسر نگهبانی کلانتری 145 ونک قرار گرفت، گفت: تابستان سال گذشته زمانی که قاچاقی به همراه 199 افغانی دیگر وارد ایران شدیم، با یکی از افغانی‌ها درگیر شدم و او را به قتل رساندم. قتل را در شهرستان سراوان سیستان‌وبلوچستان انجام داده‌ام. به‌دنبال اظهارات پسر جوان، بلافاصله موضوع به کشیک قتل پایتخت اعلام شد و بازپرس جنایی دستور تحقیقات در‌این‌باره را صادر کرد. بررسی‌ حاکی از آن بود در جایی که پسر جوان مدعی است جسد هم‌وطن خود را رها کرده، در سال گذشته جسد پسر جوانی که هویتش نامعلوم است، پیدا شده است. همچنین مشخصات جسد کشف‌شده با مشخصاتی که متهم جوان درباره مقتول می‌داد، شباهت زیادی داشت و همین مسئله اظهارات او را تأیید می‌کرد. به‌این‌ترتیب پسر جوان بازداشت و برای تحقیقات به دادسرای جنایی تهران منتقل شد. این پسر که حفیظ نام دارد، زمانی که مقابل بازپرس محسن مدیر‌روستا، بازپرس شعبه ششم دادسرای جنایی تهران، قرار گرفت، بار دیگر به جنایت اعتراف کرد. حفیظ در گفت‌وگو با خبرنگار ما از انگیزه جنایت و نحوه آن گفت.
مقتول را می‌شناختی؟
نه، حتی اسمش را هم نمی‌دانستم. من و او و 198 افغانی دیگر برای کار راهی ایران شدیم. از مرز به صورت قاچاقی عبور کردیم. وجه مشترک من و مقتول، افغانی‌بودن و مهاجرت غیرقانونی‌مان بود.
با این حساب، انگیزه‌ات از قتل چه بود؟
بر سر آب. مرداد سال گذشته بود که به ایران آمدیم؛ ما باید از یک قسمت کوهستانی در سراوان عبور می‌کردیم تا به شهرهای دیگر برسیم. هوا گرم بود و همه تشنه بودیم. سر خوردن آب با هم دعوایمان شد و من او را هُل دادم. او هم پایش لیز خورد و از کوه به پایین پرتاب شد.
وقتی مقتول به پایین پرتاب شد از کسی کمک نخواستی؟
پرتاب‌شدنش را خودم دیدم. ارتفاع بیشتر از آن بود که کسی از آن بالا پرتاب شود و جان سالم به در ببرد.
کسی متوجه مرگ او نشد؟
فردای آن روز، در سرشماری مشخص شد یکی کم است. با این تصور که به خاطر پرداخت‌نکردن پول برای مهاجرت غیرقانونی فرار کرده است، به حرکت ادامه دادیم و فقط من در آن جمع بودم که می‌دانستم او فرار نکرده و در دره سقوط کرده است.
بعد از این حادثه چه کاری انجام دادی؟
فردای همان روز به افغانستان برگشتم. می‌ترسیدم کسی از ماجرا باخبر شود و لو بروم.
چه شد که به ایران برگشتی؟
مدام خواب آن روز را می‌دیدم؛ مقتول که از پرتگاه به پایین افتاد و کمک می‌خواست. او دستش را به سمت من دراز کرده بود و از من می‌خواست او را نجات دهم. عذاب وجدان به اندازه‌ای‌ اذیتم می‌کرد که تصمیم گرفتم بار دیگر قاچاقی وارد ایران شوم و واقعیت را بگویم. با خودم گفتم مرگ یک ‌بار، شیون هم یک ‌بار. نمی‌توانستم با این حس زندگی کنم. شاید هرگز لو نمی‌رفتم؛ اما نمی‌توانستم عذاب وجدان را تحمل کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.